Διάλειμμα #5

Λοιπόν, για το συγκεκριμένο διάλειμμα θα πω μερικά λογάκια.

Το συγκρότημα είναι οι Toοl και το συγκεκριμένο κομμάτι είναι δύο κομμάτια ενωμένα. Το πρώτο κομμάτι είναι η εισαγωγή και έχει τίτλο "Parabol", ενώ το δεύτερο κομμάτι είναι το κυρίως μέρος μέχρι το τέλος και λέγεται "Parabola".

Εγώ προσωπικά, για να καταλάβω το κομμάτι, και γενικότερα οποιοδήποτε κομμάτι των Tool, έπρεπε να το ακούσω πάνω από μία φορές. Οι τύποι είναι περίπλοκοι.

Απλά, παρακαλώ όσους το ακούσουν, να είναι open minded κατά την διάρκεια.

Merci...
Καλή απόλαυση!

Όσο ο Γιώργος έλλειπε

Όσα γράφω εδώ, έγιναν πριν μάθει ο Γιώργος την αλήθεια. Sorry παιδιά, για την χρονική αναστάτωση.

Αφού είχε τελειώσει η ιστορία με το νοσοκομείο, πήγε Σπάρτη, στο σπίτι του. Δεν μένει μέσα στην πόλη, αλλά μερικά χιλιόμετρα απ'έξω. Με τρομερή θέα κάτι βουνά και κάτι καταπράσινα δάση, μ'ένα ποτάμι να περνάει από κοντά, να έχει λιακάδα και να την χαίρεσαι! Το καλύτερο μέρος για να χαλαρώσει. Μαζί με τους γονείς του και τους κοντινούς του ανθρώπους.

Εγώ, πάλι, κλασσικά, στην Αθήνα, προσπαθώντας να ξεπεράσω αυτό το όριο ζωής του Γιώργου που με είχε στιγματίσει. Εκείνη την περίοδο, έτυχε να μου δώσει η ξαδέλφη μου ένα mp3 που, εκτός των άλλων, είχε και μερικά κομμάτια των Muse. Και νά του κάτι "You suck my life out of me", και να του κάτι "Time is running out"... Ε, σε τέτοια κατάσταση δεν θέλει λίγο να κολλήσεις με τέτοιους στίχους. Αναρωτιέμαι, δηλαδή, πώς έγινε και γλίτωσα τα Διάφανα Κρίνα.

Κλεισμένη στο σπίτι, ακούγοντας μουσική (κυρίως Μuse, Madrugada και Radiohead) και κλαίγοντας. Πραγματικά, είχε μαυρίσει η ψυχή μου. Πού και πού έπαιρνα τηλ τον Γιώργο να ακούσω τα νέα του. Μιλούσαμε, γελάγαμε (εγώ τουλάχιστον, το έκανα σχεδόν υποκριτικά για να μην τον σοκάρω) και μερικές φορές δάκριζα. Μια φράση που σκεφτόμουν και με λύγιζε τελείως ήταν "Δεν θέλω να πενθήσω για τον Γιώργο".

Ένιωθα τόσο βάρος μέσα μου, που όσο και να έγραφα για το πρόβλημά μου, δεν ελάφραινε. Βάρος, όχι επειδή έφταιγα σε κάτι, αλλά γιατί δεν ήμουν σίγουρη αν θα μπορούσα σε μερικούς μήνες να ξαναδώ το παιδί αυτό, με το οποίο πέρασα τα 3 από τα (τότε) 18 χρόνια της ζωής μου. Με το οποίο μοιράστηκα τις ίδες σχεδόν εμπειρίες, καλές και κακές, και τα ίδια σχεδόν μαθήματα της ζωής, σε μια ηλικία που ό,τι σου συμβαίνει το απορροφάς σαν βετέξ, για να προχωρήσεις στην ζωή σου. Το παιδί εκείνο, με το οποίο ανταλλάξαμε τόσα πολλά. Σίγουρα, ο Γιώργος έχει ένα μεγάλο κομμάτι της δικής μου ζωής και, αντίστροφα, εγώ έχω ένα μεγάλο κομμάτι της δικής του.

Εν τω μεταξύ, οι συζητήσεις μου με τη μάνα μου και την Βέλλη (πολύ καλή φίλη της μάνας μου) δεν βοηθούσαν, γιατί με έκαναν να νιώθω λες κι ο Γιώργος θα πεθάνει sooner or later. Σκατά!

Κατά το βραδάκι, ερχόταν η πολυαγαπημένη μου ξαδέλφη και μου έκανε παρέα. Αν και μερικές φορές ένιωθα ότι δεν θέλω καθόλου κόσμο, δεν της έλεγα να φύγει. Μιλούσαμε κι έτσι περνούσε η ώρα, μέχρι που ξαναχωρίζαμε για να πάει η καθεμία στο κρεββάτι της να κοιμηθεί.

Την επόμενη μέρα ξανά τα ίδια...

Εκείνη την περίοδο, λοιπόν, το πρόγραμμά μου ήταν μονότονο. Ούτε επιδίωκα να το κάνω πιο ποικίλο.

Μέχρι που μια μέρα στο τηλέφωνο, ο Γιώργος μου είπε ότι αποφάσισε να ξανάρθει Αθήνα.

Το επόμενο κομμάτι της ιστορίας είναι το προηγούμενό μου post "Ο Γιώγος μαθαίνει την αλήθεια". Και ξανά, συγγνώμη, για την χρονική αναστάτωση.