Περνούσαν μήνες και ο Γιώργος ακόμα δεν μπορούσε να με ξεπεράσει. Οπότε, αν και ήθελα να τον βλέπω, τις ελάχιστες φορές που ήμασταν μαζί δεν ένιωθα τόσο άνετα μαζί του όσο παλιά. Πρόσεχα κάθε μου κίνηση.
Στο μεταξύ εγώ τα είχα φτιάξει με έναν άλλον Σπαρτιάτη, τον Κώστα (ο οποίος τελικά αποδείχθηκε σεξιστής, τακτικιστής και βλάκας) και είχαμε πάει στην πόλη του για μερικές μέρες. Συμπτωματικά, εκεινες τις μέρες ήταν κι ο Γιώργος εκεί. Βέβαια, ακόμα δεν τον είχα ενημερώσει για τον ερχομό μου.
Ήξερα ότι ακόμα δεν με έχει ξεπεράσει και δεν ήξερα πώς να συμπεριφερθώ. Να τον δω και να του πω (έτσι κατάμουτρα) ότι τα'χω με άλλον (και μάλιστα Σπαρτιάτη) ή να τον αποφύγω και να μην του αναφέρω τίποτα? Πάλι, δηλαδή, έπαιζε θέμα μεταξύ ειλικρίνειας και μη. Συνήθως, όταν έπεφτα σε τέτοιου είδους διλήμματα και ειδικά όταν αφορούσαν τον Γιώργο, επέλεγα τον δρόμο της αλήθειας. Άλλωστε, κάθε πράξη έχει τις συνέπειές της. Ας τις δεχτώ να ξεμπερδεύω μια και καλή κι ας μην διαστρευλώνω και περιπλέκω τα πράματα. Σε καμία περίπτωση δεν θα δικαιολογείτο να πω ψέμματα συγκεκριμένα στον Γιώργο.
Πάνω-κάτω, λοιπον, ήξερα τι θα επέλεγα τελικά. Πίσω σε μια άκρη του μυαλού μου ήξερα ότι δεν θα άλλαζα τον τρόπο που αντιμετωπίζω τον Γιώργο υπό οποιεσδήποτε συνθήκες. Δεν θα άφηνα την σχέση μου μ'αυτόν να χαλάσει, μόνο και μόνο επειδή τα'φτιαξα μ'εναν άλλον. Ακόμα κι αν αυτό πλήγωνε τον Γιώργο. Δυστυχώς, ακόμα δεν είχα ανακαλύψει πόσο ηλίθιος ήταν ο Κώστας, οπότε δεν είχα καταλάβει ότι θα πλήγωνα τον Γιώργο για έναν μαλάκα.
Τέλος πάντων, παρόλες τις προβλέψεις μου για την επιλογή μου, ακόμα δεν είχα πάρει την τελική απόφαση, οπότε κυκλοφορούσα στην Σπάρτη "κρυφά", φοβούμενη μην με δει κάνας φίλος του ή ο ίδιος αυτοπροσώπως! Γενικότερα, επειδή σιχαίνομαι να κάνω κάτι κρυφά (ακόμα και στη μάνα μου, όταν κάπνισα το πρώτο μου τσιγάρο, πήγα και της το είπα, χωρίς να της αποκλείσω ότι θα το συνεχίσω), είχα μια ακόμη αφορμή να πω στον Γιώργο ότι βρισκόμουν στην Σπάρτη, καθώς επίσης και τους λόγους για τους οποίους ήμουν εκεί.
Μετά από δύο μέρες "κρυφής" κυκλοφορίας, τελικά τον πήρα τηλέφωνο και του είπα να συναντηθούμε. Συναντηθήκαμε και έμαθε και για την σχέση μου. Όντως, τον πλήγωσε αρκετά. Τον γνώριζε τον Κώστα (αφού η Σπάρτη είναι μια μικρή κοινωνία, όπου οι περισσότεροι γνωρίζονται μεταξύ τους) και γνώριζε και πόσο μαλάκας ήταν. Οπότε, όταν του είπα ότι τα'χω μαζί του, προσπάθησε να με "προστατέψει" απ'αυτόν, λέγοντάς μου διάφορα σκηνικά που είχε τύχει να περάσουν μαζί. Εγώ, όμως, δεν ήθελα να δείξω τυφλή εμπιστοσύνη στον Γιώργο και δεν θα τα χάλαγα με τον Κώστα, μέχρι να δω η ίδια με τα τα μάτια μου τι σόι άνθρωπος είναι. Ευτυχώς, τελικά το είδα.
Το ίδιο βράδυ, μου ζήτησε να πάω στο σπίτι του, χωρίς τον Κώστα, να δούμε καμιά ταινία και μετά να κοιμόμουν εκεί. Είχα μπει σε πολύ δύσκολη θέση. Από τη μία, δεν ήθελα να βάλω τον Κώστα σε υποψίες ότι τον απατάω (γιατί ήξερε ότι ο Γιώργος ήταν πρώην μου και όχι απλός φίλος μου) και, από την άλλη, ήθελα πολύ να δω τον Γιώργο έστω και για ένα βράδυ, γιατί από τότε που τα χαλάσαμε είχε περάσει ένα χρονικό διάστημα, όπου τις ελάχιστες φορές που βρεθήκαμε, δεν τα είχαμε πάει καλά, γιατί τότε ήταν η περίοδος που προσπαθούσα να τον πείσω ότι, χωρίς να ξέρω τον λόγο, δεν μπορούσα να τον δω ερωτικά. Τελικά, μίλησα με τον Κώστα και του είπα ότι θα πήγαινα ΜΟΝΗ ΜΟΥ στο σπίτι του Γιώργου και θα κοιμόμουν εκεί.
Προς μεγάλη μου ... (ευτυχία ή δυστυχία.. δεν ξέρω... αλλά σίγουρα ένιωσα κάτι) εκείνη την βραδιά, εγώ κι ο Γιώργος περάσαμε την πιο ρομαντική μας σκηνή: είχαμε πέσει για ύπνο και οι δύο στο ίδιο κρεβάτι. Στο διπλό της μάνας του, η οποία έλλειπε. Δεν κάναμε τίποτα ερωτικό. Απλά κοιμηθήκαμε ο ένας δίπλα στον άλλο. Κατά την διάρκεια της νύχτας όμως, ο Γιώργος ξύπνησε από τους φριχτούς πόνους που είχε στα κάτω-αριστερά πλευρά του. Ξύπνησε κι εμένα εκλιπαρώντας με για βοήθεια. Δεν είχα ιδέα όμως τι να κάνω για να τον ηρεμήσω! Μου είπε ότι ο πόνος του φεύγει σχεδόν τελείως σε μια συγκεκριμένη στάση. Αυτήν που έχουμε όταν, για παράδειγμα, καθόμαστε στο πάτωμα με τα πόδια τεντωμένα και την πλάτη μας στον τοίχο. Έτσι, όμως, δεν μπορούσε να κοιμηθεί, ενώ νύσταζε πολύ. Ευτυχώς, μου'ρθε μια καλή ιδέα. Πήγα σ'ενα στρώμα του δωματίου του, το οποίο ακουμπούσε στον τοίχο και έκατσα εκεί μ'ενα μαξιλάρι στην πλάτη μου όπως περιέργραψα στο παράδειγμα. Άνοιξα λίγο τα πόδια μου (μην φαντασιώνεστε πονηρά μου μυαλά!) ίσα-ίσα να χωράει ο Γιώργος και έκατσε κι αυτός στην ίδια στάση μπροστά μου. Τα πόδια του τεντωμένα και η πλάτη του ακουμπούσε πάνω μου. Κι έτσι κοιμήθηκε γλυκά-γλυκά στην αγκαλιά μου...
Την επόμενη μέρα με ξύπνησε ο Κώστας στο τηλέφωνο να μου πει ότι έρχεται να με πάρει. Πανικοβλήθηκα! "Δεν θέλω να φύγω! Ναι, αλλά βαριέμαι να τσακώνομαι με τον Κώστα. Ε, το πολύ-πολύ την κάνω και θα δω τον Γιώργο μια άλλη μέρα. Όχι! Θα διεκδικήσω το δικαίωμά μου να βρίσκομαι στο σπίτι όποιου θέλω! Και τι θα γίνει δηλαδή? Με κάθε αγόρι που τα φτιάχνω θα έχω να περάσω κι από έναν αγώνα για διεκδίκηση δικαιωμάτων? Δε γαμιέται... Έτσι κι αλλιώς, τώρα ο Κώστας είναι στον δρόμο".
Με μαύρη καρδιά ανακοίνωσα στον Γιώργο ότι θα έφευγα. Έφτασε ο Κώστας με την μηχανή του και με μαύρη καρδιά αποχαιρετιστήκαμε. Ξέραμε ότι θα κάναμε καιρό να ξαναειδωθούμε, γιατί ο Γιώργος το ίδιο απόγευμα θα πήγαινε Ρέθυμνο, που είναι μακριά και από την Αθήνα, αλλά και από την Σπάρτη.
Έμεινα, λοιπόν, με τον Κώστα πληγωμένη. Εκείνες τις μέρες είχε αρχίσει να μου λέει κάτι κουλά για πνεύματα και νεράιδες που υπάρχουν... για ενεργειακά μέρη... για πυραμίδες στην Αίγυπτο που τις έχτισαν αρχαίοι Έλληνες και ότι όλα είναι προϊόν του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού... "Πω πω... σε τι μαλάκα έπεσα... Και γιατί δεν τα΄λεγε αυτά έναν μήνα πριν, που τον γνώρισα, να ήξερα με ποιον έχω να κάνω...?" Ναι, δεν ξέρω! Τον είχα γνωρίσει πριν έναν μήνα, τα είχαμε για μια εβδομάδα και τέτοιες μπαρούφες άρχισε να μου τις λέει τότε. Αφού τα είχα φτιάξει μαζί του και αφού είχα πληγώσει τον Γιώργο twice! Και άντε τώρα να τα χαλάσω μαζί του... Τέλος πάντων, προσπάθησα να του το φέρω μαλακά, αλλά ποτέ δεν ήμουν καλή σε κάτι τέτοια. Οπότε, για μια ακόμη φορά απέτυχα. Πάντως, τον στόχο μου (να βγάλω τον Κώστα από τη ζωή μου) τον πέτυχα.
Μετά απ'αυτό το σκηνικό με τον Γιώργο, ντρεπόμουν να του μιλήσω. Ήδη του είχα κάνει τη ζωή χάλια. Γιατί να τον ξαναενοχλούσα? Ντρεπόμουν να του μιλήσω! Υποτίθεται ότι ήμουν η καλύτερή του φίλη, αλλά μόνο άσχημα μαντάτα του'φερνα. Κι όλ'αυτά στον βωμό της ειλικρίνας. Άξιζαν τελικά? Πήγα τρέχοντας στη μάνα μου, ζητώντας της μια συμβουλή. Μου είπε να τον πάρω τηλέφωνο να μιλήσουμε, έτσι λίγο να μάθω τα νέα του και να του ζητήσω συγγνώμη. Ε, τελικά το έκανα.
Αφού τα χάλασα με τον Κώστα, ήρθε περίοδος εξεταστικής. Ήτοι, διάβασμα μέχρι τελικής πτώσης, μπας και περάσουμε κάνα μάθημα.
Στο μεταξύ, όσο ο Γιώργος ήταν στο Ρέθυμνο, είχε επισκεφτει ένα νοσοκομείο εκεί, για να δει τι έχει και πονάει τόσο πολύ. Του είπαν ότι το ένα του πλευρό έχει σπάσει, ότι δεν μπορούν να κάνουν κάτι και του σύστησαν ένα δυνατό παυσίπονο. Μάταια όμως. Όσο περνούσε ο καιρός, η ένταση και η συχνότητα του πόνου του μεγάλωναν και, μάλιστα, μετά από ένα διάστημα, το παυσίπονο δεν έπιανε! Είχε πάει και στο νοσοκομείο της Σπάρης και του'χαν πει τα ίδια, μέχρι που βρήκε η μάνα μου ένα κονέ μ'εναν γιατρό στο κρατικό της Νίκαιας. Αυτός μας συμβούλεψε να κάνει ο Γιώργος μια αξονική και να του πάμε τα αποτελέσματα. Οπότε, ο Γιώργος ήρθε Αθήνα.
Στο μεταξύ εγώ τα είχα φτιάξει με έναν άλλον Σπαρτιάτη, τον Κώστα (ο οποίος τελικά αποδείχθηκε σεξιστής, τακτικιστής και βλάκας) και είχαμε πάει στην πόλη του για μερικές μέρες. Συμπτωματικά, εκεινες τις μέρες ήταν κι ο Γιώργος εκεί. Βέβαια, ακόμα δεν τον είχα ενημερώσει για τον ερχομό μου.
Ήξερα ότι ακόμα δεν με έχει ξεπεράσει και δεν ήξερα πώς να συμπεριφερθώ. Να τον δω και να του πω (έτσι κατάμουτρα) ότι τα'χω με άλλον (και μάλιστα Σπαρτιάτη) ή να τον αποφύγω και να μην του αναφέρω τίποτα? Πάλι, δηλαδή, έπαιζε θέμα μεταξύ ειλικρίνειας και μη. Συνήθως, όταν έπεφτα σε τέτοιου είδους διλήμματα και ειδικά όταν αφορούσαν τον Γιώργο, επέλεγα τον δρόμο της αλήθειας. Άλλωστε, κάθε πράξη έχει τις συνέπειές της. Ας τις δεχτώ να ξεμπερδεύω μια και καλή κι ας μην διαστρευλώνω και περιπλέκω τα πράματα. Σε καμία περίπτωση δεν θα δικαιολογείτο να πω ψέμματα συγκεκριμένα στον Γιώργο.
Πάνω-κάτω, λοιπον, ήξερα τι θα επέλεγα τελικά. Πίσω σε μια άκρη του μυαλού μου ήξερα ότι δεν θα άλλαζα τον τρόπο που αντιμετωπίζω τον Γιώργο υπό οποιεσδήποτε συνθήκες. Δεν θα άφηνα την σχέση μου μ'αυτόν να χαλάσει, μόνο και μόνο επειδή τα'φτιαξα μ'εναν άλλον. Ακόμα κι αν αυτό πλήγωνε τον Γιώργο. Δυστυχώς, ακόμα δεν είχα ανακαλύψει πόσο ηλίθιος ήταν ο Κώστας, οπότε δεν είχα καταλάβει ότι θα πλήγωνα τον Γιώργο για έναν μαλάκα.
Τέλος πάντων, παρόλες τις προβλέψεις μου για την επιλογή μου, ακόμα δεν είχα πάρει την τελική απόφαση, οπότε κυκλοφορούσα στην Σπάρτη "κρυφά", φοβούμενη μην με δει κάνας φίλος του ή ο ίδιος αυτοπροσώπως! Γενικότερα, επειδή σιχαίνομαι να κάνω κάτι κρυφά (ακόμα και στη μάνα μου, όταν κάπνισα το πρώτο μου τσιγάρο, πήγα και της το είπα, χωρίς να της αποκλείσω ότι θα το συνεχίσω), είχα μια ακόμη αφορμή να πω στον Γιώργο ότι βρισκόμουν στην Σπάρτη, καθώς επίσης και τους λόγους για τους οποίους ήμουν εκεί.
Μετά από δύο μέρες "κρυφής" κυκλοφορίας, τελικά τον πήρα τηλέφωνο και του είπα να συναντηθούμε. Συναντηθήκαμε και έμαθε και για την σχέση μου. Όντως, τον πλήγωσε αρκετά. Τον γνώριζε τον Κώστα (αφού η Σπάρτη είναι μια μικρή κοινωνία, όπου οι περισσότεροι γνωρίζονται μεταξύ τους) και γνώριζε και πόσο μαλάκας ήταν. Οπότε, όταν του είπα ότι τα'χω μαζί του, προσπάθησε να με "προστατέψει" απ'αυτόν, λέγοντάς μου διάφορα σκηνικά που είχε τύχει να περάσουν μαζί. Εγώ, όμως, δεν ήθελα να δείξω τυφλή εμπιστοσύνη στον Γιώργο και δεν θα τα χάλαγα με τον Κώστα, μέχρι να δω η ίδια με τα τα μάτια μου τι σόι άνθρωπος είναι. Ευτυχώς, τελικά το είδα.
Το ίδιο βράδυ, μου ζήτησε να πάω στο σπίτι του, χωρίς τον Κώστα, να δούμε καμιά ταινία και μετά να κοιμόμουν εκεί. Είχα μπει σε πολύ δύσκολη θέση. Από τη μία, δεν ήθελα να βάλω τον Κώστα σε υποψίες ότι τον απατάω (γιατί ήξερε ότι ο Γιώργος ήταν πρώην μου και όχι απλός φίλος μου) και, από την άλλη, ήθελα πολύ να δω τον Γιώργο έστω και για ένα βράδυ, γιατί από τότε που τα χαλάσαμε είχε περάσει ένα χρονικό διάστημα, όπου τις ελάχιστες φορές που βρεθήκαμε, δεν τα είχαμε πάει καλά, γιατί τότε ήταν η περίοδος που προσπαθούσα να τον πείσω ότι, χωρίς να ξέρω τον λόγο, δεν μπορούσα να τον δω ερωτικά. Τελικά, μίλησα με τον Κώστα και του είπα ότι θα πήγαινα ΜΟΝΗ ΜΟΥ στο σπίτι του Γιώργου και θα κοιμόμουν εκεί.
Προς μεγάλη μου ... (ευτυχία ή δυστυχία.. δεν ξέρω... αλλά σίγουρα ένιωσα κάτι) εκείνη την βραδιά, εγώ κι ο Γιώργος περάσαμε την πιο ρομαντική μας σκηνή: είχαμε πέσει για ύπνο και οι δύο στο ίδιο κρεβάτι. Στο διπλό της μάνας του, η οποία έλλειπε. Δεν κάναμε τίποτα ερωτικό. Απλά κοιμηθήκαμε ο ένας δίπλα στον άλλο. Κατά την διάρκεια της νύχτας όμως, ο Γιώργος ξύπνησε από τους φριχτούς πόνους που είχε στα κάτω-αριστερά πλευρά του. Ξύπνησε κι εμένα εκλιπαρώντας με για βοήθεια. Δεν είχα ιδέα όμως τι να κάνω για να τον ηρεμήσω! Μου είπε ότι ο πόνος του φεύγει σχεδόν τελείως σε μια συγκεκριμένη στάση. Αυτήν που έχουμε όταν, για παράδειγμα, καθόμαστε στο πάτωμα με τα πόδια τεντωμένα και την πλάτη μας στον τοίχο. Έτσι, όμως, δεν μπορούσε να κοιμηθεί, ενώ νύσταζε πολύ. Ευτυχώς, μου'ρθε μια καλή ιδέα. Πήγα σ'ενα στρώμα του δωματίου του, το οποίο ακουμπούσε στον τοίχο και έκατσα εκεί μ'ενα μαξιλάρι στην πλάτη μου όπως περιέργραψα στο παράδειγμα. Άνοιξα λίγο τα πόδια μου (μην φαντασιώνεστε πονηρά μου μυαλά!) ίσα-ίσα να χωράει ο Γιώργος και έκατσε κι αυτός στην ίδια στάση μπροστά μου. Τα πόδια του τεντωμένα και η πλάτη του ακουμπούσε πάνω μου. Κι έτσι κοιμήθηκε γλυκά-γλυκά στην αγκαλιά μου...
Την επόμενη μέρα με ξύπνησε ο Κώστας στο τηλέφωνο να μου πει ότι έρχεται να με πάρει. Πανικοβλήθηκα! "Δεν θέλω να φύγω! Ναι, αλλά βαριέμαι να τσακώνομαι με τον Κώστα. Ε, το πολύ-πολύ την κάνω και θα δω τον Γιώργο μια άλλη μέρα. Όχι! Θα διεκδικήσω το δικαίωμά μου να βρίσκομαι στο σπίτι όποιου θέλω! Και τι θα γίνει δηλαδή? Με κάθε αγόρι που τα φτιάχνω θα έχω να περάσω κι από έναν αγώνα για διεκδίκηση δικαιωμάτων? Δε γαμιέται... Έτσι κι αλλιώς, τώρα ο Κώστας είναι στον δρόμο".
Με μαύρη καρδιά ανακοίνωσα στον Γιώργο ότι θα έφευγα. Έφτασε ο Κώστας με την μηχανή του και με μαύρη καρδιά αποχαιρετιστήκαμε. Ξέραμε ότι θα κάναμε καιρό να ξαναειδωθούμε, γιατί ο Γιώργος το ίδιο απόγευμα θα πήγαινε Ρέθυμνο, που είναι μακριά και από την Αθήνα, αλλά και από την Σπάρτη.
Έμεινα, λοιπόν, με τον Κώστα πληγωμένη. Εκείνες τις μέρες είχε αρχίσει να μου λέει κάτι κουλά για πνεύματα και νεράιδες που υπάρχουν... για ενεργειακά μέρη... για πυραμίδες στην Αίγυπτο που τις έχτισαν αρχαίοι Έλληνες και ότι όλα είναι προϊόν του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού... "Πω πω... σε τι μαλάκα έπεσα... Και γιατί δεν τα΄λεγε αυτά έναν μήνα πριν, που τον γνώρισα, να ήξερα με ποιον έχω να κάνω...?" Ναι, δεν ξέρω! Τον είχα γνωρίσει πριν έναν μήνα, τα είχαμε για μια εβδομάδα και τέτοιες μπαρούφες άρχισε να μου τις λέει τότε. Αφού τα είχα φτιάξει μαζί του και αφού είχα πληγώσει τον Γιώργο twice! Και άντε τώρα να τα χαλάσω μαζί του... Τέλος πάντων, προσπάθησα να του το φέρω μαλακά, αλλά ποτέ δεν ήμουν καλή σε κάτι τέτοια. Οπότε, για μια ακόμη φορά απέτυχα. Πάντως, τον στόχο μου (να βγάλω τον Κώστα από τη ζωή μου) τον πέτυχα.
Μετά απ'αυτό το σκηνικό με τον Γιώργο, ντρεπόμουν να του μιλήσω. Ήδη του είχα κάνει τη ζωή χάλια. Γιατί να τον ξαναενοχλούσα? Ντρεπόμουν να του μιλήσω! Υποτίθεται ότι ήμουν η καλύτερή του φίλη, αλλά μόνο άσχημα μαντάτα του'φερνα. Κι όλ'αυτά στον βωμό της ειλικρίνας. Άξιζαν τελικά? Πήγα τρέχοντας στη μάνα μου, ζητώντας της μια συμβουλή. Μου είπε να τον πάρω τηλέφωνο να μιλήσουμε, έτσι λίγο να μάθω τα νέα του και να του ζητήσω συγγνώμη. Ε, τελικά το έκανα.
Αφού τα χάλασα με τον Κώστα, ήρθε περίοδος εξεταστικής. Ήτοι, διάβασμα μέχρι τελικής πτώσης, μπας και περάσουμε κάνα μάθημα.
Στο μεταξύ, όσο ο Γιώργος ήταν στο Ρέθυμνο, είχε επισκεφτει ένα νοσοκομείο εκεί, για να δει τι έχει και πονάει τόσο πολύ. Του είπαν ότι το ένα του πλευρό έχει σπάσει, ότι δεν μπορούν να κάνουν κάτι και του σύστησαν ένα δυνατό παυσίπονο. Μάταια όμως. Όσο περνούσε ο καιρός, η ένταση και η συχνότητα του πόνου του μεγάλωναν και, μάλιστα, μετά από ένα διάστημα, το παυσίπονο δεν έπιανε! Είχε πάει και στο νοσοκομείο της Σπάρης και του'χαν πει τα ίδια, μέχρι που βρήκε η μάνα μου ένα κονέ μ'εναν γιατρό στο κρατικό της Νίκαιας. Αυτός μας συμβούλεψε να κάνει ο Γιώργος μια αξονική και να του πάμε τα αποτελέσματα. Οπότε, ο Γιώργος ήρθε Αθήνα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου