Πρώτη μέρα έξω απ'το νοσοκομείο

Νομίζω ότι αυτή η μέρα είναι το αποκορύφωμα της ιστορίας. Λόγω του Μίλτου...

Γενικότερα, το παιδί αυτό έχει τύχει να ξανάρθει Αθήνα αρκετές φορές και να τον ξαναφιλοξενήσω. Έχω γευτεί, λοιπόν, τι σημαίνει "μένω μαζί με τον Μίλτο" και έχω καταλάβει πόσο ακατάστατος είναι. Κάθε φορά, έδειχνα μεγάλη υπομονή.

Την προηγουμένη, είχε έρθει ο Μίλτος Αθήνα, στο σπίτι μου, για να δει τον Γιώργο. Τελικά, πήγε στο νοσοκομείο για 1,5 ώρα. Όταν γύρισε, τον παρακάλεσα να κρατήσει το σπίτι όσο μπορεί καθαρό, γιατί δεν θα άντεχα σε τέτοια κατάσταση να μαζεύω πάλι τα ασυμμάζευτά του. Και μου είπε ότι θα το φροντίσει. Πήγα κι εγώ για ύπνο σχεδόν ήσυχη ότι θα την γλυτώσω. Κοιμήθηκα στον από-κάτω-όροφο, αυτόν στον οποίο ζουν οι γονείς μου, και την επόμενη μέρα ξύπνησα το πρωί για να πάω στη σχολή (τότε, η παρακολούθηση μαθημάτων ήταν ο μόνος τρόπος να ξεφύγω απ'τη μιζέρια. Μου έδινε μια αφορμή για να σκεφτώ κάτι καινούργιο, να γίνω δημιουργική έστω και στον τομέα των σκέψεων). Πριν φύγω, βέβαια, ανέβηκα στον από-πάνω-όροφο να τσεκάρω την κατάσταση.

Χάλια! Το σπίτι ήταν χάλια! Μπουρδέλο! Για ακόμη μια φορά, ο Μίλτος τα κατάφερε. Τον ξυπνάω (ήταν περίπου 6 το πρωί) και του λέω ότι αν δεν έχει μαζέψει το αχούρι μέχρι να γυρίσω, θα τον διώξω! Άλλωστε, έχει το σπίτι της γιαγιάς του στην Αθήνα για να μείνει. "Οκ", μου λέει. Έμεινε ξύπνιος από τις 6. Εγώ έφυγα για τη σχολή απίστευτα νευριασμένη! Τον είχα παρακαλέσει, του είχα θυμίσει να μαζέψει την χυμένη μπύρα, πριν πέσω για ύπνο τον ξαναπαρακάλεσα κι αυτός τίποτα! Τον χαβά του! Τι κοροϊδία ήταν αυτή. Ήμουν αποφασισμένη ότι θα τον έδιωχνα. Πραγματικά, δεν έχω ξαναβρεθεί σε τέτοιο σημείο, ώστε να βγάζω κόσμο απ'τι σπίτι μου. Κι όμως, αυτή τη φορά, θα το'κανα!

Στο μεταξύ, ο Γιώργος βγαίνει από το νοσοκομείο και πάει σπίτι μου, μαζί με τον αδελφό του.

Γυρνάω, λοιπόν, απ'τη σχολή με μεγάλη περιέργεια για την συνέχεια. Θα το'βρισκα καθαρό κι ο Μίλτος θα'μενε σπίτι? Επιτέλους έβαλε λίγο μυαλό? Ή θα άνοιγα την πόρτα και θα αντίκριζα το ίδιο πράμα? Σκεφτόμουν: "Σ'αυτή την περίπτωση, δεν θα ξανανευριάσω. Δεν έχει νόημα. Κακό σε μένα κάνει. Απλά και ήρεμα, θα του πω να φύγει τώρα". Φτάνω, ανοίγω την πόρτα και, ευτυχώς, το σπίτι δεν ήταν τελείως καθαρό, αλλά σίγουρα η διαφορά ήταν μεγάλη. Η χυμένη μπύρα έλλειπε, τα πράματα ήταν στη θέση τους, τα σκουπίδια ήταν κι αυτά στη θέση τους (κάδος) και υπήρχε χώρος να πατήσω κάτω το πόδι μου, για να κινούμαι άνετα στο σπίτι μου. Μόνο η σκόνη μου την έσπαγε, αλλά δεν γαμιέται... "Ακόμα κι ετσι, έγινε μεγάλη πρόοδος σήμερα." σκέφτηκα.

Καθησυχασμένη ότι τώρα πια ο Μίλτος σέβεται τον χώρο του, καταλαβαίνει ότι δεν είναι μόνος του κι ότι το σπίτι το μοιραζονται κι άλλοι μαζί του, φρόντισα να περάσω καλά. Αφού έφυγε για Σπάρτη, έπιασα κουβέντα με τον Γιώργο για την αξιοπαρατήρητη, κατ'εμέ, κινησή του. Νόμιζα ότι για πρώτη φορά, ο Μίλτος ένιωσε την έννοια της λέξης "βρώμα" και είπε να επανορθώσει. Ο Γιώργος, όμως, με διέψευσε, λέγοντάς μου ότι το σπίτι δεν το μάζεψε ο Μίλτος, αλλά ο Νάνος με τον αδελφό του, την ίδια ώρα που ο πρώτος έπινε φραπε!!! ΕΞΟΡΓΙΣΤΙΚΟ!!! Το μαλακ#$^&@%&^#*$@ισμένο έβαλε έναν διπλοεγχειρισμένο και έναν ο οποίος είχε φάει ξενύχτια, το ένα πίσω απ'τ'άλλο, στο νοσοκομείο, προσέχοντας τον Γιώργο, να μαζεύουν τις δικές του ακαθαρσίες και ΟΥΤΕ ΚΑΝ του πέρασε απ'το μυαλο να βοηθήσει έστω και λίγο, παρά έπινε την φραπεδιά του! Απίστευτος φίλος. Θέλω κι εγώ έναν τέτοιο.

Τα νεύρα μου γίνανε τσατάλια.
-Ρε παιδιά, κι εσείς γιατί τα μαζέψατε? Γιατί κάνετε τα κορόϊδα?
-Ε, ρε Κλάρα, δεν θέλαμε να χαλαστείς κι άλλο όταν θα γυρνούσες.
Υπήρχε κι άλλος λόγος: τα βράδια δεν θα μπορούσε να μαζευτεί όλη η παρέα σ'ενα μέρος εκτός απ'το σπίτι μου. Οπότε, έπρεπε κάτι να γίνει ώστε να μην "αποκλειστεί" ο Μίλτος. Και ιδού ο εκβιασμός! Αν με θέλετε μαζί σας, πρέπει να μαζέψετε, γιατί εγώ δεν έχω πρόβλημα να πάω στο σπίτι της γιαγιάς μου.

Αυτό το σκηνικό μας έκατσε βαριά κι εμένα και του Γιώργου. 2 βδομάδες πέρασαν για να σταματήσω να σκέφτομαι τι έκανε αυτός ο άνθρωπος, καταρχάς στον καλύτερό του φίλο που βρισκόταν σε άσχημη φάση, και κατά δεύτερον σε δύο άτομα που φρόντισαν να βρίσκονται δίπλα στον Γιώργο και έκαναν τόσο κόπο για να το καταφέρουν. Ένα βράδυ, κυριολεκτικά, δεν μπορούσα να κοιμηθώ από τις σκέψεις. Αυτή του η κίνηση ήταν το κερασάκι στην τούρτα. Πήρα, τότε, ένα στιλό κι ένα χαρτί κι άρχισα να γράφω τις σκέψεις μου μπας και ξαλαφρόσω. Έγραφα σαν να απευθύνομαι στον Μίλτο. Κατά την διάρκεια, σκέφτηκα ότι θα μπορούσα να του στείλω το κείμενο, αφού από τότε δεν είχα βρει την ευκαιρία να του μιλήσω (είναι χαρακτηριστικό ότι ο Μίλτος έχει κινητό, αλλά ποτέ δεν το σηκώνει. Είναι παγερά αδιάφορος όταν χτυπάει. Συνεχίζει κανονικά τη ζωή του, έχωντας για μερικά δευτερόλεπτα backgroung τον ήχο του κινητού του). Άρχισα, λοιπόν, να του γράφω τους λόγους για τους οποίους δεν θα τον ξαναφιλοξενούσα στο σπίτι μου. Τελικά του το'στειλα, αλλά ακόμα (δηλαδή, εδώ και 5 μήνες χοντρικά) δεν το'χει διαβάσει. Τόσο αδιάφορος!

Γενικότερα, εκείνες τις ώρες που ήταν μαζί μας, η στάση του ήταν απαράδεκτη. Κατά την γνώμη μου, ακόμα βαδίζει σ'αυτό τον δρόμο. Και ακόμα δεν έχει ζητήσει μια συγγνώμη! Τουλάχιστον, όχι σε μένα.