Η αρχή του τέλους (ένας μήνας στο νοσοκομείο)

Θυμάμαι ότι είχε φτάσει σπίτι μου μια Δευτέρα και βλέποντας η μάνα μου πόσο πολύ πονέι ο Γιώργος, θεώρησε σωστό να μιλήσει μ'έναν γιατρό. Ευτυχώς, έκανε τα κονέ της και βρήκε έναν καλό. Αυτός πρότεινε αξονική και όχι μόνο ακτινογραφία. Την αξονική θα την έκανε Πέμπτη πρωί και τα αποτελέσματα θα τα είχαμε την ίδια μέρα το απόγευμα.



1η εβδομάδα: Παρασκευή πρωί ο Γιώργος κι η μάνα μου πάνε στο κρατικό της Νίκαιας να παραδώσουν στον γιατρό τα αποτελέσματα της εξέτασης και μου'ρχεται sms από τη μάνα μου ότι κράτησαν τον Γιώργο στο νοσοκομείο, να πάω να του κάνω λίγη παρέα. Πάω κι εγώ, λοιπόν, να του κάνω παρέα και τον ρωτάω τι συμβαίνει. Μου είπε ότι, σύμφωνα με τους γιατρούς, έχει μια αρκετά μεγάλη κύστη δίπλα στα κάτω-αριστερά πλευρά του κι ότι θα του κάνουν εγχείρηση για να του την βγάλουν. Τον κρατάνε, λέει, στο νοσοκομείο και για να τον προετοιμάσουν για την εγχείρηση, αλλά και επειδή η κατάστασή του ήταν επικίνδυνη. Η κύστη αυτή θα μπορούσε πολύ εύκολα να σκάσει, οπότε θα ήταν ευκολότερο για τους γιατρούς να τον έχουν από κοντά για να τον παρακολουθούν.

Θα του έκαναν την εγχείρηση και μετά από μερικές μέρες θα τον άφηναν. Μέχρι τότε, εγώ κι ο αδελφός του, ο Νάνος (ο οποίος όταν έμαθε τα νέα ήρθε αμέσως Αθήνα και τον φιλοξένησα εγώ), είμασταν οι μόνοι που μπορούσαμε να πάμε στο νοσοκομείο για να κάνουμε παρέα στον Γιώργο. Δύσκολη πρόκληση αυτή, γιατί έπρεπε ο καθένας μας να περάσει, πολύ χοντρικά, τις 8 από τις 16 ώρες της ημέρας του στο νοσοκομείο. Μέχρι, όμως, να γίνει η εγχείρηση, δεν ήταν τόσο άσχημα τα πράματα. Ήταν σαν να συναντάω τον Γιώργο, αλλά όχι σε καφέ ή σε σπίτι. Απλά σε νοσοκομείο. Μιλούσαμε, βλέπαμε τηλεόραση, κόβαμε βόλτες ή καθόμασταν στο κυλικείο. Γενικότερα περνούσαμε την ώρα μας ευχάριστα. Στο μεταξύ, έβλεπα και τον Νάνο για μερικές ώρες στο νοσοκομείο ή στο σπίτι μου, όταν αφήναμε τον Γιώργο μόνο του.

Την Δευτέρα το πρωί ήρθε η ώρα της εγχείρησης! Εγώ δεν ήμουν στο νοσοκομείο. Θυμάμαι, όμως, ότι το μεσημέρι που πήγα να δω τον Γιώργο, δεν ήθελε ούτε να του μιλάνε, ούτε να τον αγγίζουνε. Ήταν ζαλισμένος και πονούσε.

Πάντως, δεν ήταν από τις εύκολες εγχειρήσεις. Αν κατά την διάρκεια γινότεν κάποιο λάθος και η κύστη έσκαγε μέσα στο σώμα του Γιώργου, θα μπορούσε και να πεθάνει.

Μέχρι να συνέλθει ο Γιώργος από την περιπέτειά του, έπρεπε να είναι κάποιος συνέχεια μαζί του, να τον προσέχει όλο το 24ωρο. Δυστυχώς, γι'αυτήν τη δουλειά είμασταν διαθέσιμοι πάλι μόνο εγώ κι Νάνος, κυρίως. Αυτή τη φορά, έπρεπε να περάσουμε, πάλι χοντρικά, τις 12 από τις 24 ώρες της ημέρας στο νοσοκομείο. Μάλιστα, δεν ήταν τόσο ευχάριστα όσο την προηγούμενη εβδομάδα, γιατί ο Γιώργος ήταν σε άθλια κατάσταση και έπρεπε κυριολεκτικά να τον προσέχουμε. Είχαμε δηλαδή ευθύνες. Να του δίνουμε νερό να πίνει, να τον ταΐζουμε, να τον βοηθάμε να κάνει πιπί κλπ. Έτσι, εγώ κι ο Νάνος αρχίσαμε σιγά-σιγά να κουραζόμαστε... Εν τω μεταξύ, κάτι που μου την έσπαγε (και μπορεί να την έσπαγε και στον Νάνο), είναι ότι επειδή τον φιλοξενούσα, δεν είχα προσωπικό χώρο (και προφανώς, ούτε αυτός). Μοιραζόμασταν το σπίτι, οπότε ό,τι ακαταστασία προκαλείτο έπρεπε να την ζήσω κι εγώ. Ιδιαίτερα ενοχλητικό πράμα για μια περίοδο όπου είμαι συνεχώς κουρασμένη. Όσο να'ναι, ένα ακτάστατο σπίτι με χειροτερεύει ψυχολογικά. Ευτυχώς, όμως, ο Νάνος (σε αντίθεση με τον Μίλτο, πολύ καλό φίλο του Γιώργου τον οποίο είχα αναφέρει σε προηγούμενο κείμενό μου), όταν το συζητήσαμε και του ζήτησα να κρατάμε το σπίτι σχετικά καθαρό, με σεβάστηκε και λύθηκε κάπως το πρόβλημα.

2η εβδομάδα: Ο Γιώργος άρχισε σιγά-σιγά να συνέρχεται και να ανακτά τις δυνάμεις του. Και πάνω που νομίζαμε ότι όλα τελείωσαν και ο πρωταγωνιστής μας θα επέστρεφε κανονικά στη ζωή του, οι γιατροί μας ανακοίνωσαν ότι πρέπει να τον κρατήσουν κι άλλο στο νοσοκομείο, γιατί ανά πάσα στιγμή, μπορεί να δημιουργηθεί κι άλλη κύστη. Άντε πάλι τα ίδια...

Ένα απόγευμα που θα πίγαινα να τον δω, όταν έφτασα βρήκα τον Γιώργο ξαπλωμένο στο κρεβάτι, 5-6 γιατρούς από πάνω του και έναν σωλήνα που έβγαινε από τα πνευμόνια του και κατέληγε σ'ενα κουτί, το οποίο είχε γεμίσει μέχρι τη μέση με ένα κόκκινο υγρό. Για τα πρώτα 1-2 δευτερόλεπτα, δεν κατάλαβα τι γινόταν. Όταν συνειδητοποίησα τι έβλεπα, κατατρόμαξα! Πραγματικά, δεν μπορώ να περιγράψω πώς ένιωσα. Οι νοσοκόμες, βλέποντας ότι πάω να μπω μέσα στο δωμάτιο, μου είπαν να μην μπω και με καθησύχασαν, λέγοντάς μου ότι ο Γιώργος είναι καλά. Αφού έφυγαν οι γιατροί, έμαθα ότι εκείνο το πρωί, ο Γιώργος δυσκολευόταν πολύ να αναπνεύσει. Οπότε τον είδαν οι γιατροί και διαπίστωσαν ότι τα πνευμόνια του είχαν γεμίσει με ένα υγρό. Με μια μικρή επέμβαση του το έβγαλαν. Και αυτό ήταν το υγρό που έβλεπα στο κουτί.

3η εβδομάδα:
Ανακοινώθηκε ότι θα τον ξαναχειρουργούσαν. Τελικά, είχε δημιουργηθεί κι άλλη κύστη στο ίδιο σημείο. Η ψυχολογία του έπεσε κατακόρυφα. Δεν είναι και ό,τι πιο ευχάριστο να σου κάνουν δύο εγχειρήσεις σε χρονική απόσταση δύο εβδομάδων. Εκείνο το πρωί, είχαμε μαζευτεί εγώ, ο Νάνος, η μάνα μου, η μάνα του και ο σύντροφός της, ο πατέρας του (προφανώς, οι γονείς του Γιώργου είναι χωρισμένοι), διάφοροι από το σόι του, καθώς επίσης και μια φίλη του. Περιμέναμε να τελειώσει η διαδικασία και να μας πουν οι γιατροί αν πέτυχε. Ευτυχώς, τελικά πήγαν όλα καλά. Δυστυχώς, του αφαίρεσαν 6 πλευρά, ένα μικρό κομμάτι από το διάφραγμα και μια πολύ λεπτή μεμβράνη από το συκώτι του. Στη θέση των πλευρών, έβαλαν μια πλάκα από ένα σκληρό υλικό. Δεν θυμάμαι πώς λέγεται, αλλά για να καταλάβετε, είναι το υλικό από το οποίο αποτελούνται οι ασπίδες των ΜΑΤ. Και όλα αυτά του τα αφαίρεσαν για πρληπτικούς λόγους. Αν έστω και ένα κύτταρο γύρω από την κύστη είχε μολυνθεί, θα δημιουργόταν κι άλλη κύστη! Οπότε, καλού-κακού, του "έσκαψαν" μια μεγάλη τρύπα γύρω από την κύστη του, για να είναι σίγουροι.

Και ξανά τα ίδια! Εγώ κι ο Νάνος περνούσαμε 10ωρα και 12ωρα στο νοσοκομείο προσέχοντας τον Γιώργο. Ευτυχώς, για μερικές μέρες ήρθε και η μάνα του στην Αθήνα μαζί με τον σύντροφό της (τους οποίους φιλοξενούσαμε μία εγώ και μία η μάνα μου), οπότε βοήθησαν λίγο την κατάσταση με τα ωράρια. Είχα εξαντληθεί. Για 3 εβδομάδες περνούσα το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου μου στο νοσοκομείο, η ψυχολογία μου ήταν γάμησέ τα και δεν είχα ούτε προσωπική ζωή, ούτε προσωπικό χώρο. Περνούσα περίοδο μηδενικής δημιουργηκότητας, ακόμα και στον τομέα των σκέψεων. Το μυαλό μου δεν είχε το κουράγιο να επεξεργαστεί κανένα απολύτως θέμα και δεν είχα ιδέα τι γινόταν στον υπόλοιπο κόσμο. Στο μεταξύ, ο (υποτίθεται) πολύ καλός φίλος του Γιώργου, ο Μίλτος, το μόνο που είχε κάνει ήταν να πάρει ένα τηλέφωνο από το Ρέθυμνο για να μάθει τι γίνεται. Καμία άλλη υποστήριξη από κανέναν.

4η εβδομάδα: Τέλος πάντων, ο Γιώργος κρατήθηκε άλλη μια βδομάδα στο νοσοκομείο, συμπληρώνοντας έναν μήνα εκεί μέσα και μετά, επιτέλους, πήρε το εξητήριό του. Ο Μίλτος ήρθε Αθήνα την τελευταία μέρα που ο Γιώργος θα καθόταν στο νοσοκομείο και πήγε να του κάνει παρέα για 1,5 ώρα μόνο!

Στο μεταξύ, δεν θυμάμαι πότε ακριβώς, έμαθα ότι η ασθένεια του Γιώργου δεν έχει να κάνει με κύστες, αλλά με μεταστατικούς κακοήθεις όγκους. Το παιδί είχε σάρκωμα. Κατά την γνώμη μου, αλλά και κατά την γνώμη της μάνας μου, ο Γιώργος έπρεπε να μάθει τι γίνεται, αλλά οι γιατροί μας είπαν να μην του πούμε τίποτα. Θα του το έφερναν αυτοί λάου-λάου. Η μαλακία είναι ότι δεν μπορούσαμε να το πούμε ούτε στη μάνα του, γιατί έχει ένα πρόβλημα με ένα νεύρο στον εγκέφαλο και αν βρεθεί σε ακραίες ψυχολογικές καταστάσεις, μπορεί να υποστεί μεγάλη ζημιά εώς και θάνατο. Ε, τι? Να της λέγαμε ότι το παιδί της έχει καρκίνο?

Όσον αφορά τις δικές μου εμπειρίες εκείνη την περίοδο, δεν με είχε κουράσει μόνο η ιστορία με το νοσοκομείο. Ήμουν ήδη κουρασμένη από την εξεταστική, που πάλευα με τα βιβλία για να περάσω τα μαθήματα. Την Παρασκευή που τελείωσε η εξεταστική, ήταν εκείνη η μέρα που ο Γιώργος κρατήθηκε στο νοσοκομείο, οπότε δεν μου δόθηκε λίγος χρόνος να ξεκουραστώ. Για 3 εβδομάδες (εξεταστική) και για άλλον έναν μήνα (νοσοκομείο) δεν έβγαινα σχεδόν καθόλου. Οι πολιτικές μου δραστηριότητες κόπηκαν και η επικοινωνία με τις παρέες μου επίσης. Αρχικά, δεν βοηθούσα τον Γιώργο από υποχρέωση. Ήθελα να του συμπαρασταθώ και το'κανα. Αργότερα όμως, που άρχισα να εξαντλούμαι, το'κανα από υποχρέωση απέναντι σ'έναν πολύ καλό μου φίλο. Δεν ήθελα να πηγαίνω στο νοσοκομείο. Ήθελα να κάτσω σπίτι μου, μπροστά στον υπολογιστή μου και να καώ στο ίντερνετ. Ήθελα όλη αυτή η ιστορία να τελειώσει αμέσως ή να μην είχε αρχίσει ποτέ.

Διάλειμμα (#3)

One pill makes you larger
And one pill makes you small
And the ones that mother gives you
Don't do anything at all
Go ask Alice
When she's ten feet tall

And if you go chasing rabbits
And you know you're going to fall
Tell 'em a hookah smoking caterpillar
Has given you the call
Recall Alice
When she was just small

When men on the chessboard
Get up and tell you where to go
And you've just had some kind of mushroom
And your mind is moving low
Go ask Alice
I think she'll know

When logic and proportion
Have fallen softly dead
And the White Knight is talking backwards
And the Red Queen's "off with her head!"
Remember what the dormouse said:
"Feed your head
Feed your head
Feed your head"

Εγώ, ο Γιώργος κι ο Κώστας

Περνούσαν μήνες και ο Γιώργος ακόμα δεν μπορούσε να με ξεπεράσει. Οπότε, αν και ήθελα να τον βλέπω, τις ελάχιστες φορές που ήμασταν μαζί δεν ένιωθα τόσο άνετα μαζί του όσο παλιά. Πρόσεχα κάθε μου κίνηση.
Στο μεταξύ εγώ τα είχα φτιάξει με έναν άλλον Σπαρτιάτη, τον Κώστα (ο οποίος τελικά αποδείχθηκε σεξιστής, τακτικιστής και βλάκας) και είχαμε πάει στην πόλη του για μερικές μέρες. Συμπτωματικά, εκεινες τις μέρες ήταν κι ο Γιώργος εκεί. Βέβαια, ακόμα δεν τον είχα ενημερώσει για τον ερχομό μου.
Ήξερα ότι ακόμα δεν με έχει ξεπεράσει και δεν ήξερα πώς να συμπεριφερθώ. Να τον δω και να του πω (έτσι κατάμουτρα) ότι τα'χω με άλλον (και μάλιστα Σπαρτιάτη) ή να τον αποφύγω και να μην του αναφέρω τίποτα? Πάλι, δηλαδή, έπαιζε θέμα μεταξύ ειλικρίνειας και μη. Συνήθως, όταν έπεφτα σε τέτοιου είδους διλήμματα και ειδικά όταν αφορούσαν τον Γιώργο, επέλεγα τον δρόμο της αλήθειας. Άλλωστε, κάθε πράξη έχει τις συνέπειές της. Ας τις δεχτώ να ξεμπερδεύω μια και καλή κι ας μην διαστρευλώνω και περιπλέκω τα πράματα. Σε καμία περίπτωση δεν θα δικαιολογείτο να πω ψέμματα συγκεκριμένα στον Γιώργο.

Πάνω-κάτω, λοιπον, ήξερα τι θα επέλεγα τελικά. Πίσω σε μια άκρη του μυαλού μου ήξερα ότι δεν θα άλλαζα τον τρόπο που αντιμετωπίζω τον Γιώργο υπό οποιεσδήποτε συνθήκες. Δεν θα άφηνα την σχέση μου μ'αυτόν να χαλάσει, μόνο και μόνο επειδή τα'φτιαξα μ'εναν άλλον. Ακόμα κι αν αυτό πλήγωνε τον Γιώργο. Δυστυχώς, ακόμα δεν είχα ανακαλύψει πόσο ηλίθιος ήταν ο Κώστας, οπότε δεν είχα καταλάβει ότι θα πλήγωνα τον Γιώργο για έναν μαλάκα.

Τέλος πάντων, παρόλες τις προβλέψεις μου για την επιλογή μου, ακόμα δεν είχα πάρει την τελική απόφαση, οπότε κυκλοφορούσα στην Σπάρτη "κρυφά", φοβούμενη μην με δει κάνας φίλος του ή ο ίδιος αυτοπροσώπως! Γενικότερα, επειδή σιχαίνομαι να κάνω κάτι κρυφά (ακόμα και στη μάνα μου, όταν κάπνισα το πρώτο μου τσιγάρο, πήγα και της το είπα, χωρίς να της αποκλείσω ότι θα το συνεχίσω), είχα μια ακόμη αφορμή να πω στον Γιώργο ότι βρισκόμουν στην Σπάρτη, καθώς επίσης και τους λόγους για τους οποίους ήμουν εκεί.

Μετά από δύο μέρες "κρυφής" κυκλοφορίας, τελικά τον πήρα τηλέφωνο και του είπα να συναντηθούμε. Συναντηθήκαμε και έμαθε και για την σχέση μου. Όντως, τον πλήγωσε αρκετά. Τον γνώριζε τον Κώστα (αφού η Σπάρτη είναι μια μικρή κοινωνία, όπου οι περισσότεροι γνωρίζονται μεταξύ τους) και γνώριζε και πόσο μαλάκας ήταν. Οπότε, όταν του είπα ότι τα'χω μαζί του, προσπάθησε να με "προστατέψει" απ'αυτόν, λέγοντάς μου διάφορα σκηνικά που είχε τύχει να περάσουν μαζί. Εγώ, όμως, δεν ήθελα να δείξω τυφλή εμπιστοσύνη στον Γιώργο και δεν θα τα χάλαγα με τον Κώστα, μέχρι να δω η ίδια με τα τα μάτια μου τι σόι άνθρωπος είναι. Ευτυχώς, τελικά το είδα.

Το ίδιο βράδυ, μου ζήτησε να πάω στο σπίτι του, χωρίς τον Κώστα, να δούμε καμιά ταινία και μετά να κοιμόμουν εκεί. Είχα μπει σε πολύ δύσκολη θέση. Από τη μία, δεν ήθελα να βάλω τον Κώστα σε υποψίες ότι τον απατάω (γιατί ήξερε ότι ο Γιώργος ήταν πρώην μου και όχι απλός φίλος μου) και, από την άλλη, ήθελα πολύ να δω τον Γιώργο έστω και για ένα βράδυ, γιατί από τότε που τα χαλάσαμε είχε περάσει ένα χρονικό διάστημα, όπου τις ελάχιστες φορές που βρεθήκαμε, δεν τα είχαμε πάει καλά, γιατί τότε ήταν η περίοδος που προσπαθούσα να τον πείσω ότι, χωρίς να ξέρω τον λόγο, δεν μπορούσα να τον δω ερωτικά. Τελικά, μίλησα με τον Κώστα και του είπα ότι θα πήγαινα ΜΟΝΗ ΜΟΥ στο σπίτι του Γιώργου και θα κοιμόμουν εκεί.

Προς μεγάλη μου ... (ευτυχία ή δυστυχία.. δεν ξέρω... αλλά σίγουρα ένιωσα κάτι) εκείνη την βραδιά, εγώ κι ο Γιώργος περάσαμε την πιο ρομαντική μας σκηνή: είχαμε πέσει για ύπνο και οι δύο στο ίδιο κρεβάτι. Στο διπλό της μάνας του, η οποία έλλειπε. Δεν κάναμε τίποτα ερωτικό. Απλά κοιμηθήκαμε ο ένας δίπλα στον άλλο. Κατά την διάρκεια της νύχτας όμως, ο Γιώργος ξύπνησε από τους φριχτούς πόνους που είχε στα κάτω-αριστερά πλευρά του. Ξύπνησε κι εμένα εκλιπαρώντας με για βοήθεια. Δεν είχα ιδέα όμως τι να κάνω για να τον ηρεμήσω! Μου είπε ότι ο πόνος του φεύγει σχεδόν τελείως σε μια συγκεκριμένη στάση. Αυτήν που έχουμε όταν, για παράδειγμα, καθόμαστε στο πάτωμα με τα πόδια τεντωμένα και την πλάτη μας στον τοίχο. Έτσι, όμως, δεν μπορούσε να κοιμηθεί, ενώ νύσταζε πολύ. Ευτυχώς, μου'ρθε μια καλή ιδέα. Πήγα σ'ενα στρώμα του δωματίου του, το οποίο ακουμπούσε στον τοίχο και έκατσα εκεί μ'ενα μαξιλάρι στην πλάτη μου όπως περιέργραψα στο παράδειγμα. Άνοιξα λίγο τα πόδια μου (μην φαντασιώνεστε πονηρά μου μυαλά!) ίσα-ίσα να χωράει ο Γιώργος και έκατσε κι αυτός στην ίδια στάση μπροστά μου. Τα πόδια του τεντωμένα και η πλάτη του ακουμπούσε πάνω μου. Κι έτσι κοιμήθηκε γλυκά-γλυκά στην αγκαλιά μου...

Την επόμενη μέρα με ξύπνησε ο Κώστας στο τηλέφωνο να μου πει ότι έρχεται να με πάρει. Πανικοβλήθηκα! "Δεν θέλω να φύγω! Ναι, αλλά βαριέμαι να τσακώνομαι με τον Κώστα. Ε, το πολύ-πολύ την κάνω και θα δω τον Γιώργο μια άλλη μέρα. Όχι! Θα διεκδικήσω το δικαίωμά μου να βρίσκομαι στο σπίτι όποιου θέλω! Και τι θα γίνει δηλαδή? Με κάθε αγόρι που τα φτιάχνω θα έχω να περάσω κι από έναν αγώνα για διεκδίκηση δικαιωμάτων? Δε γαμιέται... Έτσι κι αλλιώς, τώρα ο Κώστας είναι στον δρόμο".

Με μαύρη καρδιά ανακοίνωσα στον Γιώργο ότι θα έφευγα. Έφτασε ο Κώστας με την μηχανή του και με μαύρη καρδιά αποχαιρετιστήκαμε. Ξέραμε ότι θα κάναμε καιρό να ξαναειδωθούμε, γιατί ο Γιώργος το ίδιο απόγευμα θα πήγαινε Ρέθυμνο, που είναι μακριά και από την Αθήνα, αλλά και από την Σπάρτη.

Έμεινα, λοιπόν, με τον Κώστα πληγωμένη. Εκείνες τις μέρες είχε αρχίσει να μου λέει κάτι κουλά για πνεύματα και νεράιδες που υπάρχουν... για ενεργειακά μέρη... για πυραμίδες στην Αίγυπτο που τις έχτισαν αρχαίοι Έλληνες και ότι όλα είναι προϊόν του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού... "Πω πω... σε τι μαλάκα έπεσα... Και γιατί δεν τα΄λεγε αυτά έναν μήνα πριν, που τον γνώρισα, να ήξερα με ποιον έχω να κάνω...?" Ναι, δεν ξέρω! Τον είχα γνωρίσει πριν έναν μήνα, τα είχαμε για μια εβδομάδα και τέτοιες μπαρούφες άρχισε να μου τις λέει τότε. Αφού τα είχα φτιάξει μαζί του και αφού είχα πληγώσει τον Γιώργο twice! Και άντε τώρα να τα χαλάσω μαζί του... Τέλος πάντων, προσπάθησα να του το φέρω μαλακά, αλλά ποτέ δεν ήμουν καλή σε κάτι τέτοια. Οπότε, για μια ακόμη φορά απέτυχα. Πάντως, τον στόχο μου (να βγάλω τον Κώστα από τη ζωή μου) τον πέτυχα.

Μετά απ'αυτό το σκηνικό με τον Γιώργο, ντρεπόμουν να του μιλήσω. Ήδη του είχα κάνει τη ζωή χάλια. Γιατί να τον ξαναενοχλούσα? Ντρεπόμουν να του μιλήσω! Υποτίθεται ότι ήμουν η καλύτερή του φίλη, αλλά μόνο άσχημα μαντάτα του'φερνα. Κι όλ'αυτά στον βωμό της ειλικρίνας. Άξιζαν τελικά? Πήγα τρέχοντας στη μάνα μου, ζητώντας της μια συμβουλή. Μου είπε να τον πάρω τηλέφωνο να μιλήσουμε, έτσι λίγο να μάθω τα νέα του και να του ζητήσω συγγνώμη. Ε, τελικά το έκανα.

Αφού τα χάλασα με τον Κώστα, ήρθε περίοδος εξεταστικής. Ήτοι, διάβασμα μέχρι τελικής πτώσης, μπας και περάσουμε κάνα μάθημα.

Στο μεταξύ, όσο ο Γιώργος ήταν στο Ρέθυμνο, είχε επισκεφτει ένα νοσοκομείο εκεί, για να δει τι έχει και πονάει τόσο πολύ. Του είπαν ότι το ένα του πλευρό έχει σπάσει, ότι δεν μπορούν να κάνουν κάτι και του σύστησαν ένα δυνατό παυσίπονο. Μάταια όμως. Όσο περνούσε ο καιρός, η ένταση και η συχνότητα του πόνου του μεγάλωναν και, μάλιστα, μετά από ένα διάστημα, το παυσίπονο δεν έπιανε! Είχε πάει και στο νοσοκομείο της Σπάρης και του'χαν πει τα ίδια, μέχρι που βρήκε η μάνα μου ένα κονέ μ'εναν γιατρό στο κρατικό της Νίκαιας. Αυτός μας συμβούλεψε να κάνει ο Γιώργος μια αξονική και να του πάμε τα αποτελέσματα. Οπότε, ο Γιώργος ήρθε Αθήνα.