Βέλγιο #1

Μετά από διάφορες αφορμές, διάφορους κανονισμούς και διακανονισμούς, αποφασίστηκε ομόφωνα να πάει ο Γιώργος στο Βέλγιο. Δεν ήταν όμως έτσι άκυρη η απόφαση. Η μάνα του, καθώς επίσης και ο ίδιος, έχουν γεννηθεί εκεί. Οπότε, δεν ήταν δύσκολο να πάει, να πάρει βελγική υπηκοότητα και να τον βοηθήσει το βελγικό κράτος πρόνοιας και το βελγικό σύστημα υγείας, που είναι κατά πολύ καλύτερα από τα δικά μας. Εκτός του ότι τα δημόσια νοσοκομεία εκεί είναι κανονικά (δηλαδή, έτσι όπως θα έπρεπε να είναι όλα τα νοσοκομεία και όχι σκατά όπως είναι τα δικά μας), η ιατρική έχει φτάσει σε μεγαλύτερα επίπεδα απ'αυτά στα οποία έχει μείνει η ελληνική ιατρική.

Γενικότερα, είμαι αισιόδοξο άτομο. Και μέχρι να ανακοινωθεί το όριο ζωής του Γιώργου, πίστευα ότι όλα θα πάνε καλά. Ίσως γι'αυτό να μην έχω μεγάλη αίσθηση του κινδύνου. Όχι ότι κάνω ό,τι μου κατέβει χωρίς να το σκεφτώ καθόλου. Απλά κάνω λογικά πράματα, που σε λογικά πλαίσια μπορεί να έχουν άσχημες συνέπειες, και, αν και τις γνωρίζω, δεν πιστεύω ότι μπορεί να συμβούν. Ή, αν δω ότι πάνε να συμβούν, κάνω μια κίνηση για να τις αποφύγω. Έτσι, για να σας δώσω να καταλάβετε, μπορώ να κάνω μια παρομοίαση.

Είμαι στο πεζοδρόμιο και θέλω να περάσω απέναντι. Σε περίπτωση που περνάνε πολλά αυτοκίνητα στον δρόμο, τότε, πριν ξεκινήσω, θα κοιτάξω αριστερά και δεξιά και όταν θεωρήσω κατάλληλη την στιγμή (δηλαδή, όταν τα αυτοκίνητα θα είναι σταματημένα) θα περάσω χωρίς καμία αμφιβολία απέναντι. Σε περίπτωση που δεν είναι τόσο πολυσύχναστος δρόμος και δεν περνάνε αυτοκίνητα κάθε τρεις και λίγο, θα φτάσω ως τη μέση του δρόμου χωρίς να κοιτάξω ούτε αριστερά, ούτε δεξιά, πιστεύοντας ότι ακόμα και που δεν έλεγξα τον δρόμο, δεν υπάρχει περίπτωση να πάθω κάτι κακό. Αφού έχω φτάσει μέρι εκεί, τότε θα κοιτάξω αν περνάει κανένα όχημα, και ανάλογα τα πράξω.

Ελπίζω με το παραπάνω παράδειγμα να καταλάβατε τι εννοώ.

Τέλος πάντων, επειδή δεν έχω μεγάλη αίσθηση του κινδύνου, δεν σκέφτομαι ότι μπορεί να τύχει κάτι κακό, ούτε σε μένα, αλλά ούτε στους ανθρώπους που με περιβάλλουν, συμπεριλαμβανομένου και του Γιώργου όταν είναι μαζί μου. Συνειδητοποίησα, λοιπόν, ότι όταν βρίσκομαι μαζί του, σαν να μην ανησυχώ και τόσο, όσο όταν είναι μακριά μου (πχ. στην Σπάρτη ή στο Βέλγιο).

Περνούσαν οι μέρες και, για ακόμα μια φορά, εγώ κι ο Γιώργος τα λέγαμε από απόσταση. Συνηθισμένο πράμα για μας πλέον. Στο τηλέφωνο ή μέσω chat. Εκεί στο Βέλγιο, δεν του έδωσαν κανένα όριο ζωής, και του άρχισαν τις χημειοθερπείες. Πέντε μέρες θεραπεία και τρεις βδομάδες ξεκούραση.

Εν τω μεταξύ, επειδή τότε ο Γιώργος ήταν μακριά μου, άρχισα πάλι να ανησυχώ. Έλεγα να πάω να τον δω, αλλά δεν έκανα καμία κίνηση. Άφηνα τα πράματα ως έχουν. Μέχρι που μια μέρα, η μάνα μου με παρότρυνε πολύ και έκλεισα εισητήριο για την μεθεπόμενη μέρα. Πω πω... Πολύ γρήγορες αποφάσεις, οι οποίες δεν μου δίνουν το περιθώριο να εμπεδώσω την κατάσταση. Έλεγα στους γύρω μου "Μεθάυριο/Αύριο φεύγω για Βέλγιο", αλλά δεν το είχα συνειδητοποιήσει ακόμα. Επικοινώνησα και με την Βέλλη (η οποία μένει στην Αυστρία), και ακόμα μου μιλούσε σαν να πρόκειται να πεθάνει αύριο (που λέει ο λόγος) ο Γιώργος. Με έκανε να νιώθω, ότι όταν δω τον Γιώργο αμέσως θα βάλω τα κλαματα.

Έφτασα Βέλγιο μετά από ένα υπέροχο ταξίδι πάνω από τα σύννεφα...
Όταν έφτασα στο σπίτι της γιαγιάς του, όπου φιλοξενείτο ο ίδιος, τον πέτυχα στο μπάνιο να λούζεται. Χαχα! Τελικά δεν πρόλαβε να με υποδεχτεί καθαρός. Έτρεξα αμέσως να τον αγκαλιάσω! Κι ας ήταν βρεμένος, στ'αρχίδια μου. Σιγά μη με πείραζε αυτό το πράμα, εκείνη την ώρα. Περίμενα να τον δω εξαθλιωμένο από την χημειοθεραπεία, αλλά καμία σχέση! Έλαμπε! Τα μάτια του ήταν ακόμα καταπράσινα, τα μαλλιά του ακόμα μακριά και μπουκλωτά, τα χείλη του και η μύτη του απαράλλαχτα. Ήταν ο θαυμάσιος Γιώργος που ήξερα. Ζωντανότατος και ενεργητικότατος! Παρατήρησα μόνο μερικά σπυριά στο κούτελο και στην πλάτη, τα οποία όμως, έφυγαν μετά από μερικές μέρες.

Περάσαμε τέλεια! Παίξαμε μπαλα, κάναμε βόλτες στην πόλη του (και όχι στις Βρυξέλλες), ανακαλύψαμε ένα πολύ ωραίο μπαράκι, όπου γνωρίσαμε και δυο παιδιά, γνώρισα τις φίλες της μάνας του Γιώργου, πήγαμε βόλτα σε έναν από τους σπάνιους λόφους του Βελγίου (διότι, ως γνωστόν, το Βέλγιο είναι σχεδόν επίπεδο). Και όλ'αυτά, με πολύ γέλιο. Πάντως, κάτι που δεν μπορούσα να συνηθίσω ήταν η μη θέα βουνού. Κοίταζα έξω από το παράθυρο και δεν υπήρχε Γη να μου κόψει την θέα. Δεν υπήρχε ύψωμα! Μπορούσα να δω όλα τα δέντρα και όλα τα σπίτια μέχρι που, πέρα μακριά, γίνονταν κουκίδες.

Το μόνο άσχημο μέρος του ταξιδιού ήταν την ημέρα που θα έφευγα. Είχαμε κανονίσει με τον Γιώργο να πάμε μια βόλτα στην πόλη και να φάμε για πρωινό μια βάφλα. Δυστυχώς, όμως, το προηγούμενο βράδυ, ανέβασε πυρετό και έπρεπε να τον πάμε στο νοσοκομείο. Τον πήγαμε εκεί, κουραστήκαμε κάπως, γιατί όλο του άλλαζαν δωμάτια και έπρεπε να τα ψάχνουμε, και τελικά τον κράτησαν μέσα. Πριν φύγω, θυμάμαι που ο Γιώργος δάκρυζε και επειδή θα έφευγα, οπότε θα έμενε πάλι μόνος, αλλά και επειδή ο αποχαιρετισμός δεν έγινε ούτε κατά το ελάχιστο έτσι όπως τον κανονίσαμε.

Έφτασα στο βελγικό αεροδόρμιο και ευτυχώς (μπορεί και δυστυχώς) δεν έχασα την πτήση μου.