Από εκείνο το βράδυ τα είχαμε. Το κάναμε την πέμπτη μέρα της σχέσης μας και τον "κεράτωσα" (σιγά! Λες και ήμασταν παντρεμένοι) μέσα στην δεύτερη εβδομάδα. Την επόμενη μέρα, με έτρωγαν απίστευτα οι τύψεις. Θα ήταν κοροϊδία να μην του το'λεγα. Αφού, λοιπόν, τον κορόιδεψα μία, ας μην τον κοροϊδέψω κι άλλη. Δεν ήθελα με τίποτα να κάνω κάτι τέτοιο στον Γιώργο. Ήθελα να του είμαι απόλυτα ειλικρινής. Η ειλικρίνεια είναι πολύ σημαντικό στοιχείο για το χτίσιμο ουισαστικών σχέσεων και την αποφυγή των υποκριτικών (τους οποίους σιχαίνομαι). Άλλωστε, αν δεν το μάθαινε από μένα, θα το μάθαινε από κάποιον άλλο. Εκεί στο camping, οι μόνιμοι είμαστε μια μικρή κοινωνία, όπου ό,τι κάνεις μαθένεται σε 5'.
Του το είπα και περάσαμε μεγάλη ψυχική περιπέτεια για να τα ξαναβρούμε. Τρεις μέρες κράτησε ο αγώνας να διατηρήσουμε την σχέση μας. Αν και η χρονκή διάρκεια δεν ήταν τόσο μεγάλη, το άγχος ήταν τρομερό και κάθε λεπτό περνούσε με την αγωνία του τι θα γίνει τελικά μεταξύ μας. Τρεις μέρες, κυριολεκτικά, έκλαιγα. Αυτή ήταν η πρώτη μαλακία που του έκανα. Μετά απ'αυτό, φρόντισα να είμαι πιο "φρόνιμη".
Όταν τελείωσαν οι καλοκαιρινές διακοπές και άνοιξαν τα σχολεία:
Είχαμε σχέση εξ'αποστάσεως, καθώς ο καθένας μας έπρεπε να τελειώσει το σχολείο στην πόλη του. Είμασταν (και είμαστε ακόμα) μικρά παιδιά και η σχέση μας φρέσκια, για να μετακομίσει ο ένας με σιγουριά στην πόλη του άλλου. Το αφήσαμε έτσι και αποφασίσαμε να βρισκόμαστε τα Σαββατοκύριακα, όπου ο ένας από τους δυο μας θα έκανε μια διήμερη-τριήμερη επίσκεψή στην πόλη του άλλου. Ευτυχώς, οι γονείς μας δεν είναι κοπλεξικοί μέσοι Έλληνες και μας άφηναν να φιλοξενούμε ο ένας τον άλλο στο σπίτι του.
Μέσα στον πρώτο 1,5 χρόνο, περάσαμε πολλές εμπειρίες. Μία από τις δικές μου ήταν η καταπίεση που ένιωθα, όταν ήθελα να το κάνω με κάποιο άλλο αγόρι που με εξίταρε σεξουαλικά, και δεν μπορούσα, για να μην ξανακερατώσω τον Γιώργο.
Άρχισα, λοιπόν, να σκέφτομαι το θέμα σοβαρά και κατέληξα να θεωρώ ότι οι ελευθεριακές σχέσεις είναι πολύ πιο δίκαιες από τις "κανονικές". Η επιχειρηματολογία είναι ότι το γεγονός ότι τα'χω με κάποιον δεν σημαίνει ότι το σώμα μου του ανήκει. Μπορώ να απολαμβάνω την ηδονή με όποιον θέλω, ακόμα κι αν έχω ερωτική σχέση με έναν. Θα μου πείτε, τότε γιατί τα έφτιαξες με τον Γιώργο και δεν έκανες μια απλή φάση μαζί του? Υπάρχει διαφορά. Τον Γιώργο τον αγαπούσα και ήθελα να είμαι μαζί του. Ήθελα να εξασφασλίσω ότι τις εμπειρίες μου θα τις περάσω μαζί του, ότι θα μοιραστώ την (υπόλοιπη?) ζωή μου μαζί του. Γι'αυτό κιόλας "τα είχαμε". Κατά τα άλλα, όμως, δεν έβρισκα κάτι κακό στο να κάνω σεξ με κάποιον άλλον. Ούτε μπορούσα να κατανοήσω τον λόγο για τον οποίο οι ερωτικοί σύντροφοι ζηλεύουν όταν το ταίρι τους τους κερατώνει. Από την στιγμή που γνωρίζουμε ότι ο ένας αγαπάει τον άλλο και ότι πάντα ο ένας θα βρίσκεται κοντά στον άλλο, τι πειράζει να κάνω σεξ με ένα τρίτο άτομο? Γιατί να θέλει ο Γιώργος να το κάνω ΜΟΝΟ μαζί του? Τι παραπάνω του προσφέρει αυτό το πράμα?
Η ζήλεια και η απληστία είναι οι λόγοι για τους οποίους υπάρχει εξουσία, αυτοί είναι οι λόγοι για τους οποίους πέφτουμε στον ατομικισμό και σκεφτόμαστε μόνο την πάρτη μας. Αν θέλουμε να καλυτερέψουμε τη ζωή μας (και την κοινωνία μας), πρέπει να αποβάλουμε αυτά τα συναισθήματα από μέσα μας. Για να γίνει κάτι τέτοιο, πρέπει, βέβαια, να εξαλειφθεί η έννοια της ιδιοκτησίας, γιατί πάνω σ'αυτήν βασίζονται η ζήλεια κι η απληστία. Τέλος πάντων, δεν θα κάτσω να κάνω ιδεολογική ανάλυση.
Τα συζητήσαμε αυτά με τον Γιώργο και συμφωνήσαμε να αλλάξουμε την δομή της σχέσης μας. θα εξαφανίζαμε κάθε ίχνος εξουσίας του ενός πάνω στον άλλο. Θα ήμασταν ελεύθεροι να κάνουμε ό,τι θέλουμε με το σώμα μας. Δεν θα υπήρχε η έννοια "κεράτωμα".
Πάντως, η μαλακία που του έπαιξα ήταν κρίμα, γιατί τότε τον Γιώργο τον είχα σαν θεό, τον λάτρευα. Ξέρετε... ήταν η αρχή της γνωριμίας μας και ακόμα δεν είχα προλάβει να δω τα ελαττώματά του. Βέβαια, σε μια τέτοια κοινωνία που ζούμε, είναι απορίας άξιο πώς γίνεται έναν άνθρωπο, τον οποίο γούσταρα τρελά για έναν χρόνο και στην αρχή της σχέσης μας τον λάτρευα σαν θεό, να τον κεράτωσα μέσα σε 2 εβδμάδες. Ναι, κυρίες και κύριοι, γίνεται! Με μένα, όλα γίνονται. Απλά, το σεξ που έκανα με τον άλλον τύπο ήταν ένα απλό σεξ και τίποτα παραπάνω. Ένα ασήμαντο πράμα.
Τετάρτη 7 Μαρτίου 2007
Το επόμενο καλοκαίρι ή η προσέγγιση
Πριν ξαναπάω στο camping ρωτάω τον πνευματικό μου αδελφό αν θα έβρισκα πάλι τον Γιώργο από την Σπάρτη εκεί. Προς απίστευτα μεγάλη μου χαρά, η απάντηση ήταν θετική! Τρομερή και φοαβερή ανυπομονησία να τον ξαναδω.
Και ναι! Έρχεται η μέρα που τον ξανασυναντώ, αυτή τη φορά με άλλη συνοδεία. Βλέπετε, μέσα σε έναν χρόνο είχαν παιχτεί δάφορα με τις κοινωνικές του σχέσεις και είχε αλλάξει παρέα. Το μόνο αξιόλογο άτομο, όπως αποδείχθηκε στο μέλλον, ήταν ο Police. Και προς αποφυγήν παρεξηγήσεων, καμία σχέση το nick με την προσωπικότητά του.
Εγώ εκείνη την χρονιά εμφανίστηκα στο camping με κοντό μαλλί, σχεδόν αγορίστικο, το οποίο χωρίς το τζελ του δεν μου πήγαινε καθόλου. Αλλά πού να παίρνω τώρα τζελ και μαλακίες στα camping... Θα είμαι μες στη φύση και θα φοράω καθημερινά αυτό το αφύσικο τεχνητό πράμα? Βαριέμαι! Ούτε κραγιόν δεν είχα μαζί μου. Εκείνος, αν και διατηρούσε αυτό το γυναικείο στοιχείο στο σώμα του, είχε αναπτυχθεί κάπως περισσότερο. Το μαλλί και τα μάτια του δεν είχαν αλλάξει καθόλου. Η μπούκλα του, όταν έβγαινε από την θάλασσα και στέγνωνε, έπαιρνε το τέλειο σχήμα. Κανονικό ελλατήριο!
Τέλος πάντων, συνεχίσαμε κολλητή παρεά και εκείνη την χρονιά. Δεν άντεχα όμως! Με έτρωγε κάτι μέσα μου! Έπρεπε οπωσδήποτε να τον φιλήσω, να τα φτιάξω μαζί του, να μοιραστούμε έστω και μία ερωτική στιγμή! Τον είχα συνέχεια στο μυαλό μου και, ακόμα κι αν το΄θελα, δεν μπορούσα να σταματήσω να τον σκέφτομαι. Κάθε πρωί που ξυπνούσα ανυπομονούσα να ξυπνήσει κι αυτός (αφού πάντα ξυπνούσε αργότερα από μένα) για να περάσουμε μαζί τη μέρα μας.
Το πρηγούμενο βράδυ, λοιπόν, είχαμε ξενυχτήσει πολύ. Κάτι που σήμαινε ότι την επόμενη μέρα θα ξυπνούσαμε αρκετά αργά. Δεν θυμάμαι τι ώρα άνοιξα εγώ τα μάτια μου. θυμάμαι όμως ότι είχε φτάσει 4 η ώρα το απόγευμα και όλοι είχαν ξυπνήσει εκτός απ'αυτόν. Παίρνω, λοιπόν, την πρωτοβουλία να πάω να τον ξυπνήσω μόνη μου, γιατί δεν θα άντεχα άλλο. Τελικά, ήρθε και ο αδελφός του μαζί μου. Προχωρούσαμε στον χωματόδρομο προς την σκηνή του και όσο πλησιάζαμε, μου καρφωνόταν όλο και πιο έντονα στο κεφάλι να τον ξυπνήσω με ένα φιλί στο στόμα. Μόλις φτάνω στην είσοδο της σκηνής του, το παίρνω απόφαση! θα τον φιλούσα στο στόμα, ενώ αυτός θα κοιμόταν! Μπαίνω μέσα όσο πιο απαλά μπορώ, αλλά τελικά δεν μπόρεσα να αποφύγω την άγαρμπη είσοδο λόγω του άγχους. Πριν καν τον πλησιάσω λίγο, παίρνει χαμπάρι ότι κάποιος είναι μέσα στη σκηνή και ανοίγει τα μάτια του να δει τι συμβαίνει. Αντικρίζει πρώτα εμένα και μετά τον αδελφό του που μπήκε κι αυτός. Έριξε ένα ωραίο χαμόγελο και μου'πε να κάτσω μέσα στη σκηνή. Πιάσαμε κουβέντα και ένα από τα θέματα που συζητήσαμε ήταν πώς μου αρέσουν εμένα οι άντρες και αντίστοιχα πώς του αρέσουν αυτού οι γυναίκες. Απ'αυτά που του έλεγα εγώ, προσπαθούσα να πλάσω έναν άντρα που να του μοιάζει κάπως για να του δείξω ότι τον γουστάρω. Αλλά, δεν ξέρω τι είχα πάθει! Αυτό που έπλασα ήταν ένα πλάσμα ακριβώς αντίθετο του Γιώργου! Εννοείται ότι στο μεταξύ ο αδλεφός του είχε φύγει και είχαμε μείνει οι δυο μας. Μετά από αρκετή ώρα, βαρεθήκαμε την κουβέντα και είπαμε να προχωρήσουμε προς το μπαρ του camping όπου θα βρίσκαμε την υπόλοιπη παρέα.
Ήμασταν μεγάλη παρέα. Αθηναίοι και Σπαρτιάτες μαζί. Βασικά, ήμασταν από τους μόνιμους του camping. Κάθε καλοκαίρι μαζευόμασταν εκεί και ξαναβρίσκαμε ο ένας τον άλλο.
Πέρασε η ημέρα, ήρθε το βράδυ και κλασσικά στο πρόγραμμα είχαμε άραγμα στην παραλία. Αυτή τη φορά δεν είχαμε φροντίσει να μαζέψουμε ξύλα για ν'ανάβαμε φωτιά, αλλά ακόμη κι έτσι δεν χάναμε την παραλία τη νύχτα. Περνούσε η ώρα κι εγώ ακόμα σκεφτόμουν το απογευματινό χαμένο φιλί. Έπρεπε οπωσδήποτε να του δείξω ότι μου αρέσει, αλλά φοβόμουν μήπως αυτό τον απομάκρυνε από μένα. Μετά από γρήγορες σκέψεις αποφάσισα να του την πέσω. Κι ο θεός μαζί μου (που λέει ο λόγος) ... Θα αποκαθιστούσα το χαμένο φιλί. Απλά αντί για απογευματινό, θα γινόταν νυχτερινό, υπό τον ήχο των κυμάτων που έσκαγαν στην άμμο, κάτω από τ'αστέρια. Τον κοίταζα και περίμενα να με κοιτάξει κι αυτός, ώστε να πλησιάσω και να τον φιλήσω. Έπιασα την στιγμή που γύρισε τα μάτια μου προς εμένα και ξεκίνησα την διαδικασία. Θεέ μου, είχα φτάσει σε απόσταση αναπνοής και ακόμα δεν είχε απομακρυνθεί! Κι όμως! Τελευταία στιγμή ΚΟΛΩΣΑ και άλλαξα πορεία προς το αυτί του. Του ψιθήρισα "πάμε μια βόλτα να σου πω".
Ε, δεν γινόταν πια! Θα του το΄λεγα. Αγόρι μου, σε θέλω!
Σηκωθήκαμε και η βόλτα που πήγαμε ήταν τρία βήματα παραπέρα από κει που καθόταν η παρέα. Δεν ήξερα τι να του πω και πώς να του το φέρω. Τελικά μίλησα ευθέως.
-Γιώργο, μ'αρέσεις και μ'αρεσες από πέρσι.
-Κι εμένα.
Κάτσαμε λίγο αμίλητοι κοιτάζοντας την θάλασσα, πετάξαμε μερικές κουβέντες ακόμα και τελικά ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ φιληθήκαμε! Μετά απ'αυτό γυρίσαμε πίσω στην παρέα κι εγώ ήμουν πλέον ανάλαφρη.
Και ναι! Έρχεται η μέρα που τον ξανασυναντώ, αυτή τη φορά με άλλη συνοδεία. Βλέπετε, μέσα σε έναν χρόνο είχαν παιχτεί δάφορα με τις κοινωνικές του σχέσεις και είχε αλλάξει παρέα. Το μόνο αξιόλογο άτομο, όπως αποδείχθηκε στο μέλλον, ήταν ο Police. Και προς αποφυγήν παρεξηγήσεων, καμία σχέση το nick με την προσωπικότητά του.
Εγώ εκείνη την χρονιά εμφανίστηκα στο camping με κοντό μαλλί, σχεδόν αγορίστικο, το οποίο χωρίς το τζελ του δεν μου πήγαινε καθόλου. Αλλά πού να παίρνω τώρα τζελ και μαλακίες στα camping... Θα είμαι μες στη φύση και θα φοράω καθημερινά αυτό το αφύσικο τεχνητό πράμα? Βαριέμαι! Ούτε κραγιόν δεν είχα μαζί μου. Εκείνος, αν και διατηρούσε αυτό το γυναικείο στοιχείο στο σώμα του, είχε αναπτυχθεί κάπως περισσότερο. Το μαλλί και τα μάτια του δεν είχαν αλλάξει καθόλου. Η μπούκλα του, όταν έβγαινε από την θάλασσα και στέγνωνε, έπαιρνε το τέλειο σχήμα. Κανονικό ελλατήριο!
Τέλος πάντων, συνεχίσαμε κολλητή παρεά και εκείνη την χρονιά. Δεν άντεχα όμως! Με έτρωγε κάτι μέσα μου! Έπρεπε οπωσδήποτε να τον φιλήσω, να τα φτιάξω μαζί του, να μοιραστούμε έστω και μία ερωτική στιγμή! Τον είχα συνέχεια στο μυαλό μου και, ακόμα κι αν το΄θελα, δεν μπορούσα να σταματήσω να τον σκέφτομαι. Κάθε πρωί που ξυπνούσα ανυπομονούσα να ξυπνήσει κι αυτός (αφού πάντα ξυπνούσε αργότερα από μένα) για να περάσουμε μαζί τη μέρα μας.
Το πρηγούμενο βράδυ, λοιπόν, είχαμε ξενυχτήσει πολύ. Κάτι που σήμαινε ότι την επόμενη μέρα θα ξυπνούσαμε αρκετά αργά. Δεν θυμάμαι τι ώρα άνοιξα εγώ τα μάτια μου. θυμάμαι όμως ότι είχε φτάσει 4 η ώρα το απόγευμα και όλοι είχαν ξυπνήσει εκτός απ'αυτόν. Παίρνω, λοιπόν, την πρωτοβουλία να πάω να τον ξυπνήσω μόνη μου, γιατί δεν θα άντεχα άλλο. Τελικά, ήρθε και ο αδελφός του μαζί μου. Προχωρούσαμε στον χωματόδρομο προς την σκηνή του και όσο πλησιάζαμε, μου καρφωνόταν όλο και πιο έντονα στο κεφάλι να τον ξυπνήσω με ένα φιλί στο στόμα. Μόλις φτάνω στην είσοδο της σκηνής του, το παίρνω απόφαση! θα τον φιλούσα στο στόμα, ενώ αυτός θα κοιμόταν! Μπαίνω μέσα όσο πιο απαλά μπορώ, αλλά τελικά δεν μπόρεσα να αποφύγω την άγαρμπη είσοδο λόγω του άγχους. Πριν καν τον πλησιάσω λίγο, παίρνει χαμπάρι ότι κάποιος είναι μέσα στη σκηνή και ανοίγει τα μάτια του να δει τι συμβαίνει. Αντικρίζει πρώτα εμένα και μετά τον αδελφό του που μπήκε κι αυτός. Έριξε ένα ωραίο χαμόγελο και μου'πε να κάτσω μέσα στη σκηνή. Πιάσαμε κουβέντα και ένα από τα θέματα που συζητήσαμε ήταν πώς μου αρέσουν εμένα οι άντρες και αντίστοιχα πώς του αρέσουν αυτού οι γυναίκες. Απ'αυτά που του έλεγα εγώ, προσπαθούσα να πλάσω έναν άντρα που να του μοιάζει κάπως για να του δείξω ότι τον γουστάρω. Αλλά, δεν ξέρω τι είχα πάθει! Αυτό που έπλασα ήταν ένα πλάσμα ακριβώς αντίθετο του Γιώργου! Εννοείται ότι στο μεταξύ ο αδλεφός του είχε φύγει και είχαμε μείνει οι δυο μας. Μετά από αρκετή ώρα, βαρεθήκαμε την κουβέντα και είπαμε να προχωρήσουμε προς το μπαρ του camping όπου θα βρίσκαμε την υπόλοιπη παρέα.
Ήμασταν μεγάλη παρέα. Αθηναίοι και Σπαρτιάτες μαζί. Βασικά, ήμασταν από τους μόνιμους του camping. Κάθε καλοκαίρι μαζευόμασταν εκεί και ξαναβρίσκαμε ο ένας τον άλλο.
Πέρασε η ημέρα, ήρθε το βράδυ και κλασσικά στο πρόγραμμα είχαμε άραγμα στην παραλία. Αυτή τη φορά δεν είχαμε φροντίσει να μαζέψουμε ξύλα για ν'ανάβαμε φωτιά, αλλά ακόμη κι έτσι δεν χάναμε την παραλία τη νύχτα. Περνούσε η ώρα κι εγώ ακόμα σκεφτόμουν το απογευματινό χαμένο φιλί. Έπρεπε οπωσδήποτε να του δείξω ότι μου αρέσει, αλλά φοβόμουν μήπως αυτό τον απομάκρυνε από μένα. Μετά από γρήγορες σκέψεις αποφάσισα να του την πέσω. Κι ο θεός μαζί μου (που λέει ο λόγος) ... Θα αποκαθιστούσα το χαμένο φιλί. Απλά αντί για απογευματινό, θα γινόταν νυχτερινό, υπό τον ήχο των κυμάτων που έσκαγαν στην άμμο, κάτω από τ'αστέρια. Τον κοίταζα και περίμενα να με κοιτάξει κι αυτός, ώστε να πλησιάσω και να τον φιλήσω. Έπιασα την στιγμή που γύρισε τα μάτια μου προς εμένα και ξεκίνησα την διαδικασία. Θεέ μου, είχα φτάσει σε απόσταση αναπνοής και ακόμα δεν είχε απομακρυνθεί! Κι όμως! Τελευταία στιγμή ΚΟΛΩΣΑ και άλλαξα πορεία προς το αυτί του. Του ψιθήρισα "πάμε μια βόλτα να σου πω".
Ε, δεν γινόταν πια! Θα του το΄λεγα. Αγόρι μου, σε θέλω!
Σηκωθήκαμε και η βόλτα που πήγαμε ήταν τρία βήματα παραπέρα από κει που καθόταν η παρέα. Δεν ήξερα τι να του πω και πώς να του το φέρω. Τελικά μίλησα ευθέως.
-Γιώργο, μ'αρέσεις και μ'αρεσες από πέρσι.
-Κι εμένα.
Κάτσαμε λίγο αμίλητοι κοιτάζοντας την θάλασσα, πετάξαμε μερικές κουβέντες ακόμα και τελικά ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ φιληθήκαμε! Μετά απ'αυτό γυρίσαμε πίσω στην παρέα κι εγώ ήμουν πλέον ανάλαφρη.
Πρόλογος
Έναν "μικρό" πρόλογο για το νέο μου blog:
Είμαι 19 χρονών (για την ακρίβεια, θα γίνω 19 αύριο, όταν η πρώτη μου ξαδέλφη θα γίνει 21 και η μεσαία αδελφή μου, καθώς έχω και μία μικρότερη, θα γίνει 5) και για πρώτη φορά στη ζωή μου δημιουργώ και χειρίζομαι blog. Αφορμή στάθηκε η επιθυμία μου να μοιράζομαι τις εμπειρίες μου με ανωνυμία. Για πράδειγμα, συνήθως, όταν έχω προβλήματα στη ζωή μου και είμαι στεναχωρημένη, μπαίνω για chatting με κάποιο nick (εννοείται όχι το πραγματικό μου όνομα), πιάνω κουβέντα με κάποιον και μετά από λίγη ώρα καταλήγουμε να συζητάμε το πρόβλημά μου. Παρόλ'αυτά, με χαλάει πάρα πολύ να συζητάω για τις εμπειρίες μου και την ζωή μου γενικότερα επώνυμα. Δεν ξέρω... Αυτή η ανωνυμία (την οποία τόσο εύκολα μπορεί να έχει κανείς στο διαδύκτιο) δίνει και μια ασφάλεια όσο να'ναι...
Τους τελευταίους μήνες (περίπου από τον Σεπτέμβρη που μας πέρασε) ζω μια εμπειρία την οποία δεν έχουν ξαναζήσει ούτε εγώ, αλλά ούτε κάποιος/α φίλος/η μου. Μην βιαζόμαστε όμως. Νομίζω ότι, για να την μοιραστώ μαζί σας, πρέπει πρώτα να σας κάνω μια (ακόμα) εισαγωγή για την σχέση μου με ένα άτομο, τον Γιώργο από την Σπάρτη.
Το καλοκαίρι που θα πήγαινα από Γ' γυμνασίου προς Α' Λυκείου, γνώρισα τον Γιώργο σ'ενα οργανωμένο camping, μέσω του γιου του νονού μου (δηλαδή, του πνευματικού μου αδελφού). Με το που τον είδα, τα μάτια μου κόλλησαν στα δικά του καταπράσινα μάτια και στο βρεμμένο του μακρύ μαλλί που μου θύμιζε τον τραγουδιστή των Red Hot Chili Peppers. Πραγματικά, η πρώτη εντύπωση που είχα για τον Γιώργο ήταν εντυπωσιακή! Παρατήρησα και το σώμα του. Ήταν κάπως γυναικείο... Περίεργο να το εξηγήσω, αλλά σίγουρα, δεν ήταν ο sexy άντρας με τις φέτες στην κοιλιά και τα μπράτσα πάνω στα οποία θέλει να κοιμηθεί κάθε κοπέλα. Αυτό που κράτησε τον ενθουσιασμό μου στην κορυφή, αφού γνωριστήκαμε λίγο, ήταν ο αυθορμητισμός του. Ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μου που συναντούσα ένα τόσο αυθόρμητο άτομο! Ο Γιώργος ήταν αυτός που με έκανε να νιώσω ότι δεν είμαι μόνη μου σ'αυτόν τον κόσμο. Γιατί προσπαθούσα κι εγώ να είμαι αυθόρμητη, κι αυτό ήταν το τότε όνειρό μου όσον αφορά την ζωή που ήθελα να κάνω, αλλά δεν γινόταν, γιατί δεν με κατανοούσε κανείς. Και καθώς εμείς οι άνθρωποι είμαστε κοινωνικά όντα, αν θέλουμε να επιβιώσουμε, πρέπει είτε να ακολουθήσουμε την κοινωνία, είτε να κάνουμε αυτήν να ακολουθήσει εμάς. Προφανώς, το δεύτερο είναι πολύ δυσκολότερο από το πρώτο.
Εκείνες οι μέρες μου έχουν μείνει αξέχαστες. Θυμάμαι που κι εκείνος είχε ενθουσιαστεί μαζί μου, επειδή ήμουν η πρώτη κοπέλα που γνώριζε, η οποία άκουγε System Of A Down, με τους οποίους είχε φάει κόλλημα εκείνο τον καιρό. Κατά τα άλλα, του άρεσε και το ανατολίτικο στοιχείο που έχω στο πρόσωπό μου, καθώς είμαι "καθαρή" Αρμένισσα και, προφανώς, κατάγομαι από κει.
Να μην τα πολυλογώ, κολλήσαμε αμέσως και δεν περνούσε λεπτό (που λέει ο λόγος) χωρίς να είμαστε μαζί. Ακόμα και τις συζητήσεις που έπιανε με τους φίλους του φρόντιζε να είναι προσιτές και για μένα. Για παράδειγμα, όταν η παρέα άρχιζε κουβέντα για μπάλα και ήμουν κι εγώ μπροστά, διέκοπτε την συζήτηση ευγενικά, ζητώντας να πιάσουμε ένα θέμα που θα ενδιαφέρει κι εμένα (βέβαια, όταν τα φτιάξαμε και με είχε σίγουρη, όλα αυτά κόπηκαν).
Μέχρι το επόμενο καιλοκαίρι που θα τον ξανάβλεπα στο ίδιο camping, τον σκεφτόμουν.
Είμαι 19 χρονών (για την ακρίβεια, θα γίνω 19 αύριο, όταν η πρώτη μου ξαδέλφη θα γίνει 21 και η μεσαία αδελφή μου, καθώς έχω και μία μικρότερη, θα γίνει 5) και για πρώτη φορά στη ζωή μου δημιουργώ και χειρίζομαι blog. Αφορμή στάθηκε η επιθυμία μου να μοιράζομαι τις εμπειρίες μου με ανωνυμία. Για πράδειγμα, συνήθως, όταν έχω προβλήματα στη ζωή μου και είμαι στεναχωρημένη, μπαίνω για chatting με κάποιο nick (εννοείται όχι το πραγματικό μου όνομα), πιάνω κουβέντα με κάποιον και μετά από λίγη ώρα καταλήγουμε να συζητάμε το πρόβλημά μου. Παρόλ'αυτά, με χαλάει πάρα πολύ να συζητάω για τις εμπειρίες μου και την ζωή μου γενικότερα επώνυμα. Δεν ξέρω... Αυτή η ανωνυμία (την οποία τόσο εύκολα μπορεί να έχει κανείς στο διαδύκτιο) δίνει και μια ασφάλεια όσο να'ναι...
Τους τελευταίους μήνες (περίπου από τον Σεπτέμβρη που μας πέρασε) ζω μια εμπειρία την οποία δεν έχουν ξαναζήσει ούτε εγώ, αλλά ούτε κάποιος/α φίλος/η μου. Μην βιαζόμαστε όμως. Νομίζω ότι, για να την μοιραστώ μαζί σας, πρέπει πρώτα να σας κάνω μια (ακόμα) εισαγωγή για την σχέση μου με ένα άτομο, τον Γιώργο από την Σπάρτη.
Το καλοκαίρι που θα πήγαινα από Γ' γυμνασίου προς Α' Λυκείου, γνώρισα τον Γιώργο σ'ενα οργανωμένο camping, μέσω του γιου του νονού μου (δηλαδή, του πνευματικού μου αδελφού). Με το που τον είδα, τα μάτια μου κόλλησαν στα δικά του καταπράσινα μάτια και στο βρεμμένο του μακρύ μαλλί που μου θύμιζε τον τραγουδιστή των Red Hot Chili Peppers. Πραγματικά, η πρώτη εντύπωση που είχα για τον Γιώργο ήταν εντυπωσιακή! Παρατήρησα και το σώμα του. Ήταν κάπως γυναικείο... Περίεργο να το εξηγήσω, αλλά σίγουρα, δεν ήταν ο sexy άντρας με τις φέτες στην κοιλιά και τα μπράτσα πάνω στα οποία θέλει να κοιμηθεί κάθε κοπέλα. Αυτό που κράτησε τον ενθουσιασμό μου στην κορυφή, αφού γνωριστήκαμε λίγο, ήταν ο αυθορμητισμός του. Ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μου που συναντούσα ένα τόσο αυθόρμητο άτομο! Ο Γιώργος ήταν αυτός που με έκανε να νιώσω ότι δεν είμαι μόνη μου σ'αυτόν τον κόσμο. Γιατί προσπαθούσα κι εγώ να είμαι αυθόρμητη, κι αυτό ήταν το τότε όνειρό μου όσον αφορά την ζωή που ήθελα να κάνω, αλλά δεν γινόταν, γιατί δεν με κατανοούσε κανείς. Και καθώς εμείς οι άνθρωποι είμαστε κοινωνικά όντα, αν θέλουμε να επιβιώσουμε, πρέπει είτε να ακολουθήσουμε την κοινωνία, είτε να κάνουμε αυτήν να ακολουθήσει εμάς. Προφανώς, το δεύτερο είναι πολύ δυσκολότερο από το πρώτο.
Εκείνες οι μέρες μου έχουν μείνει αξέχαστες. Θυμάμαι που κι εκείνος είχε ενθουσιαστεί μαζί μου, επειδή ήμουν η πρώτη κοπέλα που γνώριζε, η οποία άκουγε System Of A Down, με τους οποίους είχε φάει κόλλημα εκείνο τον καιρό. Κατά τα άλλα, του άρεσε και το ανατολίτικο στοιχείο που έχω στο πρόσωπό μου, καθώς είμαι "καθαρή" Αρμένισσα και, προφανώς, κατάγομαι από κει.
Να μην τα πολυλογώ, κολλήσαμε αμέσως και δεν περνούσε λεπτό (που λέει ο λόγος) χωρίς να είμαστε μαζί. Ακόμα και τις συζητήσεις που έπιανε με τους φίλους του φρόντιζε να είναι προσιτές και για μένα. Για παράδειγμα, όταν η παρέα άρχιζε κουβέντα για μπάλα και ήμουν κι εγώ μπροστά, διέκοπτε την συζήτηση ευγενικά, ζητώντας να πιάσουμε ένα θέμα που θα ενδιαφέρει κι εμένα (βέβαια, όταν τα φτιάξαμε και με είχε σίγουρη, όλα αυτά κόπηκαν).
Μέχρι το επόμενο καιλοκαίρι που θα τον ξανάβλεπα στο ίδιο camping, τον σκεφτόμουν.
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)