Μετά από διάφορες αφορμές, διάφορους κανονισμούς και διακανονισμούς, αποφασίστηκε ομόφωνα να πάει ο Γιώργος στο Βέλγιο. Δεν ήταν όμως έτσι άκυρη η απόφαση. Η μάνα του, καθώς επίσης και ο ίδιος, έχουν γεννηθεί εκεί. Οπότε, δεν ήταν δύσκολο να πάει, να πάρει βελγική υπηκοότητα και να τον βοηθήσει το βελγικό κράτος πρόνοιας και το βελγικό σύστημα υγείας, που είναι κατά πολύ καλύτερα από τα δικά μας. Εκτός του ότι τα δημόσια νοσοκομεία εκεί είναι κανονικά (δηλαδή, έτσι όπως θα έπρεπε να είναι όλα τα νοσοκομεία και όχι σκατά όπως είναι τα δικά μας), η ιατρική έχει φτάσει σε μεγαλύτερα επίπεδα απ'αυτά στα οποία έχει μείνει η ελληνική ιατρική.
Γενικότερα, είμαι αισιόδοξο άτομο. Και μέχρι να ανακοινωθεί το όριο ζωής του Γιώργου, πίστευα ότι όλα θα πάνε καλά. Ίσως γι'αυτό να μην έχω μεγάλη αίσθηση του κινδύνου. Όχι ότι κάνω ό,τι μου κατέβει χωρίς να το σκεφτώ καθόλου. Απλά κάνω λογικά πράματα, που σε λογικά πλαίσια μπορεί να έχουν άσχημες συνέπειες, και, αν και τις γνωρίζω, δεν πιστεύω ότι μπορεί να συμβούν. Ή, αν δω ότι πάνε να συμβούν, κάνω μια κίνηση για να τις αποφύγω. Έτσι, για να σας δώσω να καταλάβετε, μπορώ να κάνω μια παρομοίαση.
Είμαι στο πεζοδρόμιο και θέλω να περάσω απέναντι. Σε περίπτωση που περνάνε πολλά αυτοκίνητα στον δρόμο, τότε, πριν ξεκινήσω, θα κοιτάξω αριστερά και δεξιά και όταν θεωρήσω κατάλληλη την στιγμή (δηλαδή, όταν τα αυτοκίνητα θα είναι σταματημένα) θα περάσω χωρίς καμία αμφιβολία απέναντι. Σε περίπτωση που δεν είναι τόσο πολυσύχναστος δρόμος και δεν περνάνε αυτοκίνητα κάθε τρεις και λίγο, θα φτάσω ως τη μέση του δρόμου χωρίς να κοιτάξω ούτε αριστερά, ούτε δεξιά, πιστεύοντας ότι ακόμα και που δεν έλεγξα τον δρόμο, δεν υπάρχει περίπτωση να πάθω κάτι κακό. Αφού έχω φτάσει μέρι εκεί, τότε θα κοιτάξω αν περνάει κανένα όχημα, και ανάλογα τα πράξω.
Ελπίζω με το παραπάνω παράδειγμα να καταλάβατε τι εννοώ.
Τέλος πάντων, επειδή δεν έχω μεγάλη αίσθηση του κινδύνου, δεν σκέφτομαι ότι μπορεί να τύχει κάτι κακό, ούτε σε μένα, αλλά ούτε στους ανθρώπους που με περιβάλλουν, συμπεριλαμβανομένου και του Γιώργου όταν είναι μαζί μου. Συνειδητοποίησα, λοιπόν, ότι όταν βρίσκομαι μαζί του, σαν να μην ανησυχώ και τόσο, όσο όταν είναι μακριά μου (πχ. στην Σπάρτη ή στο Βέλγιο).
Περνούσαν οι μέρες και, για ακόμα μια φορά, εγώ κι ο Γιώργος τα λέγαμε από απόσταση. Συνηθισμένο πράμα για μας πλέον. Στο τηλέφωνο ή μέσω chat. Εκεί στο Βέλγιο, δεν του έδωσαν κανένα όριο ζωής, και του άρχισαν τις χημειοθερπείες. Πέντε μέρες θεραπεία και τρεις βδομάδες ξεκούραση.
Εν τω μεταξύ, επειδή τότε ο Γιώργος ήταν μακριά μου, άρχισα πάλι να ανησυχώ. Έλεγα να πάω να τον δω, αλλά δεν έκανα καμία κίνηση. Άφηνα τα πράματα ως έχουν. Μέχρι που μια μέρα, η μάνα μου με παρότρυνε πολύ και έκλεισα εισητήριο για την μεθεπόμενη μέρα. Πω πω... Πολύ γρήγορες αποφάσεις, οι οποίες δεν μου δίνουν το περιθώριο να εμπεδώσω την κατάσταση. Έλεγα στους γύρω μου "Μεθάυριο/Αύριο φεύγω για Βέλγιο", αλλά δεν το είχα συνειδητοποιήσει ακόμα. Επικοινώνησα και με την Βέλλη (η οποία μένει στην Αυστρία), και ακόμα μου μιλούσε σαν να πρόκειται να πεθάνει αύριο (που λέει ο λόγος) ο Γιώργος. Με έκανε να νιώθω, ότι όταν δω τον Γιώργο αμέσως θα βάλω τα κλαματα.
Έφτασα Βέλγιο μετά από ένα υπέροχο ταξίδι πάνω από τα σύννεφα...
Όταν έφτασα στο σπίτι της γιαγιάς του, όπου φιλοξενείτο ο ίδιος, τον πέτυχα στο μπάνιο να λούζεται. Χαχα! Τελικά δεν πρόλαβε να με υποδεχτεί καθαρός. Έτρεξα αμέσως να τον αγκαλιάσω! Κι ας ήταν βρεμένος, στ'αρχίδια μου. Σιγά μη με πείραζε αυτό το πράμα, εκείνη την ώρα. Περίμενα να τον δω εξαθλιωμένο από την χημειοθεραπεία, αλλά καμία σχέση! Έλαμπε! Τα μάτια του ήταν ακόμα καταπράσινα, τα μαλλιά του ακόμα μακριά και μπουκλωτά, τα χείλη του και η μύτη του απαράλλαχτα. Ήταν ο θαυμάσιος Γιώργος που ήξερα. Ζωντανότατος και ενεργητικότατος! Παρατήρησα μόνο μερικά σπυριά στο κούτελο και στην πλάτη, τα οποία όμως, έφυγαν μετά από μερικές μέρες.
Περάσαμε τέλεια! Παίξαμε μπαλα, κάναμε βόλτες στην πόλη του (και όχι στις Βρυξέλλες), ανακαλύψαμε ένα πολύ ωραίο μπαράκι, όπου γνωρίσαμε και δυο παιδιά, γνώρισα τις φίλες της μάνας του Γιώργου, πήγαμε βόλτα σε έναν από τους σπάνιους λόφους του Βελγίου (διότι, ως γνωστόν, το Βέλγιο είναι σχεδόν επίπεδο). Και όλ'αυτά, με πολύ γέλιο. Πάντως, κάτι που δεν μπορούσα να συνηθίσω ήταν η μη θέα βουνού. Κοίταζα έξω από το παράθυρο και δεν υπήρχε Γη να μου κόψει την θέα. Δεν υπήρχε ύψωμα! Μπορούσα να δω όλα τα δέντρα και όλα τα σπίτια μέχρι που, πέρα μακριά, γίνονταν κουκίδες.
Το μόνο άσχημο μέρος του ταξιδιού ήταν την ημέρα που θα έφευγα. Είχαμε κανονίσει με τον Γιώργο να πάμε μια βόλτα στην πόλη και να φάμε για πρωινό μια βάφλα. Δυστυχώς, όμως, το προηγούμενο βράδυ, ανέβασε πυρετό και έπρεπε να τον πάμε στο νοσοκομείο. Τον πήγαμε εκεί, κουραστήκαμε κάπως, γιατί όλο του άλλαζαν δωμάτια και έπρεπε να τα ψάχνουμε, και τελικά τον κράτησαν μέσα. Πριν φύγω, θυμάμαι που ο Γιώργος δάκρυζε και επειδή θα έφευγα, οπότε θα έμενε πάλι μόνος, αλλά και επειδή ο αποχαιρετισμός δεν έγινε ούτε κατά το ελάχιστο έτσι όπως τον κανονίσαμε.
Έφτασα στο βελγικό αεροδόρμιο και ευτυχώς (μπορεί και δυστυχώς) δεν έχασα την πτήση μου.
Τετάρτη 28 Μαρτίου 2007
Διάλειμμα #5
Λοιπόν, για το συγκεκριμένο διάλειμμα θα πω μερικά λογάκια.
Το συγκρότημα είναι οι Toοl και το συγκεκριμένο κομμάτι είναι δύο κομμάτια ενωμένα. Το πρώτο κομμάτι είναι η εισαγωγή και έχει τίτλο "Parabol", ενώ το δεύτερο κομμάτι είναι το κυρίως μέρος μέχρι το τέλος και λέγεται "Parabola".
Εγώ προσωπικά, για να καταλάβω το κομμάτι, και γενικότερα οποιοδήποτε κομμάτι των Tool, έπρεπε να το ακούσω πάνω από μία φορές. Οι τύποι είναι περίπλοκοι.
Απλά, παρακαλώ όσους το ακούσουν, να είναι open minded κατά την διάρκεια.
Merci...
Καλή απόλαυση!
Όσο ο Γιώργος έλλειπε
Όσα γράφω εδώ, έγιναν πριν μάθει ο Γιώργος την αλήθεια. Sorry παιδιά, για την χρονική αναστάτωση.
Αφού είχε τελειώσει η ιστορία με το νοσοκομείο, πήγε Σπάρτη, στο σπίτι του. Δεν μένει μέσα στην πόλη, αλλά μερικά χιλιόμετρα απ'έξω. Με τρομερή θέα κάτι βουνά και κάτι καταπράσινα δάση, μ'ένα ποτάμι να περνάει από κοντά, να έχει λιακάδα και να την χαίρεσαι! Το καλύτερο μέρος για να χαλαρώσει. Μαζί με τους γονείς του και τους κοντινούς του ανθρώπους.
Εγώ, πάλι, κλασσικά, στην Αθήνα, προσπαθώντας να ξεπεράσω αυτό το όριο ζωής του Γιώργου που με είχε στιγματίσει. Εκείνη την περίοδο, έτυχε να μου δώσει η ξαδέλφη μου ένα mp3 που, εκτός των άλλων, είχε και μερικά κομμάτια των Muse. Και νά του κάτι "You suck my life out of me", και να του κάτι "Time is running out"... Ε, σε τέτοια κατάσταση δεν θέλει λίγο να κολλήσεις με τέτοιους στίχους. Αναρωτιέμαι, δηλαδή, πώς έγινε και γλίτωσα τα Διάφανα Κρίνα.
Κλεισμένη στο σπίτι, ακούγοντας μουσική (κυρίως Μuse, Madrugada και Radiohead) και κλαίγοντας. Πραγματικά, είχε μαυρίσει η ψυχή μου. Πού και πού έπαιρνα τηλ τον Γιώργο να ακούσω τα νέα του. Μιλούσαμε, γελάγαμε (εγώ τουλάχιστον, το έκανα σχεδόν υποκριτικά για να μην τον σοκάρω) και μερικές φορές δάκριζα. Μια φράση που σκεφτόμουν και με λύγιζε τελείως ήταν "Δεν θέλω να πενθήσω για τον Γιώργο".
Ένιωθα τόσο βάρος μέσα μου, που όσο και να έγραφα για το πρόβλημά μου, δεν ελάφραινε. Βάρος, όχι επειδή έφταιγα σε κάτι, αλλά γιατί δεν ήμουν σίγουρη αν θα μπορούσα σε μερικούς μήνες να ξαναδώ το παιδί αυτό, με το οποίο πέρασα τα 3 από τα (τότε) 18 χρόνια της ζωής μου. Με το οποίο μοιράστηκα τις ίδες σχεδόν εμπειρίες, καλές και κακές, και τα ίδια σχεδόν μαθήματα της ζωής, σε μια ηλικία που ό,τι σου συμβαίνει το απορροφάς σαν βετέξ, για να προχωρήσεις στην ζωή σου. Το παιδί εκείνο, με το οποίο ανταλλάξαμε τόσα πολλά. Σίγουρα, ο Γιώργος έχει ένα μεγάλο κομμάτι της δικής μου ζωής και, αντίστροφα, εγώ έχω ένα μεγάλο κομμάτι της δικής του.
Εν τω μεταξύ, οι συζητήσεις μου με τη μάνα μου και την Βέλλη (πολύ καλή φίλη της μάνας μου) δεν βοηθούσαν, γιατί με έκαναν να νιώθω λες κι ο Γιώργος θα πεθάνει sooner or later. Σκατά!
Κατά το βραδάκι, ερχόταν η πολυαγαπημένη μου ξαδέλφη και μου έκανε παρέα. Αν και μερικές φορές ένιωθα ότι δεν θέλω καθόλου κόσμο, δεν της έλεγα να φύγει. Μιλούσαμε κι έτσι περνούσε η ώρα, μέχρι που ξαναχωρίζαμε για να πάει η καθεμία στο κρεββάτι της να κοιμηθεί.
Την επόμενη μέρα ξανά τα ίδια...
Εκείνη την περίοδο, λοιπόν, το πρόγραμμά μου ήταν μονότονο. Ούτε επιδίωκα να το κάνω πιο ποικίλο.
Μέχρι που μια μέρα στο τηλέφωνο, ο Γιώργος μου είπε ότι αποφάσισε να ξανάρθει Αθήνα.
Το επόμενο κομμάτι της ιστορίας είναι το προηγούμενό μου post "Ο Γιώγος μαθαίνει την αλήθεια". Και ξανά, συγγνώμη, για την χρονική αναστάτωση.
Αφού είχε τελειώσει η ιστορία με το νοσοκομείο, πήγε Σπάρτη, στο σπίτι του. Δεν μένει μέσα στην πόλη, αλλά μερικά χιλιόμετρα απ'έξω. Με τρομερή θέα κάτι βουνά και κάτι καταπράσινα δάση, μ'ένα ποτάμι να περνάει από κοντά, να έχει λιακάδα και να την χαίρεσαι! Το καλύτερο μέρος για να χαλαρώσει. Μαζί με τους γονείς του και τους κοντινούς του ανθρώπους.
Εγώ, πάλι, κλασσικά, στην Αθήνα, προσπαθώντας να ξεπεράσω αυτό το όριο ζωής του Γιώργου που με είχε στιγματίσει. Εκείνη την περίοδο, έτυχε να μου δώσει η ξαδέλφη μου ένα mp3 που, εκτός των άλλων, είχε και μερικά κομμάτια των Muse. Και νά του κάτι "You suck my life out of me", και να του κάτι "Time is running out"... Ε, σε τέτοια κατάσταση δεν θέλει λίγο να κολλήσεις με τέτοιους στίχους. Αναρωτιέμαι, δηλαδή, πώς έγινε και γλίτωσα τα Διάφανα Κρίνα.
Κλεισμένη στο σπίτι, ακούγοντας μουσική (κυρίως Μuse, Madrugada και Radiohead) και κλαίγοντας. Πραγματικά, είχε μαυρίσει η ψυχή μου. Πού και πού έπαιρνα τηλ τον Γιώργο να ακούσω τα νέα του. Μιλούσαμε, γελάγαμε (εγώ τουλάχιστον, το έκανα σχεδόν υποκριτικά για να μην τον σοκάρω) και μερικές φορές δάκριζα. Μια φράση που σκεφτόμουν και με λύγιζε τελείως ήταν "Δεν θέλω να πενθήσω για τον Γιώργο".
Ένιωθα τόσο βάρος μέσα μου, που όσο και να έγραφα για το πρόβλημά μου, δεν ελάφραινε. Βάρος, όχι επειδή έφταιγα σε κάτι, αλλά γιατί δεν ήμουν σίγουρη αν θα μπορούσα σε μερικούς μήνες να ξαναδώ το παιδί αυτό, με το οποίο πέρασα τα 3 από τα (τότε) 18 χρόνια της ζωής μου. Με το οποίο μοιράστηκα τις ίδες σχεδόν εμπειρίες, καλές και κακές, και τα ίδια σχεδόν μαθήματα της ζωής, σε μια ηλικία που ό,τι σου συμβαίνει το απορροφάς σαν βετέξ, για να προχωρήσεις στην ζωή σου. Το παιδί εκείνο, με το οποίο ανταλλάξαμε τόσα πολλά. Σίγουρα, ο Γιώργος έχει ένα μεγάλο κομμάτι της δικής μου ζωής και, αντίστροφα, εγώ έχω ένα μεγάλο κομμάτι της δικής του.
Εν τω μεταξύ, οι συζητήσεις μου με τη μάνα μου και την Βέλλη (πολύ καλή φίλη της μάνας μου) δεν βοηθούσαν, γιατί με έκαναν να νιώθω λες κι ο Γιώργος θα πεθάνει sooner or later. Σκατά!
Κατά το βραδάκι, ερχόταν η πολυαγαπημένη μου ξαδέλφη και μου έκανε παρέα. Αν και μερικές φορές ένιωθα ότι δεν θέλω καθόλου κόσμο, δεν της έλεγα να φύγει. Μιλούσαμε κι έτσι περνούσε η ώρα, μέχρι που ξαναχωρίζαμε για να πάει η καθεμία στο κρεββάτι της να κοιμηθεί.
Την επόμενη μέρα ξανά τα ίδια...
Εκείνη την περίοδο, λοιπόν, το πρόγραμμά μου ήταν μονότονο. Ούτε επιδίωκα να το κάνω πιο ποικίλο.
Μέχρι που μια μέρα στο τηλέφωνο, ο Γιώργος μου είπε ότι αποφάσισε να ξανάρθει Αθήνα.
Το επόμενο κομμάτι της ιστορίας είναι το προηγούμενό μου post "Ο Γιώγος μαθαίνει την αλήθεια". Και ξανά, συγγνώμη, για την χρονική αναστάτωση.
Δευτέρα 26 Μαρτίου 2007
Ο Γιώργος μαθαίνει την αλήθεια
Συνήθως, όταν έχω κάποιο πρόβλημα ή όταν είμαι στεναχωρημένη, γράφω στο ημερολόγιό μου. Με βοηθάει να μην τα κρατάω μέσα μου και σκάσω. Το συγκεκριμένο πρόβλημα, όμως, η συγκεκριμένη κούραση και στεναχώρια, δεν μπορούσα να τα ξεπεράσω με τίποτα. Έγραφα στο ημερολόγιο ξανά και ξανά για τα ίδια, έγραφα σε διάφορα τετράδια με λευκές κόλλες, έγραφα στον υπολογιστή μου. Τίποτα! Άρχισα να μιλάω. Μιλούσα κυρίως στην ξαδέλφη μου και λίγο λιγότερο στη μάνα μου. Μιλούσα στις παρέες μου, σχεδόν με όποιους έβγαινα. Αλλά και πάλι τίποτα. Μου πήρε πολύ καιρό να ησυχάσω. Δεν ξέρω... ένιωθα πάρα πολύ άσχημα. Μεγάλη οργή για την συμπεριφορά του Μίλτου, στεναχώρια για την κατάσταση του Γιώργου (καθώς γνώριζα ότι τα βάσανά του δεν έχουν τελειώσει ακόμα, γιατί ήξερα ότι έχει καρκίνο) και μεγάλη στεναχώρια για όσα πέρασα εγώ.
Συζητούσα καιρό με τη μάνα μου για το αν επείγει ο Γιώργος να μάθει τι έχει ή όχι. Και οι δύο συμφωνούσαμε ότι πρέπει να μάθει, αλλά η μάνα μου ήθελε να το μάθει από τους γιατρούς. Εγώ δεν είχα κανένα πρόβλημα να του το'λεγαν οι γιατροί αντί για μένα. Αντιθέτως, θα έφευγε από πάνω μου μια τεράστια ευθύνη, γιατί αν ο Γιώργος το'παιρνε στραβά και κατέρεε ψυχολογικά, δεν θα βοηθούσε καθόλου τον ευατό του. Το θεμα, όμως, είναι ότι οι γιατροί δεν του έλεγαν τίποτα. Ο Γιώργος ρωτούσε τι είχε και οι γιατροί του έλεγαν μπούρδες! Κατά την γνώμη μου, έπρεπε οπωσδήποτε να μάθει! Εδώ κινδύνευε η ίδια του η ζωή. Έπρεπε να αποφασίσει αν θέλει να περάσει το λούκι της χημειοθεραπείας ή αν θέλει να τ'αφήσει και να περάσει τον τελευταίο του καιρό εκπληρόνωντας της επιθυμίες του. Είναι δική του ζωή, οπότε και δική του απόφαση για το τι θα κάνει μ'αυτήν. Εν τω μεταξύ, κάτι είχε ακουστεί και για όριο ζώης! Και ο Γιώργος ακόμα δεν είχε πάρει χαμπάρι!
Δεν ήταν μόνο αυτό. Δεν θέλω να λέω ψέμματα στον Γιώργο και ούτε να του κρύβω κάτι. Τόσα χρόνια παλεύαμε για μια ειλικρινή και υγιή σχέση. Δεν ένιωθα άνετα να είμαι μαζί του και να μην μπορώ να του μιλήσω για την ασθένειά του. Χάλαγε την σχέση μας.
Κάναμε μεγάλη υπομονή να αφήσουμε τους γιατρούς να τον ενημερώσουν. Τελικά, όμως, εγώ δεν άντεξα. Θεωρούσα τον εαυτό μου έναν από τους καταλληλότερους για του πει την αλήθεια.
Μια μέρα, λοιπόν, εγώ, ο Γιώργος και ο Νάνος θα πηγαίναμε στο σπιτι του Λάμπρου (ένας φίλος του Γιώργου και του Νάνου και δικός μου γνωστός). Όσο περνούσε η ώρα, τόσο πιο έντονα σκεφτόμουν ότι ο Γιώργος πρέπει να μάθει την αλήθεια. Πριν μπούμε στο σπίτι του Λάμπρου, πήγαμε να πάρουμε σουβλάκια για να φάμε και στον δρόμο βρήκα την ευκαιρία να απομονώσω τον Γιώργο από την παρέα και να του μιλήσω. Ήμουν αποφασισμένη ότι με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, εκείνη τη μέρα ο Γιώργος θα μάθαινε τα πάντα. Άρχισα, λοιπόν, να του μιλάω και να του αφηγούμαι όλη την ιστορία του από την αρχή, με την διαφορά ότι προσέθετα και τα στοιχεία που δεν ήξερε. Ευτυχώς, ούτε έκλαψε, ούτε δάκρυσε, ούτε από κάτω τον πήρε. Σοκαρίστηκε, όμως, και νευρίασε που τόσο καιρό του τα κρατούσαμε κρυφά. Κατηγόρησε και την μάνα του, η οποία όμως, ούτε αυτή τα ήξερε όλα. Είχε μάθει για τον καρκίνο, όχι όμως για το όριο ζωής.
Φτάσαμε στο σπίτι και κάτσαμε να μιλήσουμε όλοι μαζί επί του θέματος. 'Ηθελε να το συζητήσει όσο να'ναι και να μάθει κι άλλα. Σοκαρίστηκε και ο Νάνος, αφού κι αυτός ήξερε ό,τι ήξερε η μάνα του.
Ευτυχώς, ο Γιώργος το σκέφτηκε ψύχραιμα και δεν κατέρευσε. Ευτυχώς, απαλλάχτηκα από το βάρος που θα'νιωθα, επειδή του είπα την αλήθεια. Αφού, μετά από μερικά λεπτά μέχρι και black humour έκανε με την κατάστασή του. Τι ανακούφιση...
Την επόμενη μέρα, φρόντισα να μάθουν σχεδόν όλοι ότι δεν χρειάζεται να κρύβουμε τίποτα από κανέναν, αφού ο Γιώργος τα ξέρει όλα.
Συζητούσα καιρό με τη μάνα μου για το αν επείγει ο Γιώργος να μάθει τι έχει ή όχι. Και οι δύο συμφωνούσαμε ότι πρέπει να μάθει, αλλά η μάνα μου ήθελε να το μάθει από τους γιατρούς. Εγώ δεν είχα κανένα πρόβλημα να του το'λεγαν οι γιατροί αντί για μένα. Αντιθέτως, θα έφευγε από πάνω μου μια τεράστια ευθύνη, γιατί αν ο Γιώργος το'παιρνε στραβά και κατέρεε ψυχολογικά, δεν θα βοηθούσε καθόλου τον ευατό του. Το θεμα, όμως, είναι ότι οι γιατροί δεν του έλεγαν τίποτα. Ο Γιώργος ρωτούσε τι είχε και οι γιατροί του έλεγαν μπούρδες! Κατά την γνώμη μου, έπρεπε οπωσδήποτε να μάθει! Εδώ κινδύνευε η ίδια του η ζωή. Έπρεπε να αποφασίσει αν θέλει να περάσει το λούκι της χημειοθεραπείας ή αν θέλει να τ'αφήσει και να περάσει τον τελευταίο του καιρό εκπληρόνωντας της επιθυμίες του. Είναι δική του ζωή, οπότε και δική του απόφαση για το τι θα κάνει μ'αυτήν. Εν τω μεταξύ, κάτι είχε ακουστεί και για όριο ζώης! Και ο Γιώργος ακόμα δεν είχε πάρει χαμπάρι!
Δεν ήταν μόνο αυτό. Δεν θέλω να λέω ψέμματα στον Γιώργο και ούτε να του κρύβω κάτι. Τόσα χρόνια παλεύαμε για μια ειλικρινή και υγιή σχέση. Δεν ένιωθα άνετα να είμαι μαζί του και να μην μπορώ να του μιλήσω για την ασθένειά του. Χάλαγε την σχέση μας.
Κάναμε μεγάλη υπομονή να αφήσουμε τους γιατρούς να τον ενημερώσουν. Τελικά, όμως, εγώ δεν άντεξα. Θεωρούσα τον εαυτό μου έναν από τους καταλληλότερους για του πει την αλήθεια.
Μια μέρα, λοιπόν, εγώ, ο Γιώργος και ο Νάνος θα πηγαίναμε στο σπιτι του Λάμπρου (ένας φίλος του Γιώργου και του Νάνου και δικός μου γνωστός). Όσο περνούσε η ώρα, τόσο πιο έντονα σκεφτόμουν ότι ο Γιώργος πρέπει να μάθει την αλήθεια. Πριν μπούμε στο σπίτι του Λάμπρου, πήγαμε να πάρουμε σουβλάκια για να φάμε και στον δρόμο βρήκα την ευκαιρία να απομονώσω τον Γιώργο από την παρέα και να του μιλήσω. Ήμουν αποφασισμένη ότι με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, εκείνη τη μέρα ο Γιώργος θα μάθαινε τα πάντα. Άρχισα, λοιπόν, να του μιλάω και να του αφηγούμαι όλη την ιστορία του από την αρχή, με την διαφορά ότι προσέθετα και τα στοιχεία που δεν ήξερε. Ευτυχώς, ούτε έκλαψε, ούτε δάκρυσε, ούτε από κάτω τον πήρε. Σοκαρίστηκε, όμως, και νευρίασε που τόσο καιρό του τα κρατούσαμε κρυφά. Κατηγόρησε και την μάνα του, η οποία όμως, ούτε αυτή τα ήξερε όλα. Είχε μάθει για τον καρκίνο, όχι όμως για το όριο ζωής.
Φτάσαμε στο σπίτι και κάτσαμε να μιλήσουμε όλοι μαζί επί του θέματος. 'Ηθελε να το συζητήσει όσο να'ναι και να μάθει κι άλλα. Σοκαρίστηκε και ο Νάνος, αφού κι αυτός ήξερε ό,τι ήξερε η μάνα του.
Ευτυχώς, ο Γιώργος το σκέφτηκε ψύχραιμα και δεν κατέρευσε. Ευτυχώς, απαλλάχτηκα από το βάρος που θα'νιωθα, επειδή του είπα την αλήθεια. Αφού, μετά από μερικά λεπτά μέχρι και black humour έκανε με την κατάστασή του. Τι ανακούφιση...
Την επόμενη μέρα, φρόντισα να μάθουν σχεδόν όλοι ότι δεν χρειάζεται να κρύβουμε τίποτα από κανέναν, αφού ο Γιώργος τα ξέρει όλα.
Πέμπτη 22 Μαρτίου 2007
Διάλειμμα #4
Solo, I'm a soloist on a solo list
All live, never on a floppy disk
Inka, inka, bottle of ink
Paintings of rebellion
Drawn up by the thoughts I think
The militant poet in once again, check it
It's set up like a deck of cards
They're sending us to early graves
For all the diamonds
They'll use a pair of clubs to beat the spades
With poetry I paint the pictures that hit
More like the murals that fit
Don't turn away
Get in front of it
Brotha, did ya forget ya name?
Did ya lose it on the wall
Playin' tic-tac-toe?
Yo, check the diagonal
Three brothers gone
Come on
Doesn't that make it three in a row?
ANGER IS A GIFT
Brotha, did ya forget ya name?
Did ya lose it on the wall
Playin' tic-tac-toe?
Yo, check the diagonal
Three million gone
Come on
'Cause you know they're counting backwards to zero
Environment
The environment exceeding on the level
Of our unconsciousness
For example
What does the billboard say?
Come and play!, come and play!
Forget about the movement
ANGER IS A GIFT
Freedom...yeah...
Τετάρτη 21 Μαρτίου 2007
Πρώτη μέρα έξω απ'το νοσοκομείο
Νομίζω ότι αυτή η μέρα είναι το αποκορύφωμα της ιστορίας. Λόγω του Μίλτου...
Γενικότερα, το παιδί αυτό έχει τύχει να ξανάρθει Αθήνα αρκετές φορές και να τον ξαναφιλοξενήσω. Έχω γευτεί, λοιπόν, τι σημαίνει "μένω μαζί με τον Μίλτο" και έχω καταλάβει πόσο ακατάστατος είναι. Κάθε φορά, έδειχνα μεγάλη υπομονή.
Την προηγουμένη, είχε έρθει ο Μίλτος Αθήνα, στο σπίτι μου, για να δει τον Γιώργο. Τελικά, πήγε στο νοσοκομείο για 1,5 ώρα. Όταν γύρισε, τον παρακάλεσα να κρατήσει το σπίτι όσο μπορεί καθαρό, γιατί δεν θα άντεχα σε τέτοια κατάσταση να μαζεύω πάλι τα ασυμμάζευτά του. Και μου είπε ότι θα το φροντίσει. Πήγα κι εγώ για ύπνο σχεδόν ήσυχη ότι θα την γλυτώσω. Κοιμήθηκα στον από-κάτω-όροφο, αυτόν στον οποίο ζουν οι γονείς μου, και την επόμενη μέρα ξύπνησα το πρωί για να πάω στη σχολή (τότε, η παρακολούθηση μαθημάτων ήταν ο μόνος τρόπος να ξεφύγω απ'τη μιζέρια. Μου έδινε μια αφορμή για να σκεφτώ κάτι καινούργιο, να γίνω δημιουργική έστω και στον τομέα των σκέψεων). Πριν φύγω, βέβαια, ανέβηκα στον από-πάνω-όροφο να τσεκάρω την κατάσταση.
Χάλια! Το σπίτι ήταν χάλια! Μπουρδέλο! Για ακόμη μια φορά, ο Μίλτος τα κατάφερε. Τον ξυπνάω (ήταν περίπου 6 το πρωί) και του λέω ότι αν δεν έχει μαζέψει το αχούρι μέχρι να γυρίσω, θα τον διώξω! Άλλωστε, έχει το σπίτι της γιαγιάς του στην Αθήνα για να μείνει. "Οκ", μου λέει. Έμεινε ξύπνιος από τις 6. Εγώ έφυγα για τη σχολή απίστευτα νευριασμένη! Τον είχα παρακαλέσει, του είχα θυμίσει να μαζέψει την χυμένη μπύρα, πριν πέσω για ύπνο τον ξαναπαρακάλεσα κι αυτός τίποτα! Τον χαβά του! Τι κοροϊδία ήταν αυτή. Ήμουν αποφασισμένη ότι θα τον έδιωχνα. Πραγματικά, δεν έχω ξαναβρεθεί σε τέτοιο σημείο, ώστε να βγάζω κόσμο απ'τι σπίτι μου. Κι όμως, αυτή τη φορά, θα το'κανα!
Στο μεταξύ, ο Γιώργος βγαίνει από το νοσοκομείο και πάει σπίτι μου, μαζί με τον αδελφό του.
Γυρνάω, λοιπόν, απ'τη σχολή με μεγάλη περιέργεια για την συνέχεια. Θα το'βρισκα καθαρό κι ο Μίλτος θα'μενε σπίτι? Επιτέλους έβαλε λίγο μυαλό? Ή θα άνοιγα την πόρτα και θα αντίκριζα το ίδιο πράμα? Σκεφτόμουν: "Σ'αυτή την περίπτωση, δεν θα ξανανευριάσω. Δεν έχει νόημα. Κακό σε μένα κάνει. Απλά και ήρεμα, θα του πω να φύγει τώρα". Φτάνω, ανοίγω την πόρτα και, ευτυχώς, το σπίτι δεν ήταν τελείως καθαρό, αλλά σίγουρα η διαφορά ήταν μεγάλη. Η χυμένη μπύρα έλλειπε, τα πράματα ήταν στη θέση τους, τα σκουπίδια ήταν κι αυτά στη θέση τους (κάδος) και υπήρχε χώρος να πατήσω κάτω το πόδι μου, για να κινούμαι άνετα στο σπίτι μου. Μόνο η σκόνη μου την έσπαγε, αλλά δεν γαμιέται... "Ακόμα κι ετσι, έγινε μεγάλη πρόοδος σήμερα." σκέφτηκα.
Καθησυχασμένη ότι τώρα πια ο Μίλτος σέβεται τον χώρο του, καταλαβαίνει ότι δεν είναι μόνος του κι ότι το σπίτι το μοιραζονται κι άλλοι μαζί του, φρόντισα να περάσω καλά. Αφού έφυγε για Σπάρτη, έπιασα κουβέντα με τον Γιώργο για την αξιοπαρατήρητη, κατ'εμέ, κινησή του. Νόμιζα ότι για πρώτη φορά, ο Μίλτος ένιωσε την έννοια της λέξης "βρώμα" και είπε να επανορθώσει. Ο Γιώργος, όμως, με διέψευσε, λέγοντάς μου ότι το σπίτι δεν το μάζεψε ο Μίλτος, αλλά ο Νάνος με τον αδελφό του, την ίδια ώρα που ο πρώτος έπινε φραπε!!! ΕΞΟΡΓΙΣΤΙΚΟ!!! Το μαλακ#$^&@%&^#*$@ισμένο έβαλε έναν διπλοεγχειρισμένο και έναν ο οποίος είχε φάει ξενύχτια, το ένα πίσω απ'τ'άλλο, στο νοσοκομείο, προσέχοντας τον Γιώργο, να μαζεύουν τις δικές του ακαθαρσίες και ΟΥΤΕ ΚΑΝ του πέρασε απ'το μυαλο να βοηθήσει έστω και λίγο, παρά έπινε την φραπεδιά του! Απίστευτος φίλος. Θέλω κι εγώ έναν τέτοιο.
Τα νεύρα μου γίνανε τσατάλια.
-Ρε παιδιά, κι εσείς γιατί τα μαζέψατε? Γιατί κάνετε τα κορόϊδα?
-Ε, ρε Κλάρα, δεν θέλαμε να χαλαστείς κι άλλο όταν θα γυρνούσες.
Υπήρχε κι άλλος λόγος: τα βράδια δεν θα μπορούσε να μαζευτεί όλη η παρέα σ'ενα μέρος εκτός απ'το σπίτι μου. Οπότε, έπρεπε κάτι να γίνει ώστε να μην "αποκλειστεί" ο Μίλτος. Και ιδού ο εκβιασμός! Αν με θέλετε μαζί σας, πρέπει να μαζέψετε, γιατί εγώ δεν έχω πρόβλημα να πάω στο σπίτι της γιαγιάς μου.
Αυτό το σκηνικό μας έκατσε βαριά κι εμένα και του Γιώργου. 2 βδομάδες πέρασαν για να σταματήσω να σκέφτομαι τι έκανε αυτός ο άνθρωπος, καταρχάς στον καλύτερό του φίλο που βρισκόταν σε άσχημη φάση, και κατά δεύτερον σε δύο άτομα που φρόντισαν να βρίσκονται δίπλα στον Γιώργο και έκαναν τόσο κόπο για να το καταφέρουν. Ένα βράδυ, κυριολεκτικά, δεν μπορούσα να κοιμηθώ από τις σκέψεις. Αυτή του η κίνηση ήταν το κερασάκι στην τούρτα. Πήρα, τότε, ένα στιλό κι ένα χαρτί κι άρχισα να γράφω τις σκέψεις μου μπας και ξαλαφρόσω. Έγραφα σαν να απευθύνομαι στον Μίλτο. Κατά την διάρκεια, σκέφτηκα ότι θα μπορούσα να του στείλω το κείμενο, αφού από τότε δεν είχα βρει την ευκαιρία να του μιλήσω (είναι χαρακτηριστικό ότι ο Μίλτος έχει κινητό, αλλά ποτέ δεν το σηκώνει. Είναι παγερά αδιάφορος όταν χτυπάει. Συνεχίζει κανονικά τη ζωή του, έχωντας για μερικά δευτερόλεπτα backgroung τον ήχο του κινητού του). Άρχισα, λοιπόν, να του γράφω τους λόγους για τους οποίους δεν θα τον ξαναφιλοξενούσα στο σπίτι μου. Τελικά του το'στειλα, αλλά ακόμα (δηλαδή, εδώ και 5 μήνες χοντρικά) δεν το'χει διαβάσει. Τόσο αδιάφορος!
Γενικότερα, εκείνες τις ώρες που ήταν μαζί μας, η στάση του ήταν απαράδεκτη. Κατά την γνώμη μου, ακόμα βαδίζει σ'αυτό τον δρόμο. Και ακόμα δεν έχει ζητήσει μια συγγνώμη! Τουλάχιστον, όχι σε μένα.
Γενικότερα, το παιδί αυτό έχει τύχει να ξανάρθει Αθήνα αρκετές φορές και να τον ξαναφιλοξενήσω. Έχω γευτεί, λοιπόν, τι σημαίνει "μένω μαζί με τον Μίλτο" και έχω καταλάβει πόσο ακατάστατος είναι. Κάθε φορά, έδειχνα μεγάλη υπομονή.
Την προηγουμένη, είχε έρθει ο Μίλτος Αθήνα, στο σπίτι μου, για να δει τον Γιώργο. Τελικά, πήγε στο νοσοκομείο για 1,5 ώρα. Όταν γύρισε, τον παρακάλεσα να κρατήσει το σπίτι όσο μπορεί καθαρό, γιατί δεν θα άντεχα σε τέτοια κατάσταση να μαζεύω πάλι τα ασυμμάζευτά του. Και μου είπε ότι θα το φροντίσει. Πήγα κι εγώ για ύπνο σχεδόν ήσυχη ότι θα την γλυτώσω. Κοιμήθηκα στον από-κάτω-όροφο, αυτόν στον οποίο ζουν οι γονείς μου, και την επόμενη μέρα ξύπνησα το πρωί για να πάω στη σχολή (τότε, η παρακολούθηση μαθημάτων ήταν ο μόνος τρόπος να ξεφύγω απ'τη μιζέρια. Μου έδινε μια αφορμή για να σκεφτώ κάτι καινούργιο, να γίνω δημιουργική έστω και στον τομέα των σκέψεων). Πριν φύγω, βέβαια, ανέβηκα στον από-πάνω-όροφο να τσεκάρω την κατάσταση.
Χάλια! Το σπίτι ήταν χάλια! Μπουρδέλο! Για ακόμη μια φορά, ο Μίλτος τα κατάφερε. Τον ξυπνάω (ήταν περίπου 6 το πρωί) και του λέω ότι αν δεν έχει μαζέψει το αχούρι μέχρι να γυρίσω, θα τον διώξω! Άλλωστε, έχει το σπίτι της γιαγιάς του στην Αθήνα για να μείνει. "Οκ", μου λέει. Έμεινε ξύπνιος από τις 6. Εγώ έφυγα για τη σχολή απίστευτα νευριασμένη! Τον είχα παρακαλέσει, του είχα θυμίσει να μαζέψει την χυμένη μπύρα, πριν πέσω για ύπνο τον ξαναπαρακάλεσα κι αυτός τίποτα! Τον χαβά του! Τι κοροϊδία ήταν αυτή. Ήμουν αποφασισμένη ότι θα τον έδιωχνα. Πραγματικά, δεν έχω ξαναβρεθεί σε τέτοιο σημείο, ώστε να βγάζω κόσμο απ'τι σπίτι μου. Κι όμως, αυτή τη φορά, θα το'κανα!
Στο μεταξύ, ο Γιώργος βγαίνει από το νοσοκομείο και πάει σπίτι μου, μαζί με τον αδελφό του.
Γυρνάω, λοιπόν, απ'τη σχολή με μεγάλη περιέργεια για την συνέχεια. Θα το'βρισκα καθαρό κι ο Μίλτος θα'μενε σπίτι? Επιτέλους έβαλε λίγο μυαλό? Ή θα άνοιγα την πόρτα και θα αντίκριζα το ίδιο πράμα? Σκεφτόμουν: "Σ'αυτή την περίπτωση, δεν θα ξανανευριάσω. Δεν έχει νόημα. Κακό σε μένα κάνει. Απλά και ήρεμα, θα του πω να φύγει τώρα". Φτάνω, ανοίγω την πόρτα και, ευτυχώς, το σπίτι δεν ήταν τελείως καθαρό, αλλά σίγουρα η διαφορά ήταν μεγάλη. Η χυμένη μπύρα έλλειπε, τα πράματα ήταν στη θέση τους, τα σκουπίδια ήταν κι αυτά στη θέση τους (κάδος) και υπήρχε χώρος να πατήσω κάτω το πόδι μου, για να κινούμαι άνετα στο σπίτι μου. Μόνο η σκόνη μου την έσπαγε, αλλά δεν γαμιέται... "Ακόμα κι ετσι, έγινε μεγάλη πρόοδος σήμερα." σκέφτηκα.
Καθησυχασμένη ότι τώρα πια ο Μίλτος σέβεται τον χώρο του, καταλαβαίνει ότι δεν είναι μόνος του κι ότι το σπίτι το μοιραζονται κι άλλοι μαζί του, φρόντισα να περάσω καλά. Αφού έφυγε για Σπάρτη, έπιασα κουβέντα με τον Γιώργο για την αξιοπαρατήρητη, κατ'εμέ, κινησή του. Νόμιζα ότι για πρώτη φορά, ο Μίλτος ένιωσε την έννοια της λέξης "βρώμα" και είπε να επανορθώσει. Ο Γιώργος, όμως, με διέψευσε, λέγοντάς μου ότι το σπίτι δεν το μάζεψε ο Μίλτος, αλλά ο Νάνος με τον αδελφό του, την ίδια ώρα που ο πρώτος έπινε φραπε!!! ΕΞΟΡΓΙΣΤΙΚΟ!!! Το μαλακ#$^&@%&^#*$@ισμένο έβαλε έναν διπλοεγχειρισμένο και έναν ο οποίος είχε φάει ξενύχτια, το ένα πίσω απ'τ'άλλο, στο νοσοκομείο, προσέχοντας τον Γιώργο, να μαζεύουν τις δικές του ακαθαρσίες και ΟΥΤΕ ΚΑΝ του πέρασε απ'το μυαλο να βοηθήσει έστω και λίγο, παρά έπινε την φραπεδιά του! Απίστευτος φίλος. Θέλω κι εγώ έναν τέτοιο.
Τα νεύρα μου γίνανε τσατάλια.
-Ρε παιδιά, κι εσείς γιατί τα μαζέψατε? Γιατί κάνετε τα κορόϊδα?
-Ε, ρε Κλάρα, δεν θέλαμε να χαλαστείς κι άλλο όταν θα γυρνούσες.
Υπήρχε κι άλλος λόγος: τα βράδια δεν θα μπορούσε να μαζευτεί όλη η παρέα σ'ενα μέρος εκτός απ'το σπίτι μου. Οπότε, έπρεπε κάτι να γίνει ώστε να μην "αποκλειστεί" ο Μίλτος. Και ιδού ο εκβιασμός! Αν με θέλετε μαζί σας, πρέπει να μαζέψετε, γιατί εγώ δεν έχω πρόβλημα να πάω στο σπίτι της γιαγιάς μου.
Αυτό το σκηνικό μας έκατσε βαριά κι εμένα και του Γιώργου. 2 βδομάδες πέρασαν για να σταματήσω να σκέφτομαι τι έκανε αυτός ο άνθρωπος, καταρχάς στον καλύτερό του φίλο που βρισκόταν σε άσχημη φάση, και κατά δεύτερον σε δύο άτομα που φρόντισαν να βρίσκονται δίπλα στον Γιώργο και έκαναν τόσο κόπο για να το καταφέρουν. Ένα βράδυ, κυριολεκτικά, δεν μπορούσα να κοιμηθώ από τις σκέψεις. Αυτή του η κίνηση ήταν το κερασάκι στην τούρτα. Πήρα, τότε, ένα στιλό κι ένα χαρτί κι άρχισα να γράφω τις σκέψεις μου μπας και ξαλαφρόσω. Έγραφα σαν να απευθύνομαι στον Μίλτο. Κατά την διάρκεια, σκέφτηκα ότι θα μπορούσα να του στείλω το κείμενο, αφού από τότε δεν είχα βρει την ευκαιρία να του μιλήσω (είναι χαρακτηριστικό ότι ο Μίλτος έχει κινητό, αλλά ποτέ δεν το σηκώνει. Είναι παγερά αδιάφορος όταν χτυπάει. Συνεχίζει κανονικά τη ζωή του, έχωντας για μερικά δευτερόλεπτα backgroung τον ήχο του κινητού του). Άρχισα, λοιπόν, να του γράφω τους λόγους για τους οποίους δεν θα τον ξαναφιλοξενούσα στο σπίτι μου. Τελικά του το'στειλα, αλλά ακόμα (δηλαδή, εδώ και 5 μήνες χοντρικά) δεν το'χει διαβάσει. Τόσο αδιάφορος!
Γενικότερα, εκείνες τις ώρες που ήταν μαζί μας, η στάση του ήταν απαράδεκτη. Κατά την γνώμη μου, ακόμα βαδίζει σ'αυτό τον δρόμο. Και ακόμα δεν έχει ζητήσει μια συγγνώμη! Τουλάχιστον, όχι σε μένα.
Τετάρτη 14 Μαρτίου 2007
Η αρχή του τέλους (ένας μήνας στο νοσοκομείο)
Θυμάμαι ότι είχε φτάσει σπίτι μου μια Δευτέρα και βλέποντας η μάνα μου πόσο πολύ πονέι ο Γιώργος, θεώρησε σωστό να μιλήσει μ'έναν γιατρό. Ευτυχώς, έκανε τα κονέ της και βρήκε έναν καλό. Αυτός πρότεινε αξονική και όχι μόνο ακτινογραφία. Την αξονική θα την έκανε Πέμπτη πρωί και τα αποτελέσματα θα τα είχαμε την ίδια μέρα το απόγευμα.
1η εβδομάδα: Παρασκευή πρωί ο Γιώργος κι η μάνα μου πάνε στο κρατικό της Νίκαιας να παραδώσουν στον γιατρό τα αποτελέσματα της εξέτασης και μου'ρχεται sms από τη μάνα μου ότι κράτησαν τον Γιώργο στο νοσοκομείο, να πάω να του κάνω λίγη παρέα. Πάω κι εγώ, λοιπόν, να του κάνω παρέα και τον ρωτάω τι συμβαίνει. Μου είπε ότι, σύμφωνα με τους γιατρούς, έχει μια αρκετά μεγάλη κύστη δίπλα στα κάτω-αριστερά πλευρά του κι ότι θα του κάνουν εγχείρηση για να του την βγάλουν. Τον κρατάνε, λέει, στο νοσοκομείο και για να τον προετοιμάσουν για την εγχείρηση, αλλά και επειδή η κατάστασή του ήταν επικίνδυνη. Η κύστη αυτή θα μπορούσε πολύ εύκολα να σκάσει, οπότε θα ήταν ευκολότερο για τους γιατρούς να τον έχουν από κοντά για να τον παρακολουθούν.
Θα του έκαναν την εγχείρηση και μετά από μερικές μέρες θα τον άφηναν. Μέχρι τότε, εγώ κι ο αδελφός του, ο Νάνος (ο οποίος όταν έμαθε τα νέα ήρθε αμέσως Αθήνα και τον φιλοξένησα εγώ), είμασταν οι μόνοι που μπορούσαμε να πάμε στο νοσοκομείο για να κάνουμε παρέα στον Γιώργο. Δύσκολη πρόκληση αυτή, γιατί έπρεπε ο καθένας μας να περάσει, πολύ χοντρικά, τις 8 από τις 16 ώρες της ημέρας του στο νοσοκομείο. Μέχρι, όμως, να γίνει η εγχείρηση, δεν ήταν τόσο άσχημα τα πράματα. Ήταν σαν να συναντάω τον Γιώργο, αλλά όχι σε καφέ ή σε σπίτι. Απλά σε νοσοκομείο. Μιλούσαμε, βλέπαμε τηλεόραση, κόβαμε βόλτες ή καθόμασταν στο κυλικείο. Γενικότερα περνούσαμε την ώρα μας ευχάριστα. Στο μεταξύ, έβλεπα και τον Νάνο για μερικές ώρες στο νοσοκομείο ή στο σπίτι μου, όταν αφήναμε τον Γιώργο μόνο του.
Την Δευτέρα το πρωί ήρθε η ώρα της εγχείρησης! Εγώ δεν ήμουν στο νοσοκομείο. Θυμάμαι, όμως, ότι το μεσημέρι που πήγα να δω τον Γιώργο, δεν ήθελε ούτε να του μιλάνε, ούτε να τον αγγίζουνε. Ήταν ζαλισμένος και πονούσε.
Πάντως, δεν ήταν από τις εύκολες εγχειρήσεις. Αν κατά την διάρκεια γινότεν κάποιο λάθος και η κύστη έσκαγε μέσα στο σώμα του Γιώργου, θα μπορούσε και να πεθάνει.
Μέχρι να συνέλθει ο Γιώργος από την περιπέτειά του, έπρεπε να είναι κάποιος συνέχεια μαζί του, να τον προσέχει όλο το 24ωρο. Δυστυχώς, γι'αυτήν τη δουλειά είμασταν διαθέσιμοι πάλι μόνο εγώ κι Νάνος, κυρίως. Αυτή τη φορά, έπρεπε να περάσουμε, πάλι χοντρικά, τις 12 από τις 24 ώρες της ημέρας στο νοσοκομείο. Μάλιστα, δεν ήταν τόσο ευχάριστα όσο την προηγούμενη εβδομάδα, γιατί ο Γιώργος ήταν σε άθλια κατάσταση και έπρεπε κυριολεκτικά να τον προσέχουμε. Είχαμε δηλαδή ευθύνες. Να του δίνουμε νερό να πίνει, να τον ταΐζουμε, να τον βοηθάμε να κάνει πιπί κλπ. Έτσι, εγώ κι ο Νάνος αρχίσαμε σιγά-σιγά να κουραζόμαστε... Εν τω μεταξύ, κάτι που μου την έσπαγε (και μπορεί να την έσπαγε και στον Νάνο), είναι ότι επειδή τον φιλοξενούσα, δεν είχα προσωπικό χώρο (και προφανώς, ούτε αυτός). Μοιραζόμασταν το σπίτι, οπότε ό,τι ακαταστασία προκαλείτο έπρεπε να την ζήσω κι εγώ. Ιδιαίτερα ενοχλητικό πράμα για μια περίοδο όπου είμαι συνεχώς κουρασμένη. Όσο να'ναι, ένα ακτάστατο σπίτι με χειροτερεύει ψυχολογικά. Ευτυχώς, όμως, ο Νάνος (σε αντίθεση με τον Μίλτο, πολύ καλό φίλο του Γιώργου τον οποίο είχα αναφέρει σε προηγούμενο κείμενό μου), όταν το συζητήσαμε και του ζήτησα να κρατάμε το σπίτι σχετικά καθαρό, με σεβάστηκε και λύθηκε κάπως το πρόβλημα.
2η εβδομάδα: Ο Γιώργος άρχισε σιγά-σιγά να συνέρχεται και να ανακτά τις δυνάμεις του. Και πάνω που νομίζαμε ότι όλα τελείωσαν και ο πρωταγωνιστής μας θα επέστρεφε κανονικά στη ζωή του, οι γιατροί μας ανακοίνωσαν ότι πρέπει να τον κρατήσουν κι άλλο στο νοσοκομείο, γιατί ανά πάσα στιγμή, μπορεί να δημιουργηθεί κι άλλη κύστη. Άντε πάλι τα ίδια...
Ένα απόγευμα που θα πίγαινα να τον δω, όταν έφτασα βρήκα τον Γιώργο ξαπλωμένο στο κρεβάτι, 5-6 γιατρούς από πάνω του και έναν σωλήνα που έβγαινε από τα πνευμόνια του και κατέληγε σ'ενα κουτί, το οποίο είχε γεμίσει μέχρι τη μέση με ένα κόκκινο υγρό. Για τα πρώτα 1-2 δευτερόλεπτα, δεν κατάλαβα τι γινόταν. Όταν συνειδητοποίησα τι έβλεπα, κατατρόμαξα! Πραγματικά, δεν μπορώ να περιγράψω πώς ένιωσα. Οι νοσοκόμες, βλέποντας ότι πάω να μπω μέσα στο δωμάτιο, μου είπαν να μην μπω και με καθησύχασαν, λέγοντάς μου ότι ο Γιώργος είναι καλά. Αφού έφυγαν οι γιατροί, έμαθα ότι εκείνο το πρωί, ο Γιώργος δυσκολευόταν πολύ να αναπνεύσει. Οπότε τον είδαν οι γιατροί και διαπίστωσαν ότι τα πνευμόνια του είχαν γεμίσει με ένα υγρό. Με μια μικρή επέμβαση του το έβγαλαν. Και αυτό ήταν το υγρό που έβλεπα στο κουτί.
3η εβδομάδα:
Ανακοινώθηκε ότι θα τον ξαναχειρουργούσαν. Τελικά, είχε δημιουργηθεί κι άλλη κύστη στο ίδιο σημείο. Η ψυχολογία του έπεσε κατακόρυφα. Δεν είναι και ό,τι πιο ευχάριστο να σου κάνουν δύο εγχειρήσεις σε χρονική απόσταση δύο εβδομάδων. Εκείνο το πρωί, είχαμε μαζευτεί εγώ, ο Νάνος, η μάνα μου, η μάνα του και ο σύντροφός της, ο πατέρας του (προφανώς, οι γονείς του Γιώργου είναι χωρισμένοι), διάφοροι από το σόι του, καθώς επίσης και μια φίλη του. Περιμέναμε να τελειώσει η διαδικασία και να μας πουν οι γιατροί αν πέτυχε. Ευτυχώς, τελικά πήγαν όλα καλά. Δυστυχώς, του αφαίρεσαν 6 πλευρά, ένα μικρό κομμάτι από το διάφραγμα και μια πολύ λεπτή μεμβράνη από το συκώτι του. Στη θέση των πλευρών, έβαλαν μια πλάκα από ένα σκληρό υλικό. Δεν θυμάμαι πώς λέγεται, αλλά για να καταλάβετε, είναι το υλικό από το οποίο αποτελούνται οι ασπίδες των ΜΑΤ. Και όλα αυτά του τα αφαίρεσαν για πρληπτικούς λόγους. Αν έστω και ένα κύτταρο γύρω από την κύστη είχε μολυνθεί, θα δημιουργόταν κι άλλη κύστη! Οπότε, καλού-κακού, του "έσκαψαν" μια μεγάλη τρύπα γύρω από την κύστη του, για να είναι σίγουροι.
Και ξανά τα ίδια! Εγώ κι ο Νάνος περνούσαμε 10ωρα και 12ωρα στο νοσοκομείο προσέχοντας τον Γιώργο. Ευτυχώς, για μερικές μέρες ήρθε και η μάνα του στην Αθήνα μαζί με τον σύντροφό της (τους οποίους φιλοξενούσαμε μία εγώ και μία η μάνα μου), οπότε βοήθησαν λίγο την κατάσταση με τα ωράρια. Είχα εξαντληθεί. Για 3 εβδομάδες περνούσα το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου μου στο νοσοκομείο, η ψυχολογία μου ήταν γάμησέ τα και δεν είχα ούτε προσωπική ζωή, ούτε προσωπικό χώρο. Περνούσα περίοδο μηδενικής δημιουργηκότητας, ακόμα και στον τομέα των σκέψεων. Το μυαλό μου δεν είχε το κουράγιο να επεξεργαστεί κανένα απολύτως θέμα και δεν είχα ιδέα τι γινόταν στον υπόλοιπο κόσμο. Στο μεταξύ, ο (υποτίθεται) πολύ καλός φίλος του Γιώργου, ο Μίλτος, το μόνο που είχε κάνει ήταν να πάρει ένα τηλέφωνο από το Ρέθυμνο για να μάθει τι γίνεται. Καμία άλλη υποστήριξη από κανέναν.
4η εβδομάδα: Τέλος πάντων, ο Γιώργος κρατήθηκε άλλη μια βδομάδα στο νοσοκομείο, συμπληρώνοντας έναν μήνα εκεί μέσα και μετά, επιτέλους, πήρε το εξητήριό του. Ο Μίλτος ήρθε Αθήνα την τελευταία μέρα που ο Γιώργος θα καθόταν στο νοσοκομείο και πήγε να του κάνει παρέα για 1,5 ώρα μόνο!
Στο μεταξύ, δεν θυμάμαι πότε ακριβώς, έμαθα ότι η ασθένεια του Γιώργου δεν έχει να κάνει με κύστες, αλλά με μεταστατικούς κακοήθεις όγκους. Το παιδί είχε σάρκωμα. Κατά την γνώμη μου, αλλά και κατά την γνώμη της μάνας μου, ο Γιώργος έπρεπε να μάθει τι γίνεται, αλλά οι γιατροί μας είπαν να μην του πούμε τίποτα. Θα του το έφερναν αυτοί λάου-λάου. Η μαλακία είναι ότι δεν μπορούσαμε να το πούμε ούτε στη μάνα του, γιατί έχει ένα πρόβλημα με ένα νεύρο στον εγκέφαλο και αν βρεθεί σε ακραίες ψυχολογικές καταστάσεις, μπορεί να υποστεί μεγάλη ζημιά εώς και θάνατο. Ε, τι? Να της λέγαμε ότι το παιδί της έχει καρκίνο?
Όσον αφορά τις δικές μου εμπειρίες εκείνη την περίοδο, δεν με είχε κουράσει μόνο η ιστορία με το νοσοκομείο. Ήμουν ήδη κουρασμένη από την εξεταστική, που πάλευα με τα βιβλία για να περάσω τα μαθήματα. Την Παρασκευή που τελείωσε η εξεταστική, ήταν εκείνη η μέρα που ο Γιώργος κρατήθηκε στο νοσοκομείο, οπότε δεν μου δόθηκε λίγος χρόνος να ξεκουραστώ. Για 3 εβδομάδες (εξεταστική) και για άλλον έναν μήνα (νοσοκομείο) δεν έβγαινα σχεδόν καθόλου. Οι πολιτικές μου δραστηριότητες κόπηκαν και η επικοινωνία με τις παρέες μου επίσης. Αρχικά, δεν βοηθούσα τον Γιώργο από υποχρέωση. Ήθελα να του συμπαρασταθώ και το'κανα. Αργότερα όμως, που άρχισα να εξαντλούμαι, το'κανα από υποχρέωση απέναντι σ'έναν πολύ καλό μου φίλο. Δεν ήθελα να πηγαίνω στο νοσοκομείο. Ήθελα να κάτσω σπίτι μου, μπροστά στον υπολογιστή μου και να καώ στο ίντερνετ. Ήθελα όλη αυτή η ιστορία να τελειώσει αμέσως ή να μην είχε αρχίσει ποτέ.
1η εβδομάδα: Παρασκευή πρωί ο Γιώργος κι η μάνα μου πάνε στο κρατικό της Νίκαιας να παραδώσουν στον γιατρό τα αποτελέσματα της εξέτασης και μου'ρχεται sms από τη μάνα μου ότι κράτησαν τον Γιώργο στο νοσοκομείο, να πάω να του κάνω λίγη παρέα. Πάω κι εγώ, λοιπόν, να του κάνω παρέα και τον ρωτάω τι συμβαίνει. Μου είπε ότι, σύμφωνα με τους γιατρούς, έχει μια αρκετά μεγάλη κύστη δίπλα στα κάτω-αριστερά πλευρά του κι ότι θα του κάνουν εγχείρηση για να του την βγάλουν. Τον κρατάνε, λέει, στο νοσοκομείο και για να τον προετοιμάσουν για την εγχείρηση, αλλά και επειδή η κατάστασή του ήταν επικίνδυνη. Η κύστη αυτή θα μπορούσε πολύ εύκολα να σκάσει, οπότε θα ήταν ευκολότερο για τους γιατρούς να τον έχουν από κοντά για να τον παρακολουθούν.
Θα του έκαναν την εγχείρηση και μετά από μερικές μέρες θα τον άφηναν. Μέχρι τότε, εγώ κι ο αδελφός του, ο Νάνος (ο οποίος όταν έμαθε τα νέα ήρθε αμέσως Αθήνα και τον φιλοξένησα εγώ), είμασταν οι μόνοι που μπορούσαμε να πάμε στο νοσοκομείο για να κάνουμε παρέα στον Γιώργο. Δύσκολη πρόκληση αυτή, γιατί έπρεπε ο καθένας μας να περάσει, πολύ χοντρικά, τις 8 από τις 16 ώρες της ημέρας του στο νοσοκομείο. Μέχρι, όμως, να γίνει η εγχείρηση, δεν ήταν τόσο άσχημα τα πράματα. Ήταν σαν να συναντάω τον Γιώργο, αλλά όχι σε καφέ ή σε σπίτι. Απλά σε νοσοκομείο. Μιλούσαμε, βλέπαμε τηλεόραση, κόβαμε βόλτες ή καθόμασταν στο κυλικείο. Γενικότερα περνούσαμε την ώρα μας ευχάριστα. Στο μεταξύ, έβλεπα και τον Νάνο για μερικές ώρες στο νοσοκομείο ή στο σπίτι μου, όταν αφήναμε τον Γιώργο μόνο του.
Την Δευτέρα το πρωί ήρθε η ώρα της εγχείρησης! Εγώ δεν ήμουν στο νοσοκομείο. Θυμάμαι, όμως, ότι το μεσημέρι που πήγα να δω τον Γιώργο, δεν ήθελε ούτε να του μιλάνε, ούτε να τον αγγίζουνε. Ήταν ζαλισμένος και πονούσε.
Πάντως, δεν ήταν από τις εύκολες εγχειρήσεις. Αν κατά την διάρκεια γινότεν κάποιο λάθος και η κύστη έσκαγε μέσα στο σώμα του Γιώργου, θα μπορούσε και να πεθάνει.
Μέχρι να συνέλθει ο Γιώργος από την περιπέτειά του, έπρεπε να είναι κάποιος συνέχεια μαζί του, να τον προσέχει όλο το 24ωρο. Δυστυχώς, γι'αυτήν τη δουλειά είμασταν διαθέσιμοι πάλι μόνο εγώ κι Νάνος, κυρίως. Αυτή τη φορά, έπρεπε να περάσουμε, πάλι χοντρικά, τις 12 από τις 24 ώρες της ημέρας στο νοσοκομείο. Μάλιστα, δεν ήταν τόσο ευχάριστα όσο την προηγούμενη εβδομάδα, γιατί ο Γιώργος ήταν σε άθλια κατάσταση και έπρεπε κυριολεκτικά να τον προσέχουμε. Είχαμε δηλαδή ευθύνες. Να του δίνουμε νερό να πίνει, να τον ταΐζουμε, να τον βοηθάμε να κάνει πιπί κλπ. Έτσι, εγώ κι ο Νάνος αρχίσαμε σιγά-σιγά να κουραζόμαστε... Εν τω μεταξύ, κάτι που μου την έσπαγε (και μπορεί να την έσπαγε και στον Νάνο), είναι ότι επειδή τον φιλοξενούσα, δεν είχα προσωπικό χώρο (και προφανώς, ούτε αυτός). Μοιραζόμασταν το σπίτι, οπότε ό,τι ακαταστασία προκαλείτο έπρεπε να την ζήσω κι εγώ. Ιδιαίτερα ενοχλητικό πράμα για μια περίοδο όπου είμαι συνεχώς κουρασμένη. Όσο να'ναι, ένα ακτάστατο σπίτι με χειροτερεύει ψυχολογικά. Ευτυχώς, όμως, ο Νάνος (σε αντίθεση με τον Μίλτο, πολύ καλό φίλο του Γιώργου τον οποίο είχα αναφέρει σε προηγούμενο κείμενό μου), όταν το συζητήσαμε και του ζήτησα να κρατάμε το σπίτι σχετικά καθαρό, με σεβάστηκε και λύθηκε κάπως το πρόβλημα.
2η εβδομάδα: Ο Γιώργος άρχισε σιγά-σιγά να συνέρχεται και να ανακτά τις δυνάμεις του. Και πάνω που νομίζαμε ότι όλα τελείωσαν και ο πρωταγωνιστής μας θα επέστρεφε κανονικά στη ζωή του, οι γιατροί μας ανακοίνωσαν ότι πρέπει να τον κρατήσουν κι άλλο στο νοσοκομείο, γιατί ανά πάσα στιγμή, μπορεί να δημιουργηθεί κι άλλη κύστη. Άντε πάλι τα ίδια...
Ένα απόγευμα που θα πίγαινα να τον δω, όταν έφτασα βρήκα τον Γιώργο ξαπλωμένο στο κρεβάτι, 5-6 γιατρούς από πάνω του και έναν σωλήνα που έβγαινε από τα πνευμόνια του και κατέληγε σ'ενα κουτί, το οποίο είχε γεμίσει μέχρι τη μέση με ένα κόκκινο υγρό. Για τα πρώτα 1-2 δευτερόλεπτα, δεν κατάλαβα τι γινόταν. Όταν συνειδητοποίησα τι έβλεπα, κατατρόμαξα! Πραγματικά, δεν μπορώ να περιγράψω πώς ένιωσα. Οι νοσοκόμες, βλέποντας ότι πάω να μπω μέσα στο δωμάτιο, μου είπαν να μην μπω και με καθησύχασαν, λέγοντάς μου ότι ο Γιώργος είναι καλά. Αφού έφυγαν οι γιατροί, έμαθα ότι εκείνο το πρωί, ο Γιώργος δυσκολευόταν πολύ να αναπνεύσει. Οπότε τον είδαν οι γιατροί και διαπίστωσαν ότι τα πνευμόνια του είχαν γεμίσει με ένα υγρό. Με μια μικρή επέμβαση του το έβγαλαν. Και αυτό ήταν το υγρό που έβλεπα στο κουτί.
3η εβδομάδα:
Ανακοινώθηκε ότι θα τον ξαναχειρουργούσαν. Τελικά, είχε δημιουργηθεί κι άλλη κύστη στο ίδιο σημείο. Η ψυχολογία του έπεσε κατακόρυφα. Δεν είναι και ό,τι πιο ευχάριστο να σου κάνουν δύο εγχειρήσεις σε χρονική απόσταση δύο εβδομάδων. Εκείνο το πρωί, είχαμε μαζευτεί εγώ, ο Νάνος, η μάνα μου, η μάνα του και ο σύντροφός της, ο πατέρας του (προφανώς, οι γονείς του Γιώργου είναι χωρισμένοι), διάφοροι από το σόι του, καθώς επίσης και μια φίλη του. Περιμέναμε να τελειώσει η διαδικασία και να μας πουν οι γιατροί αν πέτυχε. Ευτυχώς, τελικά πήγαν όλα καλά. Δυστυχώς, του αφαίρεσαν 6 πλευρά, ένα μικρό κομμάτι από το διάφραγμα και μια πολύ λεπτή μεμβράνη από το συκώτι του. Στη θέση των πλευρών, έβαλαν μια πλάκα από ένα σκληρό υλικό. Δεν θυμάμαι πώς λέγεται, αλλά για να καταλάβετε, είναι το υλικό από το οποίο αποτελούνται οι ασπίδες των ΜΑΤ. Και όλα αυτά του τα αφαίρεσαν για πρληπτικούς λόγους. Αν έστω και ένα κύτταρο γύρω από την κύστη είχε μολυνθεί, θα δημιουργόταν κι άλλη κύστη! Οπότε, καλού-κακού, του "έσκαψαν" μια μεγάλη τρύπα γύρω από την κύστη του, για να είναι σίγουροι.
Και ξανά τα ίδια! Εγώ κι ο Νάνος περνούσαμε 10ωρα και 12ωρα στο νοσοκομείο προσέχοντας τον Γιώργο. Ευτυχώς, για μερικές μέρες ήρθε και η μάνα του στην Αθήνα μαζί με τον σύντροφό της (τους οποίους φιλοξενούσαμε μία εγώ και μία η μάνα μου), οπότε βοήθησαν λίγο την κατάσταση με τα ωράρια. Είχα εξαντληθεί. Για 3 εβδομάδες περνούσα το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου μου στο νοσοκομείο, η ψυχολογία μου ήταν γάμησέ τα και δεν είχα ούτε προσωπική ζωή, ούτε προσωπικό χώρο. Περνούσα περίοδο μηδενικής δημιουργηκότητας, ακόμα και στον τομέα των σκέψεων. Το μυαλό μου δεν είχε το κουράγιο να επεξεργαστεί κανένα απολύτως θέμα και δεν είχα ιδέα τι γινόταν στον υπόλοιπο κόσμο. Στο μεταξύ, ο (υποτίθεται) πολύ καλός φίλος του Γιώργου, ο Μίλτος, το μόνο που είχε κάνει ήταν να πάρει ένα τηλέφωνο από το Ρέθυμνο για να μάθει τι γίνεται. Καμία άλλη υποστήριξη από κανέναν.
4η εβδομάδα: Τέλος πάντων, ο Γιώργος κρατήθηκε άλλη μια βδομάδα στο νοσοκομείο, συμπληρώνοντας έναν μήνα εκεί μέσα και μετά, επιτέλους, πήρε το εξητήριό του. Ο Μίλτος ήρθε Αθήνα την τελευταία μέρα που ο Γιώργος θα καθόταν στο νοσοκομείο και πήγε να του κάνει παρέα για 1,5 ώρα μόνο!
Στο μεταξύ, δεν θυμάμαι πότε ακριβώς, έμαθα ότι η ασθένεια του Γιώργου δεν έχει να κάνει με κύστες, αλλά με μεταστατικούς κακοήθεις όγκους. Το παιδί είχε σάρκωμα. Κατά την γνώμη μου, αλλά και κατά την γνώμη της μάνας μου, ο Γιώργος έπρεπε να μάθει τι γίνεται, αλλά οι γιατροί μας είπαν να μην του πούμε τίποτα. Θα του το έφερναν αυτοί λάου-λάου. Η μαλακία είναι ότι δεν μπορούσαμε να το πούμε ούτε στη μάνα του, γιατί έχει ένα πρόβλημα με ένα νεύρο στον εγκέφαλο και αν βρεθεί σε ακραίες ψυχολογικές καταστάσεις, μπορεί να υποστεί μεγάλη ζημιά εώς και θάνατο. Ε, τι? Να της λέγαμε ότι το παιδί της έχει καρκίνο?
Όσον αφορά τις δικές μου εμπειρίες εκείνη την περίοδο, δεν με είχε κουράσει μόνο η ιστορία με το νοσοκομείο. Ήμουν ήδη κουρασμένη από την εξεταστική, που πάλευα με τα βιβλία για να περάσω τα μαθήματα. Την Παρασκευή που τελείωσε η εξεταστική, ήταν εκείνη η μέρα που ο Γιώργος κρατήθηκε στο νοσοκομείο, οπότε δεν μου δόθηκε λίγος χρόνος να ξεκουραστώ. Για 3 εβδομάδες (εξεταστική) και για άλλον έναν μήνα (νοσοκομείο) δεν έβγαινα σχεδόν καθόλου. Οι πολιτικές μου δραστηριότητες κόπηκαν και η επικοινωνία με τις παρέες μου επίσης. Αρχικά, δεν βοηθούσα τον Γιώργο από υποχρέωση. Ήθελα να του συμπαρασταθώ και το'κανα. Αργότερα όμως, που άρχισα να εξαντλούμαι, το'κανα από υποχρέωση απέναντι σ'έναν πολύ καλό μου φίλο. Δεν ήθελα να πηγαίνω στο νοσοκομείο. Ήθελα να κάτσω σπίτι μου, μπροστά στον υπολογιστή μου και να καώ στο ίντερνετ. Ήθελα όλη αυτή η ιστορία να τελειώσει αμέσως ή να μην είχε αρχίσει ποτέ.
Διάλειμμα (#3)
One pill makes you larger
And one pill makes you small
And the ones that mother gives you
Don't do anything at all
Go ask Alice
When she's ten feet tall
And if you go chasing rabbits
And you know you're going to fall
Tell 'em a hookah smoking caterpillar
Has given you the call
Recall Alice
When she was just small
When men on the chessboard
Get up and tell you where to go
And you've just had some kind of mushroom
And your mind is moving low
Go ask Alice
I think she'll know
When logic and proportion
Have fallen softly dead
And the White Knight is talking backwards
And the Red Queen's "off with her head!"
Remember what the dormouse said:
"Feed your head
Feed your head
Feed your head"
Εγώ, ο Γιώργος κι ο Κώστας
Περνούσαν μήνες και ο Γιώργος ακόμα δεν μπορούσε να με ξεπεράσει. Οπότε, αν και ήθελα να τον βλέπω, τις ελάχιστες φορές που ήμασταν μαζί δεν ένιωθα τόσο άνετα μαζί του όσο παλιά. Πρόσεχα κάθε μου κίνηση.
Στο μεταξύ εγώ τα είχα φτιάξει με έναν άλλον Σπαρτιάτη, τον Κώστα (ο οποίος τελικά αποδείχθηκε σεξιστής, τακτικιστής και βλάκας) και είχαμε πάει στην πόλη του για μερικές μέρες. Συμπτωματικά, εκεινες τις μέρες ήταν κι ο Γιώργος εκεί. Βέβαια, ακόμα δεν τον είχα ενημερώσει για τον ερχομό μου.
Ήξερα ότι ακόμα δεν με έχει ξεπεράσει και δεν ήξερα πώς να συμπεριφερθώ. Να τον δω και να του πω (έτσι κατάμουτρα) ότι τα'χω με άλλον (και μάλιστα Σπαρτιάτη) ή να τον αποφύγω και να μην του αναφέρω τίποτα? Πάλι, δηλαδή, έπαιζε θέμα μεταξύ ειλικρίνειας και μη. Συνήθως, όταν έπεφτα σε τέτοιου είδους διλήμματα και ειδικά όταν αφορούσαν τον Γιώργο, επέλεγα τον δρόμο της αλήθειας. Άλλωστε, κάθε πράξη έχει τις συνέπειές της. Ας τις δεχτώ να ξεμπερδεύω μια και καλή κι ας μην διαστρευλώνω και περιπλέκω τα πράματα. Σε καμία περίπτωση δεν θα δικαιολογείτο να πω ψέμματα συγκεκριμένα στον Γιώργο.
Πάνω-κάτω, λοιπον, ήξερα τι θα επέλεγα τελικά. Πίσω σε μια άκρη του μυαλού μου ήξερα ότι δεν θα άλλαζα τον τρόπο που αντιμετωπίζω τον Γιώργο υπό οποιεσδήποτε συνθήκες. Δεν θα άφηνα την σχέση μου μ'αυτόν να χαλάσει, μόνο και μόνο επειδή τα'φτιαξα μ'εναν άλλον. Ακόμα κι αν αυτό πλήγωνε τον Γιώργο. Δυστυχώς, ακόμα δεν είχα ανακαλύψει πόσο ηλίθιος ήταν ο Κώστας, οπότε δεν είχα καταλάβει ότι θα πλήγωνα τον Γιώργο για έναν μαλάκα.
Τέλος πάντων, παρόλες τις προβλέψεις μου για την επιλογή μου, ακόμα δεν είχα πάρει την τελική απόφαση, οπότε κυκλοφορούσα στην Σπάρτη "κρυφά", φοβούμενη μην με δει κάνας φίλος του ή ο ίδιος αυτοπροσώπως! Γενικότερα, επειδή σιχαίνομαι να κάνω κάτι κρυφά (ακόμα και στη μάνα μου, όταν κάπνισα το πρώτο μου τσιγάρο, πήγα και της το είπα, χωρίς να της αποκλείσω ότι θα το συνεχίσω), είχα μια ακόμη αφορμή να πω στον Γιώργο ότι βρισκόμουν στην Σπάρτη, καθώς επίσης και τους λόγους για τους οποίους ήμουν εκεί.
Μετά από δύο μέρες "κρυφής" κυκλοφορίας, τελικά τον πήρα τηλέφωνο και του είπα να συναντηθούμε. Συναντηθήκαμε και έμαθε και για την σχέση μου. Όντως, τον πλήγωσε αρκετά. Τον γνώριζε τον Κώστα (αφού η Σπάρτη είναι μια μικρή κοινωνία, όπου οι περισσότεροι γνωρίζονται μεταξύ τους) και γνώριζε και πόσο μαλάκας ήταν. Οπότε, όταν του είπα ότι τα'χω μαζί του, προσπάθησε να με "προστατέψει" απ'αυτόν, λέγοντάς μου διάφορα σκηνικά που είχε τύχει να περάσουν μαζί. Εγώ, όμως, δεν ήθελα να δείξω τυφλή εμπιστοσύνη στον Γιώργο και δεν θα τα χάλαγα με τον Κώστα, μέχρι να δω η ίδια με τα τα μάτια μου τι σόι άνθρωπος είναι. Ευτυχώς, τελικά το είδα.
Το ίδιο βράδυ, μου ζήτησε να πάω στο σπίτι του, χωρίς τον Κώστα, να δούμε καμιά ταινία και μετά να κοιμόμουν εκεί. Είχα μπει σε πολύ δύσκολη θέση. Από τη μία, δεν ήθελα να βάλω τον Κώστα σε υποψίες ότι τον απατάω (γιατί ήξερε ότι ο Γιώργος ήταν πρώην μου και όχι απλός φίλος μου) και, από την άλλη, ήθελα πολύ να δω τον Γιώργο έστω και για ένα βράδυ, γιατί από τότε που τα χαλάσαμε είχε περάσει ένα χρονικό διάστημα, όπου τις ελάχιστες φορές που βρεθήκαμε, δεν τα είχαμε πάει καλά, γιατί τότε ήταν η περίοδος που προσπαθούσα να τον πείσω ότι, χωρίς να ξέρω τον λόγο, δεν μπορούσα να τον δω ερωτικά. Τελικά, μίλησα με τον Κώστα και του είπα ότι θα πήγαινα ΜΟΝΗ ΜΟΥ στο σπίτι του Γιώργου και θα κοιμόμουν εκεί.
Προς μεγάλη μου ... (ευτυχία ή δυστυχία.. δεν ξέρω... αλλά σίγουρα ένιωσα κάτι) εκείνη την βραδιά, εγώ κι ο Γιώργος περάσαμε την πιο ρομαντική μας σκηνή: είχαμε πέσει για ύπνο και οι δύο στο ίδιο κρεβάτι. Στο διπλό της μάνας του, η οποία έλλειπε. Δεν κάναμε τίποτα ερωτικό. Απλά κοιμηθήκαμε ο ένας δίπλα στον άλλο. Κατά την διάρκεια της νύχτας όμως, ο Γιώργος ξύπνησε από τους φριχτούς πόνους που είχε στα κάτω-αριστερά πλευρά του. Ξύπνησε κι εμένα εκλιπαρώντας με για βοήθεια. Δεν είχα ιδέα όμως τι να κάνω για να τον ηρεμήσω! Μου είπε ότι ο πόνος του φεύγει σχεδόν τελείως σε μια συγκεκριμένη στάση. Αυτήν που έχουμε όταν, για παράδειγμα, καθόμαστε στο πάτωμα με τα πόδια τεντωμένα και την πλάτη μας στον τοίχο. Έτσι, όμως, δεν μπορούσε να κοιμηθεί, ενώ νύσταζε πολύ. Ευτυχώς, μου'ρθε μια καλή ιδέα. Πήγα σ'ενα στρώμα του δωματίου του, το οποίο ακουμπούσε στον τοίχο και έκατσα εκεί μ'ενα μαξιλάρι στην πλάτη μου όπως περιέργραψα στο παράδειγμα. Άνοιξα λίγο τα πόδια μου (μην φαντασιώνεστε πονηρά μου μυαλά!) ίσα-ίσα να χωράει ο Γιώργος και έκατσε κι αυτός στην ίδια στάση μπροστά μου. Τα πόδια του τεντωμένα και η πλάτη του ακουμπούσε πάνω μου. Κι έτσι κοιμήθηκε γλυκά-γλυκά στην αγκαλιά μου...
Την επόμενη μέρα με ξύπνησε ο Κώστας στο τηλέφωνο να μου πει ότι έρχεται να με πάρει. Πανικοβλήθηκα! "Δεν θέλω να φύγω! Ναι, αλλά βαριέμαι να τσακώνομαι με τον Κώστα. Ε, το πολύ-πολύ την κάνω και θα δω τον Γιώργο μια άλλη μέρα. Όχι! Θα διεκδικήσω το δικαίωμά μου να βρίσκομαι στο σπίτι όποιου θέλω! Και τι θα γίνει δηλαδή? Με κάθε αγόρι που τα φτιάχνω θα έχω να περάσω κι από έναν αγώνα για διεκδίκηση δικαιωμάτων? Δε γαμιέται... Έτσι κι αλλιώς, τώρα ο Κώστας είναι στον δρόμο".
Με μαύρη καρδιά ανακοίνωσα στον Γιώργο ότι θα έφευγα. Έφτασε ο Κώστας με την μηχανή του και με μαύρη καρδιά αποχαιρετιστήκαμε. Ξέραμε ότι θα κάναμε καιρό να ξαναειδωθούμε, γιατί ο Γιώργος το ίδιο απόγευμα θα πήγαινε Ρέθυμνο, που είναι μακριά και από την Αθήνα, αλλά και από την Σπάρτη.
Έμεινα, λοιπόν, με τον Κώστα πληγωμένη. Εκείνες τις μέρες είχε αρχίσει να μου λέει κάτι κουλά για πνεύματα και νεράιδες που υπάρχουν... για ενεργειακά μέρη... για πυραμίδες στην Αίγυπτο που τις έχτισαν αρχαίοι Έλληνες και ότι όλα είναι προϊόν του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού... "Πω πω... σε τι μαλάκα έπεσα... Και γιατί δεν τα΄λεγε αυτά έναν μήνα πριν, που τον γνώρισα, να ήξερα με ποιον έχω να κάνω...?" Ναι, δεν ξέρω! Τον είχα γνωρίσει πριν έναν μήνα, τα είχαμε για μια εβδομάδα και τέτοιες μπαρούφες άρχισε να μου τις λέει τότε. Αφού τα είχα φτιάξει μαζί του και αφού είχα πληγώσει τον Γιώργο twice! Και άντε τώρα να τα χαλάσω μαζί του... Τέλος πάντων, προσπάθησα να του το φέρω μαλακά, αλλά ποτέ δεν ήμουν καλή σε κάτι τέτοια. Οπότε, για μια ακόμη φορά απέτυχα. Πάντως, τον στόχο μου (να βγάλω τον Κώστα από τη ζωή μου) τον πέτυχα.
Μετά απ'αυτό το σκηνικό με τον Γιώργο, ντρεπόμουν να του μιλήσω. Ήδη του είχα κάνει τη ζωή χάλια. Γιατί να τον ξαναενοχλούσα? Ντρεπόμουν να του μιλήσω! Υποτίθεται ότι ήμουν η καλύτερή του φίλη, αλλά μόνο άσχημα μαντάτα του'φερνα. Κι όλ'αυτά στον βωμό της ειλικρίνας. Άξιζαν τελικά? Πήγα τρέχοντας στη μάνα μου, ζητώντας της μια συμβουλή. Μου είπε να τον πάρω τηλέφωνο να μιλήσουμε, έτσι λίγο να μάθω τα νέα του και να του ζητήσω συγγνώμη. Ε, τελικά το έκανα.
Αφού τα χάλασα με τον Κώστα, ήρθε περίοδος εξεταστικής. Ήτοι, διάβασμα μέχρι τελικής πτώσης, μπας και περάσουμε κάνα μάθημα.
Στο μεταξύ, όσο ο Γιώργος ήταν στο Ρέθυμνο, είχε επισκεφτει ένα νοσοκομείο εκεί, για να δει τι έχει και πονάει τόσο πολύ. Του είπαν ότι το ένα του πλευρό έχει σπάσει, ότι δεν μπορούν να κάνουν κάτι και του σύστησαν ένα δυνατό παυσίπονο. Μάταια όμως. Όσο περνούσε ο καιρός, η ένταση και η συχνότητα του πόνου του μεγάλωναν και, μάλιστα, μετά από ένα διάστημα, το παυσίπονο δεν έπιανε! Είχε πάει και στο νοσοκομείο της Σπάρης και του'χαν πει τα ίδια, μέχρι που βρήκε η μάνα μου ένα κονέ μ'εναν γιατρό στο κρατικό της Νίκαιας. Αυτός μας συμβούλεψε να κάνει ο Γιώργος μια αξονική και να του πάμε τα αποτελέσματα. Οπότε, ο Γιώργος ήρθε Αθήνα.
Στο μεταξύ εγώ τα είχα φτιάξει με έναν άλλον Σπαρτιάτη, τον Κώστα (ο οποίος τελικά αποδείχθηκε σεξιστής, τακτικιστής και βλάκας) και είχαμε πάει στην πόλη του για μερικές μέρες. Συμπτωματικά, εκεινες τις μέρες ήταν κι ο Γιώργος εκεί. Βέβαια, ακόμα δεν τον είχα ενημερώσει για τον ερχομό μου.
Ήξερα ότι ακόμα δεν με έχει ξεπεράσει και δεν ήξερα πώς να συμπεριφερθώ. Να τον δω και να του πω (έτσι κατάμουτρα) ότι τα'χω με άλλον (και μάλιστα Σπαρτιάτη) ή να τον αποφύγω και να μην του αναφέρω τίποτα? Πάλι, δηλαδή, έπαιζε θέμα μεταξύ ειλικρίνειας και μη. Συνήθως, όταν έπεφτα σε τέτοιου είδους διλήμματα και ειδικά όταν αφορούσαν τον Γιώργο, επέλεγα τον δρόμο της αλήθειας. Άλλωστε, κάθε πράξη έχει τις συνέπειές της. Ας τις δεχτώ να ξεμπερδεύω μια και καλή κι ας μην διαστρευλώνω και περιπλέκω τα πράματα. Σε καμία περίπτωση δεν θα δικαιολογείτο να πω ψέμματα συγκεκριμένα στον Γιώργο.
Πάνω-κάτω, λοιπον, ήξερα τι θα επέλεγα τελικά. Πίσω σε μια άκρη του μυαλού μου ήξερα ότι δεν θα άλλαζα τον τρόπο που αντιμετωπίζω τον Γιώργο υπό οποιεσδήποτε συνθήκες. Δεν θα άφηνα την σχέση μου μ'αυτόν να χαλάσει, μόνο και μόνο επειδή τα'φτιαξα μ'εναν άλλον. Ακόμα κι αν αυτό πλήγωνε τον Γιώργο. Δυστυχώς, ακόμα δεν είχα ανακαλύψει πόσο ηλίθιος ήταν ο Κώστας, οπότε δεν είχα καταλάβει ότι θα πλήγωνα τον Γιώργο για έναν μαλάκα.
Τέλος πάντων, παρόλες τις προβλέψεις μου για την επιλογή μου, ακόμα δεν είχα πάρει την τελική απόφαση, οπότε κυκλοφορούσα στην Σπάρτη "κρυφά", φοβούμενη μην με δει κάνας φίλος του ή ο ίδιος αυτοπροσώπως! Γενικότερα, επειδή σιχαίνομαι να κάνω κάτι κρυφά (ακόμα και στη μάνα μου, όταν κάπνισα το πρώτο μου τσιγάρο, πήγα και της το είπα, χωρίς να της αποκλείσω ότι θα το συνεχίσω), είχα μια ακόμη αφορμή να πω στον Γιώργο ότι βρισκόμουν στην Σπάρτη, καθώς επίσης και τους λόγους για τους οποίους ήμουν εκεί.
Μετά από δύο μέρες "κρυφής" κυκλοφορίας, τελικά τον πήρα τηλέφωνο και του είπα να συναντηθούμε. Συναντηθήκαμε και έμαθε και για την σχέση μου. Όντως, τον πλήγωσε αρκετά. Τον γνώριζε τον Κώστα (αφού η Σπάρτη είναι μια μικρή κοινωνία, όπου οι περισσότεροι γνωρίζονται μεταξύ τους) και γνώριζε και πόσο μαλάκας ήταν. Οπότε, όταν του είπα ότι τα'χω μαζί του, προσπάθησε να με "προστατέψει" απ'αυτόν, λέγοντάς μου διάφορα σκηνικά που είχε τύχει να περάσουν μαζί. Εγώ, όμως, δεν ήθελα να δείξω τυφλή εμπιστοσύνη στον Γιώργο και δεν θα τα χάλαγα με τον Κώστα, μέχρι να δω η ίδια με τα τα μάτια μου τι σόι άνθρωπος είναι. Ευτυχώς, τελικά το είδα.
Το ίδιο βράδυ, μου ζήτησε να πάω στο σπίτι του, χωρίς τον Κώστα, να δούμε καμιά ταινία και μετά να κοιμόμουν εκεί. Είχα μπει σε πολύ δύσκολη θέση. Από τη μία, δεν ήθελα να βάλω τον Κώστα σε υποψίες ότι τον απατάω (γιατί ήξερε ότι ο Γιώργος ήταν πρώην μου και όχι απλός φίλος μου) και, από την άλλη, ήθελα πολύ να δω τον Γιώργο έστω και για ένα βράδυ, γιατί από τότε που τα χαλάσαμε είχε περάσει ένα χρονικό διάστημα, όπου τις ελάχιστες φορές που βρεθήκαμε, δεν τα είχαμε πάει καλά, γιατί τότε ήταν η περίοδος που προσπαθούσα να τον πείσω ότι, χωρίς να ξέρω τον λόγο, δεν μπορούσα να τον δω ερωτικά. Τελικά, μίλησα με τον Κώστα και του είπα ότι θα πήγαινα ΜΟΝΗ ΜΟΥ στο σπίτι του Γιώργου και θα κοιμόμουν εκεί.
Προς μεγάλη μου ... (ευτυχία ή δυστυχία.. δεν ξέρω... αλλά σίγουρα ένιωσα κάτι) εκείνη την βραδιά, εγώ κι ο Γιώργος περάσαμε την πιο ρομαντική μας σκηνή: είχαμε πέσει για ύπνο και οι δύο στο ίδιο κρεβάτι. Στο διπλό της μάνας του, η οποία έλλειπε. Δεν κάναμε τίποτα ερωτικό. Απλά κοιμηθήκαμε ο ένας δίπλα στον άλλο. Κατά την διάρκεια της νύχτας όμως, ο Γιώργος ξύπνησε από τους φριχτούς πόνους που είχε στα κάτω-αριστερά πλευρά του. Ξύπνησε κι εμένα εκλιπαρώντας με για βοήθεια. Δεν είχα ιδέα όμως τι να κάνω για να τον ηρεμήσω! Μου είπε ότι ο πόνος του φεύγει σχεδόν τελείως σε μια συγκεκριμένη στάση. Αυτήν που έχουμε όταν, για παράδειγμα, καθόμαστε στο πάτωμα με τα πόδια τεντωμένα και την πλάτη μας στον τοίχο. Έτσι, όμως, δεν μπορούσε να κοιμηθεί, ενώ νύσταζε πολύ. Ευτυχώς, μου'ρθε μια καλή ιδέα. Πήγα σ'ενα στρώμα του δωματίου του, το οποίο ακουμπούσε στον τοίχο και έκατσα εκεί μ'ενα μαξιλάρι στην πλάτη μου όπως περιέργραψα στο παράδειγμα. Άνοιξα λίγο τα πόδια μου (μην φαντασιώνεστε πονηρά μου μυαλά!) ίσα-ίσα να χωράει ο Γιώργος και έκατσε κι αυτός στην ίδια στάση μπροστά μου. Τα πόδια του τεντωμένα και η πλάτη του ακουμπούσε πάνω μου. Κι έτσι κοιμήθηκε γλυκά-γλυκά στην αγκαλιά μου...
Την επόμενη μέρα με ξύπνησε ο Κώστας στο τηλέφωνο να μου πει ότι έρχεται να με πάρει. Πανικοβλήθηκα! "Δεν θέλω να φύγω! Ναι, αλλά βαριέμαι να τσακώνομαι με τον Κώστα. Ε, το πολύ-πολύ την κάνω και θα δω τον Γιώργο μια άλλη μέρα. Όχι! Θα διεκδικήσω το δικαίωμά μου να βρίσκομαι στο σπίτι όποιου θέλω! Και τι θα γίνει δηλαδή? Με κάθε αγόρι που τα φτιάχνω θα έχω να περάσω κι από έναν αγώνα για διεκδίκηση δικαιωμάτων? Δε γαμιέται... Έτσι κι αλλιώς, τώρα ο Κώστας είναι στον δρόμο".
Με μαύρη καρδιά ανακοίνωσα στον Γιώργο ότι θα έφευγα. Έφτασε ο Κώστας με την μηχανή του και με μαύρη καρδιά αποχαιρετιστήκαμε. Ξέραμε ότι θα κάναμε καιρό να ξαναειδωθούμε, γιατί ο Γιώργος το ίδιο απόγευμα θα πήγαινε Ρέθυμνο, που είναι μακριά και από την Αθήνα, αλλά και από την Σπάρτη.
Έμεινα, λοιπόν, με τον Κώστα πληγωμένη. Εκείνες τις μέρες είχε αρχίσει να μου λέει κάτι κουλά για πνεύματα και νεράιδες που υπάρχουν... για ενεργειακά μέρη... για πυραμίδες στην Αίγυπτο που τις έχτισαν αρχαίοι Έλληνες και ότι όλα είναι προϊόν του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού... "Πω πω... σε τι μαλάκα έπεσα... Και γιατί δεν τα΄λεγε αυτά έναν μήνα πριν, που τον γνώρισα, να ήξερα με ποιον έχω να κάνω...?" Ναι, δεν ξέρω! Τον είχα γνωρίσει πριν έναν μήνα, τα είχαμε για μια εβδομάδα και τέτοιες μπαρούφες άρχισε να μου τις λέει τότε. Αφού τα είχα φτιάξει μαζί του και αφού είχα πληγώσει τον Γιώργο twice! Και άντε τώρα να τα χαλάσω μαζί του... Τέλος πάντων, προσπάθησα να του το φέρω μαλακά, αλλά ποτέ δεν ήμουν καλή σε κάτι τέτοια. Οπότε, για μια ακόμη φορά απέτυχα. Πάντως, τον στόχο μου (να βγάλω τον Κώστα από τη ζωή μου) τον πέτυχα.
Μετά απ'αυτό το σκηνικό με τον Γιώργο, ντρεπόμουν να του μιλήσω. Ήδη του είχα κάνει τη ζωή χάλια. Γιατί να τον ξαναενοχλούσα? Ντρεπόμουν να του μιλήσω! Υποτίθεται ότι ήμουν η καλύτερή του φίλη, αλλά μόνο άσχημα μαντάτα του'φερνα. Κι όλ'αυτά στον βωμό της ειλικρίνας. Άξιζαν τελικά? Πήγα τρέχοντας στη μάνα μου, ζητώντας της μια συμβουλή. Μου είπε να τον πάρω τηλέφωνο να μιλήσουμε, έτσι λίγο να μάθω τα νέα του και να του ζητήσω συγγνώμη. Ε, τελικά το έκανα.
Αφού τα χάλασα με τον Κώστα, ήρθε περίοδος εξεταστικής. Ήτοι, διάβασμα μέχρι τελικής πτώσης, μπας και περάσουμε κάνα μάθημα.
Στο μεταξύ, όσο ο Γιώργος ήταν στο Ρέθυμνο, είχε επισκεφτει ένα νοσοκομείο εκεί, για να δει τι έχει και πονάει τόσο πολύ. Του είπαν ότι το ένα του πλευρό έχει σπάσει, ότι δεν μπορούν να κάνουν κάτι και του σύστησαν ένα δυνατό παυσίπονο. Μάταια όμως. Όσο περνούσε ο καιρός, η ένταση και η συχνότητα του πόνου του μεγάλωναν και, μάλιστα, μετά από ένα διάστημα, το παυσίπονο δεν έπιανε! Είχε πάει και στο νοσοκομείο της Σπάρης και του'χαν πει τα ίδια, μέχρι που βρήκε η μάνα μου ένα κονέ μ'εναν γιατρό στο κρατικό της Νίκαιας. Αυτός μας συμβούλεψε να κάνει ο Γιώργος μια αξονική και να του πάμε τα αποτελέσματα. Οπότε, ο Γιώργος ήρθε Αθήνα.
Κυριακή 11 Μαρτίου 2007
Ο χωρισμός
Μπορώ να χωρίσω τα 3 μας χρόνια σε 3 περιόδους, των οποίων τα χρονικά όρια δεν είναι διακριτά.
Η πρώτη περίοδος είναι αυτή κατά την οποία εγώ ήμουν πιο κολλημένη με τον Γιώργο, παρά αυτός με μένα. Η δεύτερη είναι αυτή κατά την οποία και οι δύο είχαμε συνειδητοποιήσει πόσο αγαπάμε ο ένας τον άλλο. Και στην τρίτη περίοδο ο δικός μου έρωτας για τον Γιώργο άρχισε να σβήνει, ενώ ο δικός του για μένα είχε ήδη αρχίσει να ανθίζει.
Αυτή η τελευταία, μπορώ να πω ότι είχε αρχίσει πριν από 6 μήνες από τότε που τα χαλάσαμε. Δεν είναι ότι δεν τον εκτιμούσα, ούτε ότι δεν τον αγαπούσα, απλά δεν ενθουσιαζόμουν πια τόσο πολύ όταν έφτανα στην Σπάρτη, δεν τρελαινόμουν αν δεν μιλούσαμε για μία μέρα στο τηλέφωνο κλπ. Η φιλική αγάπη παρέμενε, αλλά η ερωτική όχι. Μάλλον είχα αρχίσει να βαριέμαι τα ελαττώματά του... Δεν ξέρω...
Παρόλο που είχα παρατηρήσει ότι κάτι δεν πήγαινε καλά, ήθελα, πριν τα χαλάσω με τον Γιώργο, να εξαντλήσω κάθε ελπίδα να ξαναβρούμε την παλιά καλή μας σχέση. Θα ήταν κρίμα να πέταγα στα σκουπίδια έναν δεσμό τόσο καλό και πετυχημένο.
Στο Ρέθυμνο, λοιπόν, την περίοδο των καταλήψεων, όπου έκατσα για έναν μήνα, τα χαλάσαμε. Ένιωσα ότι δεν έχει νόημα να περιμένω άλλο για ελπίδες. Και πραγματικά, δεν ήξερα ποιον λόγο να του πω. Ότι σταμάτησα να τον βλέπω ερωτικά? Θα μου πει "γιατι?". Και εκεί τι θα του απαντούσα? Σε καμία περίπτωση δεν θα χρησιμοποιούσα ψεύτικο λόγο για να την σκαπουλάρω έτσι γρήγορα (όπως πχ, βρήκα άλλον άντρα ή περνάω εσωτερική κρίση κλπ). Δεν έμενε τίποτα άλλο να κάνω, παρά να του πω την αλήθεια, ακόμα κι αν ήταν ανεξήγητη, ακόμα κι αν του φαινόταν ηλίθια. Και το'κανα!
Όντως, πολύ συχνά μου είπε "Νομίζω ότι μου λες μαλακίες/μπαρούφες/βλακείες (ή κάτι τέτοιο)", αλλά έτσι κι αλλιώς, το μόνο που μπορούσα να κάνω ήταν να τον πείσω ότι του λέω την αλήθεια. Ότι, για "αναξήγητο" λόγο, δεν τον έβλεπα πια ερωτικά. Τέλος πάντων, μετά από λίγο καιρό, το δέχτηκε, παρόλο που δεν μπορούσε να το καταλάβει. Όταν του είπα ότι θέλω να τα χαλάσουμε, είχα την εντύπωση οτι γνώριζε ότι τον τελευταίο καιρό κάτι δεν πήγαινε καλά μεταξύ μας. Νόμιζα ότι ο χωρισμός θα του'ρχόταν πιο ήπια. Τελικά, όμως, αποδείχθηκα λάθος.
Εν τω μεταξύ, πριν από μερικούς μήνες, ο Γιώργος είχε αρχίσει να έχει κάτι πόνους στο κάτω αριστερό πλευρό, κοντά στο συκώτι...
Η πρώτη περίοδος είναι αυτή κατά την οποία εγώ ήμουν πιο κολλημένη με τον Γιώργο, παρά αυτός με μένα. Η δεύτερη είναι αυτή κατά την οποία και οι δύο είχαμε συνειδητοποιήσει πόσο αγαπάμε ο ένας τον άλλο. Και στην τρίτη περίοδο ο δικός μου έρωτας για τον Γιώργο άρχισε να σβήνει, ενώ ο δικός του για μένα είχε ήδη αρχίσει να ανθίζει.
Αυτή η τελευταία, μπορώ να πω ότι είχε αρχίσει πριν από 6 μήνες από τότε που τα χαλάσαμε. Δεν είναι ότι δεν τον εκτιμούσα, ούτε ότι δεν τον αγαπούσα, απλά δεν ενθουσιαζόμουν πια τόσο πολύ όταν έφτανα στην Σπάρτη, δεν τρελαινόμουν αν δεν μιλούσαμε για μία μέρα στο τηλέφωνο κλπ. Η φιλική αγάπη παρέμενε, αλλά η ερωτική όχι. Μάλλον είχα αρχίσει να βαριέμαι τα ελαττώματά του... Δεν ξέρω...
Παρόλο που είχα παρατηρήσει ότι κάτι δεν πήγαινε καλά, ήθελα, πριν τα χαλάσω με τον Γιώργο, να εξαντλήσω κάθε ελπίδα να ξαναβρούμε την παλιά καλή μας σχέση. Θα ήταν κρίμα να πέταγα στα σκουπίδια έναν δεσμό τόσο καλό και πετυχημένο.
Στο Ρέθυμνο, λοιπόν, την περίοδο των καταλήψεων, όπου έκατσα για έναν μήνα, τα χαλάσαμε. Ένιωσα ότι δεν έχει νόημα να περιμένω άλλο για ελπίδες. Και πραγματικά, δεν ήξερα ποιον λόγο να του πω. Ότι σταμάτησα να τον βλέπω ερωτικά? Θα μου πει "γιατι?". Και εκεί τι θα του απαντούσα? Σε καμία περίπτωση δεν θα χρησιμοποιούσα ψεύτικο λόγο για να την σκαπουλάρω έτσι γρήγορα (όπως πχ, βρήκα άλλον άντρα ή περνάω εσωτερική κρίση κλπ). Δεν έμενε τίποτα άλλο να κάνω, παρά να του πω την αλήθεια, ακόμα κι αν ήταν ανεξήγητη, ακόμα κι αν του φαινόταν ηλίθια. Και το'κανα!
Όντως, πολύ συχνά μου είπε "Νομίζω ότι μου λες μαλακίες/μπαρούφες/βλακείες (ή κάτι τέτοιο)", αλλά έτσι κι αλλιώς, το μόνο που μπορούσα να κάνω ήταν να τον πείσω ότι του λέω την αλήθεια. Ότι, για "αναξήγητο" λόγο, δεν τον έβλεπα πια ερωτικά. Τέλος πάντων, μετά από λίγο καιρό, το δέχτηκε, παρόλο που δεν μπορούσε να το καταλάβει. Όταν του είπα ότι θέλω να τα χαλάσουμε, είχα την εντύπωση οτι γνώριζε ότι τον τελευταίο καιρό κάτι δεν πήγαινε καλά μεταξύ μας. Νόμιζα ότι ο χωρισμός θα του'ρχόταν πιο ήπια. Τελικά, όμως, αποδείχθηκα λάθος.
Εν τω μεταξύ, πριν από μερικούς μήνες, ο Γιώργος είχε αρχίσει να έχει κάτι πόνους στο κάτω αριστερό πλευρό, κοντά στο συκώτι...
Πέμπτη 8 Μαρτίου 2007
Ευχάριστο διάλειμμα (#2)
I'm sitting here in the boring room
It's just another rainy Sunday afternoon
I'm wasting my time
I got nothing to do
I'm hanging around
I'm waiting for you
But nothing ever happens and I wonder
I'm driving around in my car
I'm driving too fast
I'm driving too far
I'd like to change my point of view
I feel so lonely
I'm waiting for you
But nothing ever happens and I wonder
I wonder how
I wonder why
Yesterday you told me 'bout the blue blue sky
And all that I can see is just a yellow lemon-tree
I'm turning my head up and down
I'm turning turning turning turning turning around
And all that I can see is just another lemon-tree
I'm sitting here
I miss the power
I'd like to go out taking a shower
But there's a heavy cloud inside my head
I feel so tired
Put myself into bed
While nothing ever happens and I wonder
Isolation is not good for me
Isolation I don't want to sit on the lemon-tree
I'm steppin' around in the desert of joy
Baby anyhow I'll get another toy
And everything will happen and you wonder
I wonder how
I wonder why
Yesterday you told me 'bout the blue blue sky
And all that I can see is just another lemon-tree
I'm turning my head up and down
I'm turning turning turning turning turning around
And all that I can see is just a yellow lemon-tree
And I wonder, wonder
I wonder how
I wonder why
Yesterday you told me 'bout the blue blue sky
And all that I can see, and all that I can see, and all that I can see
Is just a yellow lemon-tree
Γενικότερα, τα 3 χρόνια μας
Δεν θα κάτσω να γράψω λεπτομερώς τι περάσαμε μέσα στα τρία χρόνια της σχέσης μας. Κάτι που μπορώ να κάνω είναι μια μικρή αναφορά σε συγκεκριμένες εμπειρίες που πήραμε, οι οποίες δεν είναι συνηθισμένες και δεν τις ζουν πολλά άτομα. Κατά τα άλλα, θα κάνω και μια πολύ σύντομη ιστορική αναδρομή, για να μπορέσω να γράψω, αργότερα, λεπτομερώς για το τέλος της σχέσης μας και την μετά περίοδο μέχρι τώρα.
Μια εμπειρία που θα μου μείνει αξέχαστη είναι αυτή κατά την οποία, λόγω της ιδιαιτερότητας της σχέσης μου με τον Γιώργο, απόλαυσα την ηδονή του σεχ με μια κοπέλα, γνωστή του Γιώργου. Αργότερα, έμαθα από τον ίδιο ότι έκανε κι αυτός κάτι μαζί της. Αυτό το σκηνικό θα μου μείνει στη μνήμη, όχι μόνο γιατί δοκίμασα να κάνω έρωτα με το ίδιο φύλο, αλλά και επειδή απέδειξα ότι οι άνθρωποι μπορούν αν απολαμβάνουν τον έρωτα χωρίς κανέναν περιορισμό. Ένας συντηρητικός ξεροκέφαλος, αν άκουγε μια τέτοια ιστορία, κατ'αρχάς θα ξύνιζε που το κάνανε δυο κοπέλες μαζί, αλλά επίσης, οργισμένα θα κατηγορούσε αυτή την κοπέλα ότι μπήκε ανάμεσα σε μια σχέση και μάλιστα έκανε και τους δύο να κερατώσουν ο ένας τον άλλον. Καμία σχέση! Το μόνο που κάναμε ήταν να εκφραστούμε ελεύθερα.
Με τον Γιώργο ήταν η πρώτη φορά (και, προς το παρόν, η μόνη) όπου μία από τις φορές που κάναμε έρωτα συγκινήθηκα κατά την διάρκεια κι άρχησα να κλαίω, ενώ παράλληλα ένιωθα υπέροχα.
Η εκτίμησή μου προς τον Γιώργο είναι απέραντη. Αυτός ο άνθρωπος μου έμαθε τι σημαίνει αγάπη (ίσως και με μια μικρή βοήθεια του αδελφού του, μέσω μιας φράσης που μου είχε πει προσπαθώντας να μου εξηγήσει με λόγια την έννοια της λέξης αυτής, την χρονιά που γνωριστήκαμε στο camping). Η αλληλεγγύη μου προς αυτόν είναι ειλικρινής και όχι υποκριτική. Πραγματικά, θέλω να τον βοηθάω όταν με χρειάζεται. Δεν το κάνω από υποχρέωση. Δεν έχω καταφέρει να χτίσω μια τόσο καλή σχέση με κανέναν άλλον άνθρωπο, εκτός από την μάνα μου.
Μεγάλη προσφορά μου έχουν δώσει και οι πολιτικο-κοινωνικό-ιστορικές συζητήσεις που είχα και έχω με τον Γιώργο. Με βοήθησαν να σκέφτομαι, να μπορώ, όταν υπάρχει κάποιο πρόβλημα, να εντοπίζω την πηγή του.
Γενικότερα, το να μοιράζεσαι 3 χρόνια από την 18χρονη ζωή σου, δεν είναι και λίγο. Αν και υλικά ήμασταν συχνά σε απόσταση, αφού κατοικούσαμε σε διαφορετικές πόλεις, εγώ τουλάχιστον τον είχα πάρα πολύ συχνά στο νου μου. Σαν να είναι δίπλα μου. Χωρίς καμία αμφιβολία, είναι προς το παρόν ο καλύτερος άνθρωπος που έχω γνωρίσει (Τι να πω.. Ούτε fan club να είχε!)
Θυμάμαι, στην Α' Λυκείου την περίοδο που δίναμε ενδοσχολικά μαθήματα για να περάσουμε την ταξη, είχα χάσει μια εξέταση για να δω μια μέρα παραπάνω τον Γιώργο. Μάλιστα, αρκετές φορές είχα κάνει Δευτεριάτικες απουσίες για να κάτσω Σπάρτη. Αφού πλέον οι καθηγητές, τις Δευτέρες όταν έπαιρναν απουσίες κι έβλεπαν ότι λείπω, καταλάβαιναν πού είμαι. Το ίδιο και οι συμμαθητές μου. Κι έπεφτε δούλεμμα την επομένη...
Νομίζω ότι η στιγμή που γνώρισα τον Γιώργο ήταν ένας από τους σημαντικότερους σταθμούς στη ζωή μου.
Και για να μην σας τον παρουσιάζω ως τον τέλειο άνρθωπο, αναφέρω και μερικά ελαττώματα που έχει. Αρκετά συχνά, ο αυθορμιτισμός του ξεπερνούσε τα όρια της συνέπειας. Δεν έκανε πράματα που κανόνιζε ή ξεχνούσε αντικείμενά του από δω κι από κει. Να το κάνει κανείς αραιά και πού, είναι κατανοητό. Άλλωστε, ένα μυαλό το έχουμε χειμώνα-καλοκαίρι. Αλλά, αυτός το έκανε αρκετά συχνά.
Πάντως, σίγουρα οι αναμνήσεις μου απ'αυτή την περίοδο που περάσαμε μαζί είναι καλές. Ακόμα και μ'αυτά τα μικρά (αλλά πολλά) "λαθάκια" που έκανε, αποκόμισα από την σχέση μας καλά πράματα.
Σύντομη ιστορική αναδρομή
Στα πρώτα δύο χρόνια, ο Γιώργος έμενε στην Σπάρτη, μέχρι να τελειώσει το σχολείο. Στην Γ' Λυκείου, έδωσε Πανελλήνιες και πέρασε στο Ρέθυμνο, ενώ εγώ την ίδια ζρονιά πέρασα σε σχολή στην Αθήνα. Οπότε, και για τον τρίτο χρόνο τα είχαμε εξ'αποστάσεως, και μάλιστα μεγαλύτερης αποστάσεως, και πήγαινα να τον επισκεφτώ στο Ρέθυμνο.
Μια εμπειρία που θα μου μείνει αξέχαστη είναι αυτή κατά την οποία, λόγω της ιδιαιτερότητας της σχέσης μου με τον Γιώργο, απόλαυσα την ηδονή του σεχ με μια κοπέλα, γνωστή του Γιώργου. Αργότερα, έμαθα από τον ίδιο ότι έκανε κι αυτός κάτι μαζί της. Αυτό το σκηνικό θα μου μείνει στη μνήμη, όχι μόνο γιατί δοκίμασα να κάνω έρωτα με το ίδιο φύλο, αλλά και επειδή απέδειξα ότι οι άνθρωποι μπορούν αν απολαμβάνουν τον έρωτα χωρίς κανέναν περιορισμό. Ένας συντηρητικός ξεροκέφαλος, αν άκουγε μια τέτοια ιστορία, κατ'αρχάς θα ξύνιζε που το κάνανε δυο κοπέλες μαζί, αλλά επίσης, οργισμένα θα κατηγορούσε αυτή την κοπέλα ότι μπήκε ανάμεσα σε μια σχέση και μάλιστα έκανε και τους δύο να κερατώσουν ο ένας τον άλλον. Καμία σχέση! Το μόνο που κάναμε ήταν να εκφραστούμε ελεύθερα.
Με τον Γιώργο ήταν η πρώτη φορά (και, προς το παρόν, η μόνη) όπου μία από τις φορές που κάναμε έρωτα συγκινήθηκα κατά την διάρκεια κι άρχησα να κλαίω, ενώ παράλληλα ένιωθα υπέροχα.
Η εκτίμησή μου προς τον Γιώργο είναι απέραντη. Αυτός ο άνθρωπος μου έμαθε τι σημαίνει αγάπη (ίσως και με μια μικρή βοήθεια του αδελφού του, μέσω μιας φράσης που μου είχε πει προσπαθώντας να μου εξηγήσει με λόγια την έννοια της λέξης αυτής, την χρονιά που γνωριστήκαμε στο camping). Η αλληλεγγύη μου προς αυτόν είναι ειλικρινής και όχι υποκριτική. Πραγματικά, θέλω να τον βοηθάω όταν με χρειάζεται. Δεν το κάνω από υποχρέωση. Δεν έχω καταφέρει να χτίσω μια τόσο καλή σχέση με κανέναν άλλον άνθρωπο, εκτός από την μάνα μου.
Μεγάλη προσφορά μου έχουν δώσει και οι πολιτικο-κοινωνικό-ιστορικές συζητήσεις που είχα και έχω με τον Γιώργο. Με βοήθησαν να σκέφτομαι, να μπορώ, όταν υπάρχει κάποιο πρόβλημα, να εντοπίζω την πηγή του.
Γενικότερα, το να μοιράζεσαι 3 χρόνια από την 18χρονη ζωή σου, δεν είναι και λίγο. Αν και υλικά ήμασταν συχνά σε απόσταση, αφού κατοικούσαμε σε διαφορετικές πόλεις, εγώ τουλάχιστον τον είχα πάρα πολύ συχνά στο νου μου. Σαν να είναι δίπλα μου. Χωρίς καμία αμφιβολία, είναι προς το παρόν ο καλύτερος άνθρωπος που έχω γνωρίσει (Τι να πω.. Ούτε fan club να είχε!)
Θυμάμαι, στην Α' Λυκείου την περίοδο που δίναμε ενδοσχολικά μαθήματα για να περάσουμε την ταξη, είχα χάσει μια εξέταση για να δω μια μέρα παραπάνω τον Γιώργο. Μάλιστα, αρκετές φορές είχα κάνει Δευτεριάτικες απουσίες για να κάτσω Σπάρτη. Αφού πλέον οι καθηγητές, τις Δευτέρες όταν έπαιρναν απουσίες κι έβλεπαν ότι λείπω, καταλάβαιναν πού είμαι. Το ίδιο και οι συμμαθητές μου. Κι έπεφτε δούλεμμα την επομένη...
Νομίζω ότι η στιγμή που γνώρισα τον Γιώργο ήταν ένας από τους σημαντικότερους σταθμούς στη ζωή μου.
Και για να μην σας τον παρουσιάζω ως τον τέλειο άνρθωπο, αναφέρω και μερικά ελαττώματα που έχει. Αρκετά συχνά, ο αυθορμιτισμός του ξεπερνούσε τα όρια της συνέπειας. Δεν έκανε πράματα που κανόνιζε ή ξεχνούσε αντικείμενά του από δω κι από κει. Να το κάνει κανείς αραιά και πού, είναι κατανοητό. Άλλωστε, ένα μυαλό το έχουμε χειμώνα-καλοκαίρι. Αλλά, αυτός το έκανε αρκετά συχνά.
Πάντως, σίγουρα οι αναμνήσεις μου απ'αυτή την περίοδο που περάσαμε μαζί είναι καλές. Ακόμα και μ'αυτά τα μικρά (αλλά πολλά) "λαθάκια" που έκανε, αποκόμισα από την σχέση μας καλά πράματα.
Σύντομη ιστορική αναδρομή
Στα πρώτα δύο χρόνια, ο Γιώργος έμενε στην Σπάρτη, μέχρι να τελειώσει το σχολείο. Στην Γ' Λυκείου, έδωσε Πανελλήνιες και πέρασε στο Ρέθυμνο, ενώ εγώ την ίδια ζρονιά πέρασα σε σχολή στην Αθήνα. Οπότε, και για τον τρίτο χρόνο τα είχαμε εξ'αποστάσεως, και μάλιστα μεγαλύτερης αποστάσεως, και πήγαινα να τον επισκεφτώ στο Ρέθυμνο.
Τετάρτη 7 Μαρτίου 2007
Το κεράτωμα
Από εκείνο το βράδυ τα είχαμε. Το κάναμε την πέμπτη μέρα της σχέσης μας και τον "κεράτωσα" (σιγά! Λες και ήμασταν παντρεμένοι) μέσα στην δεύτερη εβδομάδα. Την επόμενη μέρα, με έτρωγαν απίστευτα οι τύψεις. Θα ήταν κοροϊδία να μην του το'λεγα. Αφού, λοιπόν, τον κορόιδεψα μία, ας μην τον κοροϊδέψω κι άλλη. Δεν ήθελα με τίποτα να κάνω κάτι τέτοιο στον Γιώργο. Ήθελα να του είμαι απόλυτα ειλικρινής. Η ειλικρίνεια είναι πολύ σημαντικό στοιχείο για το χτίσιμο ουισαστικών σχέσεων και την αποφυγή των υποκριτικών (τους οποίους σιχαίνομαι). Άλλωστε, αν δεν το μάθαινε από μένα, θα το μάθαινε από κάποιον άλλο. Εκεί στο camping, οι μόνιμοι είμαστε μια μικρή κοινωνία, όπου ό,τι κάνεις μαθένεται σε 5'.
Του το είπα και περάσαμε μεγάλη ψυχική περιπέτεια για να τα ξαναβρούμε. Τρεις μέρες κράτησε ο αγώνας να διατηρήσουμε την σχέση μας. Αν και η χρονκή διάρκεια δεν ήταν τόσο μεγάλη, το άγχος ήταν τρομερό και κάθε λεπτό περνούσε με την αγωνία του τι θα γίνει τελικά μεταξύ μας. Τρεις μέρες, κυριολεκτικά, έκλαιγα. Αυτή ήταν η πρώτη μαλακία που του έκανα. Μετά απ'αυτό, φρόντισα να είμαι πιο "φρόνιμη".
Όταν τελείωσαν οι καλοκαιρινές διακοπές και άνοιξαν τα σχολεία:
Είχαμε σχέση εξ'αποστάσεως, καθώς ο καθένας μας έπρεπε να τελειώσει το σχολείο στην πόλη του. Είμασταν (και είμαστε ακόμα) μικρά παιδιά και η σχέση μας φρέσκια, για να μετακομίσει ο ένας με σιγουριά στην πόλη του άλλου. Το αφήσαμε έτσι και αποφασίσαμε να βρισκόμαστε τα Σαββατοκύριακα, όπου ο ένας από τους δυο μας θα έκανε μια διήμερη-τριήμερη επίσκεψή στην πόλη του άλλου. Ευτυχώς, οι γονείς μας δεν είναι κοπλεξικοί μέσοι Έλληνες και μας άφηναν να φιλοξενούμε ο ένας τον άλλο στο σπίτι του.
Μέσα στον πρώτο 1,5 χρόνο, περάσαμε πολλές εμπειρίες. Μία από τις δικές μου ήταν η καταπίεση που ένιωθα, όταν ήθελα να το κάνω με κάποιο άλλο αγόρι που με εξίταρε σεξουαλικά, και δεν μπορούσα, για να μην ξανακερατώσω τον Γιώργο.
Άρχισα, λοιπόν, να σκέφτομαι το θέμα σοβαρά και κατέληξα να θεωρώ ότι οι ελευθεριακές σχέσεις είναι πολύ πιο δίκαιες από τις "κανονικές". Η επιχειρηματολογία είναι ότι το γεγονός ότι τα'χω με κάποιον δεν σημαίνει ότι το σώμα μου του ανήκει. Μπορώ να απολαμβάνω την ηδονή με όποιον θέλω, ακόμα κι αν έχω ερωτική σχέση με έναν. Θα μου πείτε, τότε γιατί τα έφτιαξες με τον Γιώργο και δεν έκανες μια απλή φάση μαζί του? Υπάρχει διαφορά. Τον Γιώργο τον αγαπούσα και ήθελα να είμαι μαζί του. Ήθελα να εξασφασλίσω ότι τις εμπειρίες μου θα τις περάσω μαζί του, ότι θα μοιραστώ την (υπόλοιπη?) ζωή μου μαζί του. Γι'αυτό κιόλας "τα είχαμε". Κατά τα άλλα, όμως, δεν έβρισκα κάτι κακό στο να κάνω σεξ με κάποιον άλλον. Ούτε μπορούσα να κατανοήσω τον λόγο για τον οποίο οι ερωτικοί σύντροφοι ζηλεύουν όταν το ταίρι τους τους κερατώνει. Από την στιγμή που γνωρίζουμε ότι ο ένας αγαπάει τον άλλο και ότι πάντα ο ένας θα βρίσκεται κοντά στον άλλο, τι πειράζει να κάνω σεξ με ένα τρίτο άτομο? Γιατί να θέλει ο Γιώργος να το κάνω ΜΟΝΟ μαζί του? Τι παραπάνω του προσφέρει αυτό το πράμα?
Η ζήλεια και η απληστία είναι οι λόγοι για τους οποίους υπάρχει εξουσία, αυτοί είναι οι λόγοι για τους οποίους πέφτουμε στον ατομικισμό και σκεφτόμαστε μόνο την πάρτη μας. Αν θέλουμε να καλυτερέψουμε τη ζωή μας (και την κοινωνία μας), πρέπει να αποβάλουμε αυτά τα συναισθήματα από μέσα μας. Για να γίνει κάτι τέτοιο, πρέπει, βέβαια, να εξαλειφθεί η έννοια της ιδιοκτησίας, γιατί πάνω σ'αυτήν βασίζονται η ζήλεια κι η απληστία. Τέλος πάντων, δεν θα κάτσω να κάνω ιδεολογική ανάλυση.
Τα συζητήσαμε αυτά με τον Γιώργο και συμφωνήσαμε να αλλάξουμε την δομή της σχέσης μας. θα εξαφανίζαμε κάθε ίχνος εξουσίας του ενός πάνω στον άλλο. Θα ήμασταν ελεύθεροι να κάνουμε ό,τι θέλουμε με το σώμα μας. Δεν θα υπήρχε η έννοια "κεράτωμα".
Πάντως, η μαλακία που του έπαιξα ήταν κρίμα, γιατί τότε τον Γιώργο τον είχα σαν θεό, τον λάτρευα. Ξέρετε... ήταν η αρχή της γνωριμίας μας και ακόμα δεν είχα προλάβει να δω τα ελαττώματά του. Βέβαια, σε μια τέτοια κοινωνία που ζούμε, είναι απορίας άξιο πώς γίνεται έναν άνθρωπο, τον οποίο γούσταρα τρελά για έναν χρόνο και στην αρχή της σχέσης μας τον λάτρευα σαν θεό, να τον κεράτωσα μέσα σε 2 εβδμάδες. Ναι, κυρίες και κύριοι, γίνεται! Με μένα, όλα γίνονται. Απλά, το σεξ που έκανα με τον άλλον τύπο ήταν ένα απλό σεξ και τίποτα παραπάνω. Ένα ασήμαντο πράμα.
Του το είπα και περάσαμε μεγάλη ψυχική περιπέτεια για να τα ξαναβρούμε. Τρεις μέρες κράτησε ο αγώνας να διατηρήσουμε την σχέση μας. Αν και η χρονκή διάρκεια δεν ήταν τόσο μεγάλη, το άγχος ήταν τρομερό και κάθε λεπτό περνούσε με την αγωνία του τι θα γίνει τελικά μεταξύ μας. Τρεις μέρες, κυριολεκτικά, έκλαιγα. Αυτή ήταν η πρώτη μαλακία που του έκανα. Μετά απ'αυτό, φρόντισα να είμαι πιο "φρόνιμη".
Όταν τελείωσαν οι καλοκαιρινές διακοπές και άνοιξαν τα σχολεία:
Είχαμε σχέση εξ'αποστάσεως, καθώς ο καθένας μας έπρεπε να τελειώσει το σχολείο στην πόλη του. Είμασταν (και είμαστε ακόμα) μικρά παιδιά και η σχέση μας φρέσκια, για να μετακομίσει ο ένας με σιγουριά στην πόλη του άλλου. Το αφήσαμε έτσι και αποφασίσαμε να βρισκόμαστε τα Σαββατοκύριακα, όπου ο ένας από τους δυο μας θα έκανε μια διήμερη-τριήμερη επίσκεψή στην πόλη του άλλου. Ευτυχώς, οι γονείς μας δεν είναι κοπλεξικοί μέσοι Έλληνες και μας άφηναν να φιλοξενούμε ο ένας τον άλλο στο σπίτι του.
Μέσα στον πρώτο 1,5 χρόνο, περάσαμε πολλές εμπειρίες. Μία από τις δικές μου ήταν η καταπίεση που ένιωθα, όταν ήθελα να το κάνω με κάποιο άλλο αγόρι που με εξίταρε σεξουαλικά, και δεν μπορούσα, για να μην ξανακερατώσω τον Γιώργο.
Άρχισα, λοιπόν, να σκέφτομαι το θέμα σοβαρά και κατέληξα να θεωρώ ότι οι ελευθεριακές σχέσεις είναι πολύ πιο δίκαιες από τις "κανονικές". Η επιχειρηματολογία είναι ότι το γεγονός ότι τα'χω με κάποιον δεν σημαίνει ότι το σώμα μου του ανήκει. Μπορώ να απολαμβάνω την ηδονή με όποιον θέλω, ακόμα κι αν έχω ερωτική σχέση με έναν. Θα μου πείτε, τότε γιατί τα έφτιαξες με τον Γιώργο και δεν έκανες μια απλή φάση μαζί του? Υπάρχει διαφορά. Τον Γιώργο τον αγαπούσα και ήθελα να είμαι μαζί του. Ήθελα να εξασφασλίσω ότι τις εμπειρίες μου θα τις περάσω μαζί του, ότι θα μοιραστώ την (υπόλοιπη?) ζωή μου μαζί του. Γι'αυτό κιόλας "τα είχαμε". Κατά τα άλλα, όμως, δεν έβρισκα κάτι κακό στο να κάνω σεξ με κάποιον άλλον. Ούτε μπορούσα να κατανοήσω τον λόγο για τον οποίο οι ερωτικοί σύντροφοι ζηλεύουν όταν το ταίρι τους τους κερατώνει. Από την στιγμή που γνωρίζουμε ότι ο ένας αγαπάει τον άλλο και ότι πάντα ο ένας θα βρίσκεται κοντά στον άλλο, τι πειράζει να κάνω σεξ με ένα τρίτο άτομο? Γιατί να θέλει ο Γιώργος να το κάνω ΜΟΝΟ μαζί του? Τι παραπάνω του προσφέρει αυτό το πράμα?
Η ζήλεια και η απληστία είναι οι λόγοι για τους οποίους υπάρχει εξουσία, αυτοί είναι οι λόγοι για τους οποίους πέφτουμε στον ατομικισμό και σκεφτόμαστε μόνο την πάρτη μας. Αν θέλουμε να καλυτερέψουμε τη ζωή μας (και την κοινωνία μας), πρέπει να αποβάλουμε αυτά τα συναισθήματα από μέσα μας. Για να γίνει κάτι τέτοιο, πρέπει, βέβαια, να εξαλειφθεί η έννοια της ιδιοκτησίας, γιατί πάνω σ'αυτήν βασίζονται η ζήλεια κι η απληστία. Τέλος πάντων, δεν θα κάτσω να κάνω ιδεολογική ανάλυση.
Τα συζητήσαμε αυτά με τον Γιώργο και συμφωνήσαμε να αλλάξουμε την δομή της σχέσης μας. θα εξαφανίζαμε κάθε ίχνος εξουσίας του ενός πάνω στον άλλο. Θα ήμασταν ελεύθεροι να κάνουμε ό,τι θέλουμε με το σώμα μας. Δεν θα υπήρχε η έννοια "κεράτωμα".
Πάντως, η μαλακία που του έπαιξα ήταν κρίμα, γιατί τότε τον Γιώργο τον είχα σαν θεό, τον λάτρευα. Ξέρετε... ήταν η αρχή της γνωριμίας μας και ακόμα δεν είχα προλάβει να δω τα ελαττώματά του. Βέβαια, σε μια τέτοια κοινωνία που ζούμε, είναι απορίας άξιο πώς γίνεται έναν άνθρωπο, τον οποίο γούσταρα τρελά για έναν χρόνο και στην αρχή της σχέσης μας τον λάτρευα σαν θεό, να τον κεράτωσα μέσα σε 2 εβδμάδες. Ναι, κυρίες και κύριοι, γίνεται! Με μένα, όλα γίνονται. Απλά, το σεξ που έκανα με τον άλλον τύπο ήταν ένα απλό σεξ και τίποτα παραπάνω. Ένα ασήμαντο πράμα.
Το επόμενο καλοκαίρι ή η προσέγγιση
Πριν ξαναπάω στο camping ρωτάω τον πνευματικό μου αδελφό αν θα έβρισκα πάλι τον Γιώργο από την Σπάρτη εκεί. Προς απίστευτα μεγάλη μου χαρά, η απάντηση ήταν θετική! Τρομερή και φοαβερή ανυπομονησία να τον ξαναδω.
Και ναι! Έρχεται η μέρα που τον ξανασυναντώ, αυτή τη φορά με άλλη συνοδεία. Βλέπετε, μέσα σε έναν χρόνο είχαν παιχτεί δάφορα με τις κοινωνικές του σχέσεις και είχε αλλάξει παρέα. Το μόνο αξιόλογο άτομο, όπως αποδείχθηκε στο μέλλον, ήταν ο Police. Και προς αποφυγήν παρεξηγήσεων, καμία σχέση το nick με την προσωπικότητά του.
Εγώ εκείνη την χρονιά εμφανίστηκα στο camping με κοντό μαλλί, σχεδόν αγορίστικο, το οποίο χωρίς το τζελ του δεν μου πήγαινε καθόλου. Αλλά πού να παίρνω τώρα τζελ και μαλακίες στα camping... Θα είμαι μες στη φύση και θα φοράω καθημερινά αυτό το αφύσικο τεχνητό πράμα? Βαριέμαι! Ούτε κραγιόν δεν είχα μαζί μου. Εκείνος, αν και διατηρούσε αυτό το γυναικείο στοιχείο στο σώμα του, είχε αναπτυχθεί κάπως περισσότερο. Το μαλλί και τα μάτια του δεν είχαν αλλάξει καθόλου. Η μπούκλα του, όταν έβγαινε από την θάλασσα και στέγνωνε, έπαιρνε το τέλειο σχήμα. Κανονικό ελλατήριο!
Τέλος πάντων, συνεχίσαμε κολλητή παρεά και εκείνη την χρονιά. Δεν άντεχα όμως! Με έτρωγε κάτι μέσα μου! Έπρεπε οπωσδήποτε να τον φιλήσω, να τα φτιάξω μαζί του, να μοιραστούμε έστω και μία ερωτική στιγμή! Τον είχα συνέχεια στο μυαλό μου και, ακόμα κι αν το΄θελα, δεν μπορούσα να σταματήσω να τον σκέφτομαι. Κάθε πρωί που ξυπνούσα ανυπομονούσα να ξυπνήσει κι αυτός (αφού πάντα ξυπνούσε αργότερα από μένα) για να περάσουμε μαζί τη μέρα μας.
Το πρηγούμενο βράδυ, λοιπόν, είχαμε ξενυχτήσει πολύ. Κάτι που σήμαινε ότι την επόμενη μέρα θα ξυπνούσαμε αρκετά αργά. Δεν θυμάμαι τι ώρα άνοιξα εγώ τα μάτια μου. θυμάμαι όμως ότι είχε φτάσει 4 η ώρα το απόγευμα και όλοι είχαν ξυπνήσει εκτός απ'αυτόν. Παίρνω, λοιπόν, την πρωτοβουλία να πάω να τον ξυπνήσω μόνη μου, γιατί δεν θα άντεχα άλλο. Τελικά, ήρθε και ο αδελφός του μαζί μου. Προχωρούσαμε στον χωματόδρομο προς την σκηνή του και όσο πλησιάζαμε, μου καρφωνόταν όλο και πιο έντονα στο κεφάλι να τον ξυπνήσω με ένα φιλί στο στόμα. Μόλις φτάνω στην είσοδο της σκηνής του, το παίρνω απόφαση! θα τον φιλούσα στο στόμα, ενώ αυτός θα κοιμόταν! Μπαίνω μέσα όσο πιο απαλά μπορώ, αλλά τελικά δεν μπόρεσα να αποφύγω την άγαρμπη είσοδο λόγω του άγχους. Πριν καν τον πλησιάσω λίγο, παίρνει χαμπάρι ότι κάποιος είναι μέσα στη σκηνή και ανοίγει τα μάτια του να δει τι συμβαίνει. Αντικρίζει πρώτα εμένα και μετά τον αδελφό του που μπήκε κι αυτός. Έριξε ένα ωραίο χαμόγελο και μου'πε να κάτσω μέσα στη σκηνή. Πιάσαμε κουβέντα και ένα από τα θέματα που συζητήσαμε ήταν πώς μου αρέσουν εμένα οι άντρες και αντίστοιχα πώς του αρέσουν αυτού οι γυναίκες. Απ'αυτά που του έλεγα εγώ, προσπαθούσα να πλάσω έναν άντρα που να του μοιάζει κάπως για να του δείξω ότι τον γουστάρω. Αλλά, δεν ξέρω τι είχα πάθει! Αυτό που έπλασα ήταν ένα πλάσμα ακριβώς αντίθετο του Γιώργου! Εννοείται ότι στο μεταξύ ο αδλεφός του είχε φύγει και είχαμε μείνει οι δυο μας. Μετά από αρκετή ώρα, βαρεθήκαμε την κουβέντα και είπαμε να προχωρήσουμε προς το μπαρ του camping όπου θα βρίσκαμε την υπόλοιπη παρέα.
Ήμασταν μεγάλη παρέα. Αθηναίοι και Σπαρτιάτες μαζί. Βασικά, ήμασταν από τους μόνιμους του camping. Κάθε καλοκαίρι μαζευόμασταν εκεί και ξαναβρίσκαμε ο ένας τον άλλο.
Πέρασε η ημέρα, ήρθε το βράδυ και κλασσικά στο πρόγραμμα είχαμε άραγμα στην παραλία. Αυτή τη φορά δεν είχαμε φροντίσει να μαζέψουμε ξύλα για ν'ανάβαμε φωτιά, αλλά ακόμη κι έτσι δεν χάναμε την παραλία τη νύχτα. Περνούσε η ώρα κι εγώ ακόμα σκεφτόμουν το απογευματινό χαμένο φιλί. Έπρεπε οπωσδήποτε να του δείξω ότι μου αρέσει, αλλά φοβόμουν μήπως αυτό τον απομάκρυνε από μένα. Μετά από γρήγορες σκέψεις αποφάσισα να του την πέσω. Κι ο θεός μαζί μου (που λέει ο λόγος) ... Θα αποκαθιστούσα το χαμένο φιλί. Απλά αντί για απογευματινό, θα γινόταν νυχτερινό, υπό τον ήχο των κυμάτων που έσκαγαν στην άμμο, κάτω από τ'αστέρια. Τον κοίταζα και περίμενα να με κοιτάξει κι αυτός, ώστε να πλησιάσω και να τον φιλήσω. Έπιασα την στιγμή που γύρισε τα μάτια μου προς εμένα και ξεκίνησα την διαδικασία. Θεέ μου, είχα φτάσει σε απόσταση αναπνοής και ακόμα δεν είχε απομακρυνθεί! Κι όμως! Τελευταία στιγμή ΚΟΛΩΣΑ και άλλαξα πορεία προς το αυτί του. Του ψιθήρισα "πάμε μια βόλτα να σου πω".
Ε, δεν γινόταν πια! Θα του το΄λεγα. Αγόρι μου, σε θέλω!
Σηκωθήκαμε και η βόλτα που πήγαμε ήταν τρία βήματα παραπέρα από κει που καθόταν η παρέα. Δεν ήξερα τι να του πω και πώς να του το φέρω. Τελικά μίλησα ευθέως.
-Γιώργο, μ'αρέσεις και μ'αρεσες από πέρσι.
-Κι εμένα.
Κάτσαμε λίγο αμίλητοι κοιτάζοντας την θάλασσα, πετάξαμε μερικές κουβέντες ακόμα και τελικά ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ φιληθήκαμε! Μετά απ'αυτό γυρίσαμε πίσω στην παρέα κι εγώ ήμουν πλέον ανάλαφρη.
Και ναι! Έρχεται η μέρα που τον ξανασυναντώ, αυτή τη φορά με άλλη συνοδεία. Βλέπετε, μέσα σε έναν χρόνο είχαν παιχτεί δάφορα με τις κοινωνικές του σχέσεις και είχε αλλάξει παρέα. Το μόνο αξιόλογο άτομο, όπως αποδείχθηκε στο μέλλον, ήταν ο Police. Και προς αποφυγήν παρεξηγήσεων, καμία σχέση το nick με την προσωπικότητά του.
Εγώ εκείνη την χρονιά εμφανίστηκα στο camping με κοντό μαλλί, σχεδόν αγορίστικο, το οποίο χωρίς το τζελ του δεν μου πήγαινε καθόλου. Αλλά πού να παίρνω τώρα τζελ και μαλακίες στα camping... Θα είμαι μες στη φύση και θα φοράω καθημερινά αυτό το αφύσικο τεχνητό πράμα? Βαριέμαι! Ούτε κραγιόν δεν είχα μαζί μου. Εκείνος, αν και διατηρούσε αυτό το γυναικείο στοιχείο στο σώμα του, είχε αναπτυχθεί κάπως περισσότερο. Το μαλλί και τα μάτια του δεν είχαν αλλάξει καθόλου. Η μπούκλα του, όταν έβγαινε από την θάλασσα και στέγνωνε, έπαιρνε το τέλειο σχήμα. Κανονικό ελλατήριο!
Τέλος πάντων, συνεχίσαμε κολλητή παρεά και εκείνη την χρονιά. Δεν άντεχα όμως! Με έτρωγε κάτι μέσα μου! Έπρεπε οπωσδήποτε να τον φιλήσω, να τα φτιάξω μαζί του, να μοιραστούμε έστω και μία ερωτική στιγμή! Τον είχα συνέχεια στο μυαλό μου και, ακόμα κι αν το΄θελα, δεν μπορούσα να σταματήσω να τον σκέφτομαι. Κάθε πρωί που ξυπνούσα ανυπομονούσα να ξυπνήσει κι αυτός (αφού πάντα ξυπνούσε αργότερα από μένα) για να περάσουμε μαζί τη μέρα μας.
Το πρηγούμενο βράδυ, λοιπόν, είχαμε ξενυχτήσει πολύ. Κάτι που σήμαινε ότι την επόμενη μέρα θα ξυπνούσαμε αρκετά αργά. Δεν θυμάμαι τι ώρα άνοιξα εγώ τα μάτια μου. θυμάμαι όμως ότι είχε φτάσει 4 η ώρα το απόγευμα και όλοι είχαν ξυπνήσει εκτός απ'αυτόν. Παίρνω, λοιπόν, την πρωτοβουλία να πάω να τον ξυπνήσω μόνη μου, γιατί δεν θα άντεχα άλλο. Τελικά, ήρθε και ο αδελφός του μαζί μου. Προχωρούσαμε στον χωματόδρομο προς την σκηνή του και όσο πλησιάζαμε, μου καρφωνόταν όλο και πιο έντονα στο κεφάλι να τον ξυπνήσω με ένα φιλί στο στόμα. Μόλις φτάνω στην είσοδο της σκηνής του, το παίρνω απόφαση! θα τον φιλούσα στο στόμα, ενώ αυτός θα κοιμόταν! Μπαίνω μέσα όσο πιο απαλά μπορώ, αλλά τελικά δεν μπόρεσα να αποφύγω την άγαρμπη είσοδο λόγω του άγχους. Πριν καν τον πλησιάσω λίγο, παίρνει χαμπάρι ότι κάποιος είναι μέσα στη σκηνή και ανοίγει τα μάτια του να δει τι συμβαίνει. Αντικρίζει πρώτα εμένα και μετά τον αδελφό του που μπήκε κι αυτός. Έριξε ένα ωραίο χαμόγελο και μου'πε να κάτσω μέσα στη σκηνή. Πιάσαμε κουβέντα και ένα από τα θέματα που συζητήσαμε ήταν πώς μου αρέσουν εμένα οι άντρες και αντίστοιχα πώς του αρέσουν αυτού οι γυναίκες. Απ'αυτά που του έλεγα εγώ, προσπαθούσα να πλάσω έναν άντρα που να του μοιάζει κάπως για να του δείξω ότι τον γουστάρω. Αλλά, δεν ξέρω τι είχα πάθει! Αυτό που έπλασα ήταν ένα πλάσμα ακριβώς αντίθετο του Γιώργου! Εννοείται ότι στο μεταξύ ο αδλεφός του είχε φύγει και είχαμε μείνει οι δυο μας. Μετά από αρκετή ώρα, βαρεθήκαμε την κουβέντα και είπαμε να προχωρήσουμε προς το μπαρ του camping όπου θα βρίσκαμε την υπόλοιπη παρέα.
Ήμασταν μεγάλη παρέα. Αθηναίοι και Σπαρτιάτες μαζί. Βασικά, ήμασταν από τους μόνιμους του camping. Κάθε καλοκαίρι μαζευόμασταν εκεί και ξαναβρίσκαμε ο ένας τον άλλο.
Πέρασε η ημέρα, ήρθε το βράδυ και κλασσικά στο πρόγραμμα είχαμε άραγμα στην παραλία. Αυτή τη φορά δεν είχαμε φροντίσει να μαζέψουμε ξύλα για ν'ανάβαμε φωτιά, αλλά ακόμη κι έτσι δεν χάναμε την παραλία τη νύχτα. Περνούσε η ώρα κι εγώ ακόμα σκεφτόμουν το απογευματινό χαμένο φιλί. Έπρεπε οπωσδήποτε να του δείξω ότι μου αρέσει, αλλά φοβόμουν μήπως αυτό τον απομάκρυνε από μένα. Μετά από γρήγορες σκέψεις αποφάσισα να του την πέσω. Κι ο θεός μαζί μου (που λέει ο λόγος) ... Θα αποκαθιστούσα το χαμένο φιλί. Απλά αντί για απογευματινό, θα γινόταν νυχτερινό, υπό τον ήχο των κυμάτων που έσκαγαν στην άμμο, κάτω από τ'αστέρια. Τον κοίταζα και περίμενα να με κοιτάξει κι αυτός, ώστε να πλησιάσω και να τον φιλήσω. Έπιασα την στιγμή που γύρισε τα μάτια μου προς εμένα και ξεκίνησα την διαδικασία. Θεέ μου, είχα φτάσει σε απόσταση αναπνοής και ακόμα δεν είχε απομακρυνθεί! Κι όμως! Τελευταία στιγμή ΚΟΛΩΣΑ και άλλαξα πορεία προς το αυτί του. Του ψιθήρισα "πάμε μια βόλτα να σου πω".
Ε, δεν γινόταν πια! Θα του το΄λεγα. Αγόρι μου, σε θέλω!
Σηκωθήκαμε και η βόλτα που πήγαμε ήταν τρία βήματα παραπέρα από κει που καθόταν η παρέα. Δεν ήξερα τι να του πω και πώς να του το φέρω. Τελικά μίλησα ευθέως.
-Γιώργο, μ'αρέσεις και μ'αρεσες από πέρσι.
-Κι εμένα.
Κάτσαμε λίγο αμίλητοι κοιτάζοντας την θάλασσα, πετάξαμε μερικές κουβέντες ακόμα και τελικά ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ φιληθήκαμε! Μετά απ'αυτό γυρίσαμε πίσω στην παρέα κι εγώ ήμουν πλέον ανάλαφρη.
Πρόλογος
Έναν "μικρό" πρόλογο για το νέο μου blog:
Είμαι 19 χρονών (για την ακρίβεια, θα γίνω 19 αύριο, όταν η πρώτη μου ξαδέλφη θα γίνει 21 και η μεσαία αδελφή μου, καθώς έχω και μία μικρότερη, θα γίνει 5) και για πρώτη φορά στη ζωή μου δημιουργώ και χειρίζομαι blog. Αφορμή στάθηκε η επιθυμία μου να μοιράζομαι τις εμπειρίες μου με ανωνυμία. Για πράδειγμα, συνήθως, όταν έχω προβλήματα στη ζωή μου και είμαι στεναχωρημένη, μπαίνω για chatting με κάποιο nick (εννοείται όχι το πραγματικό μου όνομα), πιάνω κουβέντα με κάποιον και μετά από λίγη ώρα καταλήγουμε να συζητάμε το πρόβλημά μου. Παρόλ'αυτά, με χαλάει πάρα πολύ να συζητάω για τις εμπειρίες μου και την ζωή μου γενικότερα επώνυμα. Δεν ξέρω... Αυτή η ανωνυμία (την οποία τόσο εύκολα μπορεί να έχει κανείς στο διαδύκτιο) δίνει και μια ασφάλεια όσο να'ναι...
Τους τελευταίους μήνες (περίπου από τον Σεπτέμβρη που μας πέρασε) ζω μια εμπειρία την οποία δεν έχουν ξαναζήσει ούτε εγώ, αλλά ούτε κάποιος/α φίλος/η μου. Μην βιαζόμαστε όμως. Νομίζω ότι, για να την μοιραστώ μαζί σας, πρέπει πρώτα να σας κάνω μια (ακόμα) εισαγωγή για την σχέση μου με ένα άτομο, τον Γιώργο από την Σπάρτη.
Το καλοκαίρι που θα πήγαινα από Γ' γυμνασίου προς Α' Λυκείου, γνώρισα τον Γιώργο σ'ενα οργανωμένο camping, μέσω του γιου του νονού μου (δηλαδή, του πνευματικού μου αδελφού). Με το που τον είδα, τα μάτια μου κόλλησαν στα δικά του καταπράσινα μάτια και στο βρεμμένο του μακρύ μαλλί που μου θύμιζε τον τραγουδιστή των Red Hot Chili Peppers. Πραγματικά, η πρώτη εντύπωση που είχα για τον Γιώργο ήταν εντυπωσιακή! Παρατήρησα και το σώμα του. Ήταν κάπως γυναικείο... Περίεργο να το εξηγήσω, αλλά σίγουρα, δεν ήταν ο sexy άντρας με τις φέτες στην κοιλιά και τα μπράτσα πάνω στα οποία θέλει να κοιμηθεί κάθε κοπέλα. Αυτό που κράτησε τον ενθουσιασμό μου στην κορυφή, αφού γνωριστήκαμε λίγο, ήταν ο αυθορμητισμός του. Ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μου που συναντούσα ένα τόσο αυθόρμητο άτομο! Ο Γιώργος ήταν αυτός που με έκανε να νιώσω ότι δεν είμαι μόνη μου σ'αυτόν τον κόσμο. Γιατί προσπαθούσα κι εγώ να είμαι αυθόρμητη, κι αυτό ήταν το τότε όνειρό μου όσον αφορά την ζωή που ήθελα να κάνω, αλλά δεν γινόταν, γιατί δεν με κατανοούσε κανείς. Και καθώς εμείς οι άνθρωποι είμαστε κοινωνικά όντα, αν θέλουμε να επιβιώσουμε, πρέπει είτε να ακολουθήσουμε την κοινωνία, είτε να κάνουμε αυτήν να ακολουθήσει εμάς. Προφανώς, το δεύτερο είναι πολύ δυσκολότερο από το πρώτο.
Εκείνες οι μέρες μου έχουν μείνει αξέχαστες. Θυμάμαι που κι εκείνος είχε ενθουσιαστεί μαζί μου, επειδή ήμουν η πρώτη κοπέλα που γνώριζε, η οποία άκουγε System Of A Down, με τους οποίους είχε φάει κόλλημα εκείνο τον καιρό. Κατά τα άλλα, του άρεσε και το ανατολίτικο στοιχείο που έχω στο πρόσωπό μου, καθώς είμαι "καθαρή" Αρμένισσα και, προφανώς, κατάγομαι από κει.
Να μην τα πολυλογώ, κολλήσαμε αμέσως και δεν περνούσε λεπτό (που λέει ο λόγος) χωρίς να είμαστε μαζί. Ακόμα και τις συζητήσεις που έπιανε με τους φίλους του φρόντιζε να είναι προσιτές και για μένα. Για παράδειγμα, όταν η παρέα άρχιζε κουβέντα για μπάλα και ήμουν κι εγώ μπροστά, διέκοπτε την συζήτηση ευγενικά, ζητώντας να πιάσουμε ένα θέμα που θα ενδιαφέρει κι εμένα (βέβαια, όταν τα φτιάξαμε και με είχε σίγουρη, όλα αυτά κόπηκαν).
Μέχρι το επόμενο καιλοκαίρι που θα τον ξανάβλεπα στο ίδιο camping, τον σκεφτόμουν.
Είμαι 19 χρονών (για την ακρίβεια, θα γίνω 19 αύριο, όταν η πρώτη μου ξαδέλφη θα γίνει 21 και η μεσαία αδελφή μου, καθώς έχω και μία μικρότερη, θα γίνει 5) και για πρώτη φορά στη ζωή μου δημιουργώ και χειρίζομαι blog. Αφορμή στάθηκε η επιθυμία μου να μοιράζομαι τις εμπειρίες μου με ανωνυμία. Για πράδειγμα, συνήθως, όταν έχω προβλήματα στη ζωή μου και είμαι στεναχωρημένη, μπαίνω για chatting με κάποιο nick (εννοείται όχι το πραγματικό μου όνομα), πιάνω κουβέντα με κάποιον και μετά από λίγη ώρα καταλήγουμε να συζητάμε το πρόβλημά μου. Παρόλ'αυτά, με χαλάει πάρα πολύ να συζητάω για τις εμπειρίες μου και την ζωή μου γενικότερα επώνυμα. Δεν ξέρω... Αυτή η ανωνυμία (την οποία τόσο εύκολα μπορεί να έχει κανείς στο διαδύκτιο) δίνει και μια ασφάλεια όσο να'ναι...
Τους τελευταίους μήνες (περίπου από τον Σεπτέμβρη που μας πέρασε) ζω μια εμπειρία την οποία δεν έχουν ξαναζήσει ούτε εγώ, αλλά ούτε κάποιος/α φίλος/η μου. Μην βιαζόμαστε όμως. Νομίζω ότι, για να την μοιραστώ μαζί σας, πρέπει πρώτα να σας κάνω μια (ακόμα) εισαγωγή για την σχέση μου με ένα άτομο, τον Γιώργο από την Σπάρτη.
Το καλοκαίρι που θα πήγαινα από Γ' γυμνασίου προς Α' Λυκείου, γνώρισα τον Γιώργο σ'ενα οργανωμένο camping, μέσω του γιου του νονού μου (δηλαδή, του πνευματικού μου αδελφού). Με το που τον είδα, τα μάτια μου κόλλησαν στα δικά του καταπράσινα μάτια και στο βρεμμένο του μακρύ μαλλί που μου θύμιζε τον τραγουδιστή των Red Hot Chili Peppers. Πραγματικά, η πρώτη εντύπωση που είχα για τον Γιώργο ήταν εντυπωσιακή! Παρατήρησα και το σώμα του. Ήταν κάπως γυναικείο... Περίεργο να το εξηγήσω, αλλά σίγουρα, δεν ήταν ο sexy άντρας με τις φέτες στην κοιλιά και τα μπράτσα πάνω στα οποία θέλει να κοιμηθεί κάθε κοπέλα. Αυτό που κράτησε τον ενθουσιασμό μου στην κορυφή, αφού γνωριστήκαμε λίγο, ήταν ο αυθορμητισμός του. Ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μου που συναντούσα ένα τόσο αυθόρμητο άτομο! Ο Γιώργος ήταν αυτός που με έκανε να νιώσω ότι δεν είμαι μόνη μου σ'αυτόν τον κόσμο. Γιατί προσπαθούσα κι εγώ να είμαι αυθόρμητη, κι αυτό ήταν το τότε όνειρό μου όσον αφορά την ζωή που ήθελα να κάνω, αλλά δεν γινόταν, γιατί δεν με κατανοούσε κανείς. Και καθώς εμείς οι άνθρωποι είμαστε κοινωνικά όντα, αν θέλουμε να επιβιώσουμε, πρέπει είτε να ακολουθήσουμε την κοινωνία, είτε να κάνουμε αυτήν να ακολουθήσει εμάς. Προφανώς, το δεύτερο είναι πολύ δυσκολότερο από το πρώτο.
Εκείνες οι μέρες μου έχουν μείνει αξέχαστες. Θυμάμαι που κι εκείνος είχε ενθουσιαστεί μαζί μου, επειδή ήμουν η πρώτη κοπέλα που γνώριζε, η οποία άκουγε System Of A Down, με τους οποίους είχε φάει κόλλημα εκείνο τον καιρό. Κατά τα άλλα, του άρεσε και το ανατολίτικο στοιχείο που έχω στο πρόσωπό μου, καθώς είμαι "καθαρή" Αρμένισσα και, προφανώς, κατάγομαι από κει.
Να μην τα πολυλογώ, κολλήσαμε αμέσως και δεν περνούσε λεπτό (που λέει ο λόγος) χωρίς να είμαστε μαζί. Ακόμα και τις συζητήσεις που έπιανε με τους φίλους του φρόντιζε να είναι προσιτές και για μένα. Για παράδειγμα, όταν η παρέα άρχιζε κουβέντα για μπάλα και ήμουν κι εγώ μπροστά, διέκοπτε την συζήτηση ευγενικά, ζητώντας να πιάσουμε ένα θέμα που θα ενδιαφέρει κι εμένα (βέβαια, όταν τα φτιάξαμε και με είχε σίγουρη, όλα αυτά κόπηκαν).
Μέχρι το επόμενο καιλοκαίρι που θα τον ξανάβλεπα στο ίδιο camping, τον σκεφτόμουν.
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)