Προσεχώς "Βέλγιο #2"

Αφού επέστρεψα από την πρώη μου επίσκεψη στον Γιώργο, ένιωθα πολύ καλύτερα. Περνούσαν, όμως, οι μέρες και άρχισα να πέφτω πάλι.

Εν τω μεταξύ, ο Γιώργος θα έκανε μια εξέταση από την οποία θα φαινόταν αν η χημειοθεραπεία πιάνει τόπο ή πρέπει οι γιατροί να εφαρμόσουν άλλες τακτικές. Η 5η Μαρτίου ήταν αρκετά αγωνιώδης μέρα, μέχρι που έμαθα το αποτέλεσμα της εξέτασης: Ναι, η χημειοθεραπεία πιάνει τόπο και ο Γιώργος θα σωθεί! Τι ένιωσα? Χαρά? Ανακούφιση? Και τα δυο μαζί? Πάντως, η πρώτη μου σκέψη ήταν "Ευτυχώς, δεν πήγαν χαμένοι οι κόποι μας για τον Γιώργο. Ευτυχώς, όσα κάναμε άξιζαν".

Δεν θα χρειαστεί να πενθήσω για τον Γιώργο.

Από τον Μάρτιο, λοιπόν, μέχρι και σήμερα μιλάμε στο τηλέφωνο πολύ συχνά και σε δύο εβδομάδες θα ξαναπάω να τον επισκεφτώ. Όσο να'ναι, τον έχουν κουράσει οι ζαλάδες και όλες οι λοιπές παρενέργειες που του προκαλεί η θεραπεία του. Καλά θα κάνει να το πάρει απόφαση ότι για μερικούς μήνες ακόμα θα περάσει αυτήν την ταλαιπωρία, αλλά το καλοκαίρι επιστρέφει υγιής πίσω στους φίλους του!

Ονειρεύομαι εκείνη τη μέρα που θα τον πάρω απ'το αεροδρόμιο. Ονειρεύομαι τις καλοκαιρινές μας διακοπές! Σκέτη ευτυχία θα είναι!