Μιζέρια

Γενικά, έχω ξαναβρει έναν μπούσουλα. Έχω στόχους. Κάνω πράματα.
Αλλά, οι στόχοι μου είναι όντως δικοί μου? Τα πράματα που κάνω είναι δημιουργικά?
Προς το παρόν, δεν τα απολαμβάνω. Δεν μου κάνει πλέον αίσθηση το μοτίβο της καθημερινής μου παιδείας: ίδια διαδρομή για να φτάσω στο ίδιο Πανεπιστήμιο, στο ίδιο κτίριο, στην ίδια αίθουσα, στα ίδια θρανία, κρατώντας πάντα σημειώσεις, ακούγοντας πάντα τον καθηγητή και κοιτώντας πάντα τον πίνακα. Χέστηκα να μάθω Μαθηματικά έτσι. Κάτι άλλο δεν έχει το μενού? Κάτι πιο ενδιαφέρον...? Ελάτε κυρ-δάσκαλε να λύσουμε ασκήσεις μαζί. Μη μου λέτε συνέχεια θεωρητικολογίες για Θεωρήματα και Λήμματα που δεν θα εφαρμόσω ποτέ παρά μόνο στην εξεταστική. Βγάλτε μας έξω κυρ-δάσκαλε και βάλτε μας ένα πραγματικό πρόβλημα, χειροπιαστό. Με χαρά μου να το λύσω.

Σιχαίνομαι να κυκλοφορώ στους δρόμους της Αθήνας. Είναι τόσος κόσμος μαζεμένος, αλλά κανείς δεν έχει χρόνο για τίποτα άλλο εκτός από το να φτάσει στον προορισμό του. Μοιράζεσαι τους δρόμους με τόσο κόσμο, κι όμως νιώθεις μεγάλη μοναξιά. Πρέπει ο καθένας να βλέπει τον συμπολίτη του ως εμπόδιο στον προορισμό του. Όλοι προσπερνάμε τους άλλους σαν να είναι εμπόδια. Να πάω λίγο πιο δεξιά για να αποφύγω την γριά, ωπ εμφανίστηκε κι ένας νεαρός, κάτσε να κάνω πιο κει να τον περάσω κι αυτόν, να φτάσω στο Μετρό. Όχι ρε γαμώτο! Να πέσεις πάνω του, να βρεις αφορμή να πιάσεις κουβέντα μαζί του!

Προβλήματα. Παντού βλέπω προβλήματα. Πλέον δεν υπάρχει κανένας αγνός χώρος, κανένα αθώο μέρος όπου θα νιώσω πραγματικά οικεία. Δεν υπάρχει καμία στιγμή που θα σκεφτώ πόσο με αγαπάω. Δεν υπάρχει κανένα κομμάτι του χρόνου όπου θα ξεφύγω με τη φαντασία μου και θα απογειωθώ. Welcome to reality, little girl. From now on, every single move you make will be a reaction to every single of your irritating problems.

Και τρέχουν συνέχεια μα συνέχεια αναμνήσεις και σκέψεις στο πίσω μέρος του μυαλού μου. Κάθε ώρα και στιγμή, αυτές βρίσκονται στο background. Αναμνήσεις από τις περιπέτειές μου με τον Γιώργο, αναμνήσεις-ενοχές από την συμπεριφορά μου στον Χρήστο, σκέψεις αποπνικτηκές για το πώς κατάντησε η σχέση μου με τον Γιώργο και μάλιστα χωρίς να είναι επιλογή κανενός εκ των δύο. Αυτός Βέλγιο να παλεύει ακόμα, εγώ εδώ. Ιστορίες που με έχουν σημαδέψει και δεν γίνεται να τις ξεφορτωθώ. Κι αυτή η "λύση", ο συμβιβασμός, με ενοχλεί αφάνταστα. Ποτέ δεν ήθελα να συμβιβστώ με κάτι που δεν μ'αρέσει. ΠΟΤΕ! Κι όμως, ΠΡΕΠΕΙ να συμβιβστώ με το παρελθόν, αφού έτσι κι αλλιώς δεν γίνεται να το αλλάξω.