Ο Γιώργος μαθαίνει την αλήθεια

Συνήθως, όταν έχω κάποιο πρόβλημα ή όταν είμαι στεναχωρημένη, γράφω στο ημερολόγιό μου. Με βοηθάει να μην τα κρατάω μέσα μου και σκάσω. Το συγκεκριμένο πρόβλημα, όμως, η συγκεκριμένη κούραση και στεναχώρια, δεν μπορούσα να τα ξεπεράσω με τίποτα. Έγραφα στο ημερολόγιο ξανά και ξανά για τα ίδια, έγραφα σε διάφορα τετράδια με λευκές κόλλες, έγραφα στον υπολογιστή μου. Τίποτα! Άρχισα να μιλάω. Μιλούσα κυρίως στην ξαδέλφη μου και λίγο λιγότερο στη μάνα μου. Μιλούσα στις παρέες μου, σχεδόν με όποιους έβγαινα. Αλλά και πάλι τίποτα. Μου πήρε πολύ καιρό να ησυχάσω. Δεν ξέρω... ένιωθα πάρα πολύ άσχημα. Μεγάλη οργή για την συμπεριφορά του Μίλτου, στεναχώρια για την κατάσταση του Γιώργου (καθώς γνώριζα ότι τα βάσανά του δεν έχουν τελειώσει ακόμα, γιατί ήξερα ότι έχει καρκίνο) και μεγάλη στεναχώρια για όσα πέρασα εγώ.

Συζητούσα καιρό με τη μάνα μου για το αν επείγει ο Γιώργος να μάθει τι έχει ή όχι. Και οι δύο συμφωνούσαμε ότι πρέπει να μάθει, αλλά η μάνα μου ήθελε να το μάθει από τους γιατρούς. Εγώ δεν είχα κανένα πρόβλημα να του το'λεγαν οι γιατροί αντί για μένα. Αντιθέτως, θα έφευγε από πάνω μου μια τεράστια ευθύνη, γιατί αν ο Γιώργος το'παιρνε στραβά και κατέρεε ψυχολογικά, δεν θα βοηθούσε καθόλου τον ευατό του. Το θεμα, όμως, είναι ότι οι γιατροί δεν του έλεγαν τίποτα. Ο Γιώργος ρωτούσε τι είχε και οι γιατροί του έλεγαν μπούρδες! Κατά την γνώμη μου, έπρεπε οπωσδήποτε να μάθει! Εδώ κινδύνευε η ίδια του η ζωή. Έπρεπε να αποφασίσει αν θέλει να περάσει το λούκι της χημειοθεραπείας ή αν θέλει να τ'αφήσει και να περάσει τον τελευταίο του καιρό εκπληρόνωντας της επιθυμίες του. Είναι δική του ζωή, οπότε και δική του απόφαση για το τι θα κάνει μ'αυτήν. Εν τω μεταξύ, κάτι είχε ακουστεί και για όριο ζώης! Και ο Γιώργος ακόμα δεν είχε πάρει χαμπάρι!
Δεν ήταν μόνο αυτό. Δεν θέλω να λέω ψέμματα στον Γιώργο και ούτε να του κρύβω κάτι. Τόσα χρόνια παλεύαμε για μια ειλικρινή και υγιή σχέση. Δεν ένιωθα άνετα να είμαι μαζί του και να μην μπορώ να του μιλήσω για την ασθένειά του. Χάλαγε την σχέση μας.

Κάναμε μεγάλη υπομονή να αφήσουμε τους γιατρούς να τον ενημερώσουν. Τελικά, όμως, εγώ δεν άντεξα. Θεωρούσα τον εαυτό μου έναν από τους καταλληλότερους για του πει την αλήθεια.

Μια μέρα, λοιπόν, εγώ, ο Γιώργος και ο Νάνος θα πηγαίναμε στο σπιτι του Λάμπρου (ένας φίλος του Γιώργου και του Νάνου και δικός μου γνωστός). Όσο περνούσε η ώρα, τόσο πιο έντονα σκεφτόμουν ότι ο Γιώργος πρέπει να μάθει την αλήθεια. Πριν μπούμε στο σπίτι του Λάμπρου, πήγαμε να πάρουμε σουβλάκια για να φάμε και στον δρόμο βρήκα την ευκαιρία να απομονώσω τον Γιώργο από την παρέα και να του μιλήσω. Ήμουν αποφασισμένη ότι με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, εκείνη τη μέρα ο Γιώργος θα μάθαινε τα πάντα. Άρχισα, λοιπόν, να του μιλάω και να του αφηγούμαι όλη την ιστορία του από την αρχή, με την διαφορά ότι προσέθετα και τα στοιχεία που δεν ήξερε. Ευτυχώς, ούτε έκλαψε, ούτε δάκρυσε, ούτε από κάτω τον πήρε. Σοκαρίστηκε, όμως, και νευρίασε που τόσο καιρό του τα κρατούσαμε κρυφά. Κατηγόρησε και την μάνα του, η οποία όμως, ούτε αυτή τα ήξερε όλα. Είχε μάθει για τον καρκίνο, όχι όμως για το όριο ζωής.

Φτάσαμε στο σπίτι και κάτσαμε να μιλήσουμε όλοι μαζί επί του θέματος. 'Ηθελε να το συζητήσει όσο να'ναι και να μάθει κι άλλα. Σοκαρίστηκε και ο Νάνος, αφού κι αυτός ήξερε ό,τι ήξερε η μάνα του.

Ευτυχώς, ο Γιώργος το σκέφτηκε ψύχραιμα και δεν κατέρευσε. Ευτυχώς, απαλλάχτηκα από το βάρος που θα'νιωθα, επειδή του είπα την αλήθεια. Αφού, μετά από μερικά λεπτά μέχρι και black humour έκανε με την κατάστασή του. Τι ανακούφιση...

Την επόμενη μέρα, φρόντισα να μάθουν σχεδόν όλοι ότι δεν χρειάζεται να κρύβουμε τίποτα από κανέναν, αφού ο Γιώργος τα ξέρει όλα.