Ο κολλητός μου έφυγε με ευθανασία, ένα κομμάτι του όμως θα συνεχίσει να ζει μέσα από μένα. Θα συνεχίσει να ζει μέσα από το παρελθόν, από τις όμορφες αναμνήσεις που άφησε σε όλους όσους αγαπούσε και μέσα από τις εμπειρίες που ζήσαμε μαζί του. Κρατάω όλα τα θετικά που μου’ χει προσφέρει.
Ένα από τα τελευταία του βράδια, πριν μας πάρει ο ύπνος, μου’ λεγε ότι έχει την περιέργεια να δει πώς θα’ μαστε οι φίλοι του μετά από 20 χρόνια. Συζητάγαμε για το πόσο ωραία θα ήταν, αν μετά τον θάνατό του μπορούσε από ψηλά να μας κοιτάζει, να βλέπει πώς εξελίσσεται η ζωή μας. Κι αν κάποιος από μας πεθάνει, να τον συναντήσει και να αγναντεύουν μαζί από ψηλά τους υπόλοιπους. Είναι τόσο γλυκιά αυτή η σκέψη, που μερικές φορές είναι αδύνατον να μην την πιστέψεις…
Θα πάμε στην παραλία να πετάξουμε τις στάχτες του. Φέτος σίγουρα θα κάνω τουλάχιστον ένα ακόμα μπάνιο εκεί. Θα τον νιώσω να μ’ αγκαλιάζει ολόκληρη όταν θα κάνω μακροβούτια. Η θάλασσα θα είναι ο Γιώργος μου. Ο Γιώργος που αγάπησα… και που αγαπάω.
Νιώθω ότι θα μου λείπει για πάντα, ότι για πάντα θα θέλω να τον ξαναδώ ή να του ξαναμιλήσω, έστω και για λίγο. Θα τον θυμάμαι για πάντα. Σκέφτομαι ότι όλα τα όμορφα πράγματα κάποτε τελειώνουν, αλλά αυτό έληξε απότομα, δεν ολοκλήρωσε τον κύκλο του. Θέλω κι άλλο Γιώργο…
Παρόλ’ αυτά, συνεχίζω να νιώθω τυχερή που τον γνώρισα και χαίρομαι που του στάθηκα, που προσπαθούσα να τον ξαλαφρώσω από τον πόνο και το βάρος του αγώνα για ζωή, ακόμα κι αν κατά τα τέλη δεν τα κατάφερνα τόσο καλά.
Θέλω να το φωνάξω παντού, να το μάθουν όλοι, ότι χάσαμε έναν άνθρωπο γεμάτο αγάπη.
