Ευχάριστο διάλειμμα (#2)

I'm sitting here in the boring room
It's just another rainy Sunday afternoon
I'm wasting my time
I got nothing to do
I'm hanging around
I'm waiting for you
But nothing ever happens and I wonder

I'm driving around in my car
I'm driving too fast
I'm driving too far
I'd like to change my point of view
I feel so lonely
I'm waiting for you
But nothing ever happens and I wonder

I wonder how
I wonder why
Yesterday you told me 'bout the blue blue sky
And all that I can see is just a yellow lemon-tree
I'm turning my head up and down
I'm turning turning turning turning turning around
And all that I can see is just another lemon-tree

I'm sitting here
I miss the power
I'd like to go out taking a shower
But there's a heavy cloud inside my head
I feel so tired
Put myself into bed
While nothing ever happens and I wonder

Isolation is not good for me
Isolation I don't want to sit on the lemon-tree

I'm steppin' around in the desert of joy
Baby anyhow I'll get another toy
And everything will happen and you wonder

I wonder how
I wonder why
Yesterday you told me 'bout the blue blue sky
And all that I can see is just another lemon-tree
I'm turning my head up and down
I'm turning turning turning turning turning around
And all that I can see is just a yellow lemon-tree
And I wonder, wonder

I wonder how
I wonder why
Yesterday you told me 'bout the blue blue sky
And all that I can see, and all that I can see, and all that I can see
Is just a yellow lemon-tree

Γενικότερα, τα 3 χρόνια μας

Δεν θα κάτσω να γράψω λεπτομερώς τι περάσαμε μέσα στα τρία χρόνια της σχέσης μας. Κάτι που μπορώ να κάνω είναι μια μικρή αναφορά σε συγκεκριμένες εμπειρίες που πήραμε, οι οποίες δεν είναι συνηθισμένες και δεν τις ζουν πολλά άτομα. Κατά τα άλλα, θα κάνω και μια πολύ σύντομη ιστορική αναδρομή, για να μπορέσω να γράψω, αργότερα, λεπτομερώς για το τέλος της σχέσης μας και την μετά περίοδο μέχρι τώρα.

Μια εμπειρία που θα μου μείνει αξέχαστη είναι αυτή κατά την οποία, λόγω της ιδιαιτερότητας της σχέσης μου με τον Γιώργο, απόλαυσα την ηδονή του σεχ με μια κοπέλα, γνωστή του Γιώργου. Αργότερα, έμαθα από τον ίδιο ότι έκανε κι αυτός κάτι μαζί της. Αυτό το σκηνικό θα μου μείνει στη μνήμη, όχι μόνο γιατί δοκίμασα να κάνω έρωτα με το ίδιο φύλο, αλλά και επειδή απέδειξα ότι οι άνθρωποι μπορούν αν απολαμβάνουν τον έρωτα χωρίς κανέναν περιορισμό. Ένας συντηρητικός ξεροκέφαλος, αν άκουγε μια τέτοια ιστορία, κατ'αρχάς θα ξύνιζε που το κάνανε δυο κοπέλες μαζί, αλλά επίσης, οργισμένα θα κατηγορούσε αυτή την κοπέλα ότι μπήκε ανάμεσα σε μια σχέση και μάλιστα έκανε και τους δύο να κερατώσουν ο ένας τον άλλον. Καμία σχέση! Το μόνο που κάναμε ήταν να εκφραστούμε ελεύθερα.

Με τον Γιώργο ήταν η πρώτη φορά (και, προς το παρόν, η μόνη) όπου μία από τις φορές που κάναμε έρωτα συγκινήθηκα κατά την διάρκεια κι άρχησα να κλαίω, ενώ παράλληλα ένιωθα υπέροχα.

Η εκτίμησή μου προς τον Γιώργο είναι απέραντη. Αυτός ο άνθρωπος μου έμαθε τι σημαίνει αγάπη (ίσως και με μια μικρή βοήθεια του αδελφού του, μέσω μιας φράσης που μου είχε πει προσπαθώντας να μου εξηγήσει με λόγια την έννοια της λέξης αυτής, την χρονιά που γνωριστήκαμε στο camping). Η αλληλεγγύη μου προς αυτόν είναι ειλικρινής και όχι υποκριτική. Πραγματικά, θέλω να τον βοηθάω όταν με χρειάζεται. Δεν το κάνω από υποχρέωση. Δεν έχω καταφέρει να χτίσω μια τόσο καλή σχέση με κανέναν άλλον άνθρωπο, εκτός από την μάνα μου.

Μεγάλη προσφορά μου έχουν δώσει και οι πολιτικο-κοινωνικό-ιστορικές συζητήσεις που είχα και έχω με τον Γιώργο. Με βοήθησαν να σκέφτομαι, να μπορώ, όταν υπάρχει κάποιο πρόβλημα, να εντοπίζω την πηγή του.

Γενικότερα, το να μοιράζεσαι 3 χρόνια από την 18χρονη ζωή σου, δεν είναι και λίγο. Αν και υλικά ήμασταν συχνά σε απόσταση, αφού κατοικούσαμε σε διαφορετικές πόλεις, εγώ τουλάχιστον τον είχα πάρα πολύ συχνά στο νου μου. Σαν να είναι δίπλα μου. Χωρίς καμία αμφιβολία, είναι προς το παρόν ο καλύτερος άνθρωπος που έχω γνωρίσει (Τι να πω.. Ούτε fan club να είχε!)

Θυμάμαι, στην Α' Λυκείου την περίοδο που δίναμε ενδοσχολικά μαθήματα για να περάσουμε την ταξη, είχα χάσει μια εξέταση για να δω μια μέρα παραπάνω τον Γιώργο. Μάλιστα, αρκετές φορές είχα κάνει Δευτεριάτικες απουσίες για να κάτσω Σπάρτη. Αφού πλέον οι καθηγητές, τις Δευτέρες όταν έπαιρναν απουσίες κι έβλεπαν ότι λείπω, καταλάβαιναν πού είμαι. Το ίδιο και οι συμμαθητές μου. Κι έπεφτε δούλεμμα την επομένη...

Νομίζω ότι η στιγμή που γνώρισα τον Γιώργο ήταν ένας από τους σημαντικότερους σταθμούς στη ζωή μου.

Και για να μην σας τον παρουσιάζω ως τον τέλειο άνρθωπο, αναφέρω και μερικά ελαττώματα που έχει. Αρκετά συχνά, ο αυθορμιτισμός του ξεπερνούσε τα όρια της συνέπειας. Δεν έκανε πράματα που κανόνιζε ή ξεχνούσε αντικείμενά του από δω κι από κει. Να το κάνει κανείς αραιά και πού, είναι κατανοητό. Άλλωστε, ένα μυαλό το έχουμε χειμώνα-καλοκαίρι. Αλλά, αυτός το έκανε αρκετά συχνά.

Πάντως, σίγουρα οι αναμνήσεις μου απ'αυτή την περίοδο που περάσαμε μαζί είναι καλές. Ακόμα και μ'αυτά τα μικρά (αλλά πολλά) "λαθάκια" που έκανε, αποκόμισα από την σχέση μας καλά πράματα.

Σύντομη ιστορική αναδρομή

Στα πρώτα δύο χρόνια, ο Γιώργος έμενε στην Σπάρτη, μέχρι να τελειώσει το σχολείο. Στην Γ' Λυκείου, έδωσε Πανελλήνιες και πέρασε στο Ρέθυμνο, ενώ εγώ την ίδια ζρονιά πέρασα σε σχολή στην Αθήνα. Οπότε, και για τον τρίτο χρόνο τα είχαμε εξ'αποστάσεως, και μάλιστα μεγαλύτερης αποστάσεως, και πήγαινα να τον επισκεφτώ στο Ρέθυμνο.