Το επόμενο καλοκαίρι ή η προσέγγιση

Πριν ξαναπάω στο camping ρωτάω τον πνευματικό μου αδελφό αν θα έβρισκα πάλι τον Γιώργο από την Σπάρτη εκεί. Προς απίστευτα μεγάλη μου χαρά, η απάντηση ήταν θετική! Τρομερή και φοαβερή ανυπομονησία να τον ξαναδω.

Και ναι! Έρχεται η μέρα που τον ξανασυναντώ, αυτή τη φορά με άλλη συνοδεία. Βλέπετε, μέσα σε έναν χρόνο είχαν παιχτεί δάφορα με τις κοινωνικές του σχέσεις και είχε αλλάξει παρέα. Το μόνο αξιόλογο άτομο, όπως αποδείχθηκε στο μέλλον, ήταν ο Police. Και προς αποφυγήν παρεξηγήσεων, καμία σχέση το nick με την προσωπικότητά του.

Εγώ εκείνη την χρονιά εμφανίστηκα στο camping με κοντό μαλλί, σχεδόν αγορίστικο, το οποίο χωρίς το τζελ του δεν μου πήγαινε καθόλου. Αλλά πού να παίρνω τώρα τζελ και μαλακίες στα camping... Θα είμαι μες στη φύση και θα φοράω καθημερινά αυτό το αφύσικο τεχνητό πράμα? Βαριέμαι! Ούτε κραγιόν δεν είχα μαζί μου. Εκείνος, αν και διατηρούσε αυτό το γυναικείο στοιχείο στο σώμα του, είχε αναπτυχθεί κάπως περισσότερο. Το μαλλί και τα μάτια του δεν είχαν αλλάξει καθόλου. Η μπούκλα του, όταν έβγαινε από την θάλασσα και στέγνωνε, έπαιρνε το τέλειο σχήμα. Κανονικό ελλατήριο!

Τέλος πάντων, συνεχίσαμε κολλητή παρεά και εκείνη την χρονιά. Δεν άντεχα όμως! Με έτρωγε κάτι μέσα μου! Έπρεπε οπωσδήποτε να τον φιλήσω, να τα φτιάξω μαζί του, να μοιραστούμε έστω και μία ερωτική στιγμή! Τον είχα συνέχεια στο μυαλό μου και, ακόμα κι αν το΄θελα, δεν μπορούσα να σταματήσω να τον σκέφτομαι. Κάθε πρωί που ξυπνούσα ανυπομονούσα να ξυπνήσει κι αυτός (αφού πάντα ξυπνούσε αργότερα από μένα) για να περάσουμε μαζί τη μέρα μας.

Το πρηγούμενο βράδυ, λοιπόν, είχαμε ξενυχτήσει πολύ. Κάτι που σήμαινε ότι την επόμενη μέρα θα ξυπνούσαμε αρκετά αργά. Δεν θυμάμαι τι ώρα άνοιξα εγώ τα μάτια μου. θυμάμαι όμως ότι είχε φτάσει 4 η ώρα το απόγευμα και όλοι είχαν ξυπνήσει εκτός απ'αυτόν. Παίρνω, λοιπόν, την πρωτοβουλία να πάω να τον ξυπνήσω μόνη μου, γιατί δεν θα άντεχα άλλο. Τελικά, ήρθε και ο αδελφός του μαζί μου. Προχωρούσαμε στον χωματόδρομο προς την σκηνή του και όσο πλησιάζαμε, μου καρφωνόταν όλο και πιο έντονα στο κεφάλι να τον ξυπνήσω με ένα φιλί στο στόμα. Μόλις φτάνω στην είσοδο της σκηνής του, το παίρνω απόφαση! θα τον φιλούσα στο στόμα, ενώ αυτός θα κοιμόταν! Μπαίνω μέσα όσο πιο απαλά μπορώ, αλλά τελικά δεν μπόρεσα να αποφύγω την άγαρμπη είσοδο λόγω του άγχους. Πριν καν τον πλησιάσω λίγο, παίρνει χαμπάρι ότι κάποιος είναι μέσα στη σκηνή και ανοίγει τα μάτια του να δει τι συμβαίνει. Αντικρίζει πρώτα εμένα και μετά τον αδελφό του που μπήκε κι αυτός. Έριξε ένα ωραίο χαμόγελο και μου'πε να κάτσω μέσα στη σκηνή. Πιάσαμε κουβέντα και ένα από τα θέματα που συζητήσαμε ήταν πώς μου αρέσουν εμένα οι άντρες και αντίστοιχα πώς του αρέσουν αυτού οι γυναίκες. Απ'αυτά που του έλεγα εγώ, προσπαθούσα να πλάσω έναν άντρα που να του μοιάζει κάπως για να του δείξω ότι τον γουστάρω. Αλλά, δεν ξέρω τι είχα πάθει! Αυτό που έπλασα ήταν ένα πλάσμα ακριβώς αντίθετο του Γιώργου! Εννοείται ότι στο μεταξύ ο αδλεφός του είχε φύγει και είχαμε μείνει οι δυο μας. Μετά από αρκετή ώρα, βαρεθήκαμε την κουβέντα και είπαμε να προχωρήσουμε προς το μπαρ του camping όπου θα βρίσκαμε την υπόλοιπη παρέα.

Ήμασταν μεγάλη παρέα. Αθηναίοι και Σπαρτιάτες μαζί. Βασικά, ήμασταν από τους μόνιμους του camping. Κάθε καλοκαίρι μαζευόμασταν εκεί και ξαναβρίσκαμε ο ένας τον άλλο.

Πέρασε η ημέρα, ήρθε το βράδυ και κλασσικά στο πρόγραμμα είχαμε άραγμα στην παραλία. Αυτή τη φορά δεν είχαμε φροντίσει να μαζέψουμε ξύλα για ν'ανάβαμε φωτιά, αλλά ακόμη κι έτσι δεν χάναμε την παραλία τη νύχτα. Περνούσε η ώρα κι εγώ ακόμα σκεφτόμουν το απογευματινό χαμένο φιλί. Έπρεπε οπωσδήποτε να του δείξω ότι μου αρέσει, αλλά φοβόμουν μήπως αυτό τον απομάκρυνε από μένα. Μετά από γρήγορες σκέψεις αποφάσισα να του την πέσω. Κι ο θεός μαζί μου (που λέει ο λόγος) ... Θα αποκαθιστούσα το χαμένο φιλί. Απλά αντί για απογευματινό, θα γινόταν νυχτερινό, υπό τον ήχο των κυμάτων που έσκαγαν στην άμμο, κάτω από τ'αστέρια. Τον κοίταζα και περίμενα να με κοιτάξει κι αυτός, ώστε να πλησιάσω και να τον φιλήσω. Έπιασα την στιγμή που γύρισε τα μάτια μου προς εμένα και ξεκίνησα την διαδικασία. Θεέ μου, είχα φτάσει σε απόσταση αναπνοής και ακόμα δεν είχε απομακρυνθεί! Κι όμως! Τελευταία στιγμή ΚΟΛΩΣΑ και άλλαξα πορεία προς το αυτί του. Του ψιθήρισα "πάμε μια βόλτα να σου πω".

Ε, δεν γινόταν πια! Θα του το΄λεγα. Αγόρι μου, σε θέλω!
Σηκωθήκαμε και η βόλτα που πήγαμε ήταν τρία βήματα παραπέρα από κει που καθόταν η παρέα. Δεν ήξερα τι να του πω και πώς να του το φέρω. Τελικά μίλησα ευθέως.
-Γιώργο, μ'αρέσεις και μ'αρεσες από πέρσι.
-Κι εμένα.
Κάτσαμε λίγο αμίλητοι κοιτάζοντας την θάλασσα, πετάξαμε μερικές κουβέντες ακόμα και τελικά ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ φιληθήκαμε! Μετά απ'αυτό γυρίσαμε πίσω στην παρέα κι εγώ ήμουν πλέον ανάλαφρη.