Πρόλογος

Έναν "μικρό" πρόλογο για το νέο μου blog:
Είμαι 19 χρονών (για την ακρίβεια, θα γίνω 19 αύριο, όταν η πρώτη μου ξαδέλφη θα γίνει 21 και η μεσαία αδελφή μου, καθώς έχω και μία μικρότερη, θα γίνει 5) και για πρώτη φορά στη ζωή μου δημιουργώ και χειρίζομαι blog. Αφορμή στάθηκε η επιθυμία μου να μοιράζομαι τις εμπειρίες μου με ανωνυμία. Για πράδειγμα, συνήθως, όταν έχω προβλήματα στη ζωή μου και είμαι στεναχωρημένη, μπαίνω για chatting με κάποιο nick (εννοείται όχι το πραγματικό μου όνομα), πιάνω κουβέντα με κάποιον και μετά από λίγη ώρα καταλήγουμε να συζητάμε το πρόβλημά μου. Παρόλ'αυτά, με χαλάει πάρα πολύ να συζητάω για τις εμπειρίες μου και την ζωή μου γενικότερα επώνυμα. Δεν ξέρω... Αυτή η ανωνυμία (την οποία τόσο εύκολα μπορεί να έχει κανείς στο διαδύκτιο) δίνει και μια ασφάλεια όσο να'ναι...

Τους τελευταίους μήνες (περίπου από τον Σεπτέμβρη που μας πέρασε) ζω μια εμπειρία την οποία δεν έχουν ξαναζήσει ούτε εγώ, αλλά ούτε κάποιος/α φίλος/η μου. Μην βιαζόμαστε όμως. Νομίζω ότι, για να την μοιραστώ μαζί σας, πρέπει πρώτα να σας κάνω μια (ακόμα) εισαγωγή για την σχέση μου με ένα άτομο, τον Γιώργο από την Σπάρτη.

Το καλοκαίρι που θα πήγαινα από Γ' γυμνασίου προς Α' Λυκείου, γνώρισα τον Γιώργο σ'ενα οργανωμένο camping, μέσω του γιου του νονού μου (δηλαδή, του πνευματικού μου αδελφού). Με το που τον είδα, τα μάτια μου κόλλησαν στα δικά του καταπράσινα μάτια και στο βρεμμένο του μακρύ μαλλί που μου θύμιζε τον τραγουδιστή των Red Hot Chili Peppers. Πραγματικά, η πρώτη εντύπωση που είχα για τον Γιώργο ήταν εντυπωσιακή! Παρατήρησα και το σώμα του. Ήταν κάπως γυναικείο... Περίεργο να το εξηγήσω, αλλά σίγουρα, δεν ήταν ο sexy άντρας με τις φέτες στην κοιλιά και τα μπράτσα πάνω στα οποία θέλει να κοιμηθεί κάθε κοπέλα. Αυτό που κράτησε τον ενθουσιασμό μου στην κορυφή, αφού γνωριστήκαμε λίγο, ήταν ο αυθορμητισμός του. Ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μου που συναντούσα ένα τόσο αυθόρμητο άτομο! Ο Γιώργος ήταν αυτός που με έκανε να νιώσω ότι δεν είμαι μόνη μου σ'αυτόν τον κόσμο. Γιατί προσπαθούσα κι εγώ να είμαι αυθόρμητη, κι αυτό ήταν το τότε όνειρό μου όσον αφορά την ζωή που ήθελα να κάνω, αλλά δεν γινόταν, γιατί δεν με κατανοούσε κανείς. Και καθώς εμείς οι άνθρωποι είμαστε κοινωνικά όντα, αν θέλουμε να επιβιώσουμε, πρέπει είτε να ακολουθήσουμε την κοινωνία, είτε να κάνουμε αυτήν να ακολουθήσει εμάς. Προφανώς, το δεύτερο είναι πολύ δυσκολότερο από το πρώτο.
Εκείνες οι μέρες μου έχουν μείνει αξέχαστες. Θυμάμαι που κι εκείνος είχε ενθουσιαστεί μαζί μου, επειδή ήμουν η πρώτη κοπέλα που γνώριζε, η οποία άκουγε System Of A Down, με τους οποίους είχε φάει κόλλημα εκείνο τον καιρό. Κατά τα άλλα, του άρεσε και το ανατολίτικο στοιχείο που έχω στο πρόσωπό μου, καθώς είμαι "καθαρή" Αρμένισσα και, προφανώς, κατάγομαι από κει.

Να μην τα πολυλογώ, κολλήσαμε αμέσως και δεν περνούσε λεπτό (που λέει ο λόγος) χωρίς να είμαστε μαζί. Ακόμα και τις συζητήσεις που έπιανε με τους φίλους του φρόντιζε να είναι προσιτές και για μένα. Για παράδειγμα, όταν η παρέα άρχιζε κουβέντα για μπάλα και ήμουν κι εγώ μπροστά, διέκοπτε την συζήτηση ευγενικά, ζητώντας να πιάσουμε ένα θέμα που θα ενδιαφέρει κι εμένα (βέβαια, όταν τα φτιάξαμε και με είχε σίγουρη, όλα αυτά κόπηκαν).

Μέχρι το επόμενο καιλοκαίρι που θα τον ξανάβλεπα στο ίδιο camping, τον σκεφτόμουν.