Η αρχή του τέλους (ένας μήνας στο νοσοκομείο)

Θυμάμαι ότι είχε φτάσει σπίτι μου μια Δευτέρα και βλέποντας η μάνα μου πόσο πολύ πονέι ο Γιώργος, θεώρησε σωστό να μιλήσει μ'έναν γιατρό. Ευτυχώς, έκανε τα κονέ της και βρήκε έναν καλό. Αυτός πρότεινε αξονική και όχι μόνο ακτινογραφία. Την αξονική θα την έκανε Πέμπτη πρωί και τα αποτελέσματα θα τα είχαμε την ίδια μέρα το απόγευμα.



1η εβδομάδα: Παρασκευή πρωί ο Γιώργος κι η μάνα μου πάνε στο κρατικό της Νίκαιας να παραδώσουν στον γιατρό τα αποτελέσματα της εξέτασης και μου'ρχεται sms από τη μάνα μου ότι κράτησαν τον Γιώργο στο νοσοκομείο, να πάω να του κάνω λίγη παρέα. Πάω κι εγώ, λοιπόν, να του κάνω παρέα και τον ρωτάω τι συμβαίνει. Μου είπε ότι, σύμφωνα με τους γιατρούς, έχει μια αρκετά μεγάλη κύστη δίπλα στα κάτω-αριστερά πλευρά του κι ότι θα του κάνουν εγχείρηση για να του την βγάλουν. Τον κρατάνε, λέει, στο νοσοκομείο και για να τον προετοιμάσουν για την εγχείρηση, αλλά και επειδή η κατάστασή του ήταν επικίνδυνη. Η κύστη αυτή θα μπορούσε πολύ εύκολα να σκάσει, οπότε θα ήταν ευκολότερο για τους γιατρούς να τον έχουν από κοντά για να τον παρακολουθούν.

Θα του έκαναν την εγχείρηση και μετά από μερικές μέρες θα τον άφηναν. Μέχρι τότε, εγώ κι ο αδελφός του, ο Νάνος (ο οποίος όταν έμαθε τα νέα ήρθε αμέσως Αθήνα και τον φιλοξένησα εγώ), είμασταν οι μόνοι που μπορούσαμε να πάμε στο νοσοκομείο για να κάνουμε παρέα στον Γιώργο. Δύσκολη πρόκληση αυτή, γιατί έπρεπε ο καθένας μας να περάσει, πολύ χοντρικά, τις 8 από τις 16 ώρες της ημέρας του στο νοσοκομείο. Μέχρι, όμως, να γίνει η εγχείρηση, δεν ήταν τόσο άσχημα τα πράματα. Ήταν σαν να συναντάω τον Γιώργο, αλλά όχι σε καφέ ή σε σπίτι. Απλά σε νοσοκομείο. Μιλούσαμε, βλέπαμε τηλεόραση, κόβαμε βόλτες ή καθόμασταν στο κυλικείο. Γενικότερα περνούσαμε την ώρα μας ευχάριστα. Στο μεταξύ, έβλεπα και τον Νάνο για μερικές ώρες στο νοσοκομείο ή στο σπίτι μου, όταν αφήναμε τον Γιώργο μόνο του.

Την Δευτέρα το πρωί ήρθε η ώρα της εγχείρησης! Εγώ δεν ήμουν στο νοσοκομείο. Θυμάμαι, όμως, ότι το μεσημέρι που πήγα να δω τον Γιώργο, δεν ήθελε ούτε να του μιλάνε, ούτε να τον αγγίζουνε. Ήταν ζαλισμένος και πονούσε.

Πάντως, δεν ήταν από τις εύκολες εγχειρήσεις. Αν κατά την διάρκεια γινότεν κάποιο λάθος και η κύστη έσκαγε μέσα στο σώμα του Γιώργου, θα μπορούσε και να πεθάνει.

Μέχρι να συνέλθει ο Γιώργος από την περιπέτειά του, έπρεπε να είναι κάποιος συνέχεια μαζί του, να τον προσέχει όλο το 24ωρο. Δυστυχώς, γι'αυτήν τη δουλειά είμασταν διαθέσιμοι πάλι μόνο εγώ κι Νάνος, κυρίως. Αυτή τη φορά, έπρεπε να περάσουμε, πάλι χοντρικά, τις 12 από τις 24 ώρες της ημέρας στο νοσοκομείο. Μάλιστα, δεν ήταν τόσο ευχάριστα όσο την προηγούμενη εβδομάδα, γιατί ο Γιώργος ήταν σε άθλια κατάσταση και έπρεπε κυριολεκτικά να τον προσέχουμε. Είχαμε δηλαδή ευθύνες. Να του δίνουμε νερό να πίνει, να τον ταΐζουμε, να τον βοηθάμε να κάνει πιπί κλπ. Έτσι, εγώ κι ο Νάνος αρχίσαμε σιγά-σιγά να κουραζόμαστε... Εν τω μεταξύ, κάτι που μου την έσπαγε (και μπορεί να την έσπαγε και στον Νάνο), είναι ότι επειδή τον φιλοξενούσα, δεν είχα προσωπικό χώρο (και προφανώς, ούτε αυτός). Μοιραζόμασταν το σπίτι, οπότε ό,τι ακαταστασία προκαλείτο έπρεπε να την ζήσω κι εγώ. Ιδιαίτερα ενοχλητικό πράμα για μια περίοδο όπου είμαι συνεχώς κουρασμένη. Όσο να'ναι, ένα ακτάστατο σπίτι με χειροτερεύει ψυχολογικά. Ευτυχώς, όμως, ο Νάνος (σε αντίθεση με τον Μίλτο, πολύ καλό φίλο του Γιώργου τον οποίο είχα αναφέρει σε προηγούμενο κείμενό μου), όταν το συζητήσαμε και του ζήτησα να κρατάμε το σπίτι σχετικά καθαρό, με σεβάστηκε και λύθηκε κάπως το πρόβλημα.

2η εβδομάδα: Ο Γιώργος άρχισε σιγά-σιγά να συνέρχεται και να ανακτά τις δυνάμεις του. Και πάνω που νομίζαμε ότι όλα τελείωσαν και ο πρωταγωνιστής μας θα επέστρεφε κανονικά στη ζωή του, οι γιατροί μας ανακοίνωσαν ότι πρέπει να τον κρατήσουν κι άλλο στο νοσοκομείο, γιατί ανά πάσα στιγμή, μπορεί να δημιουργηθεί κι άλλη κύστη. Άντε πάλι τα ίδια...

Ένα απόγευμα που θα πίγαινα να τον δω, όταν έφτασα βρήκα τον Γιώργο ξαπλωμένο στο κρεβάτι, 5-6 γιατρούς από πάνω του και έναν σωλήνα που έβγαινε από τα πνευμόνια του και κατέληγε σ'ενα κουτί, το οποίο είχε γεμίσει μέχρι τη μέση με ένα κόκκινο υγρό. Για τα πρώτα 1-2 δευτερόλεπτα, δεν κατάλαβα τι γινόταν. Όταν συνειδητοποίησα τι έβλεπα, κατατρόμαξα! Πραγματικά, δεν μπορώ να περιγράψω πώς ένιωσα. Οι νοσοκόμες, βλέποντας ότι πάω να μπω μέσα στο δωμάτιο, μου είπαν να μην μπω και με καθησύχασαν, λέγοντάς μου ότι ο Γιώργος είναι καλά. Αφού έφυγαν οι γιατροί, έμαθα ότι εκείνο το πρωί, ο Γιώργος δυσκολευόταν πολύ να αναπνεύσει. Οπότε τον είδαν οι γιατροί και διαπίστωσαν ότι τα πνευμόνια του είχαν γεμίσει με ένα υγρό. Με μια μικρή επέμβαση του το έβγαλαν. Και αυτό ήταν το υγρό που έβλεπα στο κουτί.

3η εβδομάδα:
Ανακοινώθηκε ότι θα τον ξαναχειρουργούσαν. Τελικά, είχε δημιουργηθεί κι άλλη κύστη στο ίδιο σημείο. Η ψυχολογία του έπεσε κατακόρυφα. Δεν είναι και ό,τι πιο ευχάριστο να σου κάνουν δύο εγχειρήσεις σε χρονική απόσταση δύο εβδομάδων. Εκείνο το πρωί, είχαμε μαζευτεί εγώ, ο Νάνος, η μάνα μου, η μάνα του και ο σύντροφός της, ο πατέρας του (προφανώς, οι γονείς του Γιώργου είναι χωρισμένοι), διάφοροι από το σόι του, καθώς επίσης και μια φίλη του. Περιμέναμε να τελειώσει η διαδικασία και να μας πουν οι γιατροί αν πέτυχε. Ευτυχώς, τελικά πήγαν όλα καλά. Δυστυχώς, του αφαίρεσαν 6 πλευρά, ένα μικρό κομμάτι από το διάφραγμα και μια πολύ λεπτή μεμβράνη από το συκώτι του. Στη θέση των πλευρών, έβαλαν μια πλάκα από ένα σκληρό υλικό. Δεν θυμάμαι πώς λέγεται, αλλά για να καταλάβετε, είναι το υλικό από το οποίο αποτελούνται οι ασπίδες των ΜΑΤ. Και όλα αυτά του τα αφαίρεσαν για πρληπτικούς λόγους. Αν έστω και ένα κύτταρο γύρω από την κύστη είχε μολυνθεί, θα δημιουργόταν κι άλλη κύστη! Οπότε, καλού-κακού, του "έσκαψαν" μια μεγάλη τρύπα γύρω από την κύστη του, για να είναι σίγουροι.

Και ξανά τα ίδια! Εγώ κι ο Νάνος περνούσαμε 10ωρα και 12ωρα στο νοσοκομείο προσέχοντας τον Γιώργο. Ευτυχώς, για μερικές μέρες ήρθε και η μάνα του στην Αθήνα μαζί με τον σύντροφό της (τους οποίους φιλοξενούσαμε μία εγώ και μία η μάνα μου), οπότε βοήθησαν λίγο την κατάσταση με τα ωράρια. Είχα εξαντληθεί. Για 3 εβδομάδες περνούσα το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου μου στο νοσοκομείο, η ψυχολογία μου ήταν γάμησέ τα και δεν είχα ούτε προσωπική ζωή, ούτε προσωπικό χώρο. Περνούσα περίοδο μηδενικής δημιουργηκότητας, ακόμα και στον τομέα των σκέψεων. Το μυαλό μου δεν είχε το κουράγιο να επεξεργαστεί κανένα απολύτως θέμα και δεν είχα ιδέα τι γινόταν στον υπόλοιπο κόσμο. Στο μεταξύ, ο (υποτίθεται) πολύ καλός φίλος του Γιώργου, ο Μίλτος, το μόνο που είχε κάνει ήταν να πάρει ένα τηλέφωνο από το Ρέθυμνο για να μάθει τι γίνεται. Καμία άλλη υποστήριξη από κανέναν.

4η εβδομάδα: Τέλος πάντων, ο Γιώργος κρατήθηκε άλλη μια βδομάδα στο νοσοκομείο, συμπληρώνοντας έναν μήνα εκεί μέσα και μετά, επιτέλους, πήρε το εξητήριό του. Ο Μίλτος ήρθε Αθήνα την τελευταία μέρα που ο Γιώργος θα καθόταν στο νοσοκομείο και πήγε να του κάνει παρέα για 1,5 ώρα μόνο!

Στο μεταξύ, δεν θυμάμαι πότε ακριβώς, έμαθα ότι η ασθένεια του Γιώργου δεν έχει να κάνει με κύστες, αλλά με μεταστατικούς κακοήθεις όγκους. Το παιδί είχε σάρκωμα. Κατά την γνώμη μου, αλλά και κατά την γνώμη της μάνας μου, ο Γιώργος έπρεπε να μάθει τι γίνεται, αλλά οι γιατροί μας είπαν να μην του πούμε τίποτα. Θα του το έφερναν αυτοί λάου-λάου. Η μαλακία είναι ότι δεν μπορούσαμε να το πούμε ούτε στη μάνα του, γιατί έχει ένα πρόβλημα με ένα νεύρο στον εγκέφαλο και αν βρεθεί σε ακραίες ψυχολογικές καταστάσεις, μπορεί να υποστεί μεγάλη ζημιά εώς και θάνατο. Ε, τι? Να της λέγαμε ότι το παιδί της έχει καρκίνο?

Όσον αφορά τις δικές μου εμπειρίες εκείνη την περίοδο, δεν με είχε κουράσει μόνο η ιστορία με το νοσοκομείο. Ήμουν ήδη κουρασμένη από την εξεταστική, που πάλευα με τα βιβλία για να περάσω τα μαθήματα. Την Παρασκευή που τελείωσε η εξεταστική, ήταν εκείνη η μέρα που ο Γιώργος κρατήθηκε στο νοσοκομείο, οπότε δεν μου δόθηκε λίγος χρόνος να ξεκουραστώ. Για 3 εβδομάδες (εξεταστική) και για άλλον έναν μήνα (νοσοκομείο) δεν έβγαινα σχεδόν καθόλου. Οι πολιτικές μου δραστηριότητες κόπηκαν και η επικοινωνία με τις παρέες μου επίσης. Αρχικά, δεν βοηθούσα τον Γιώργο από υποχρέωση. Ήθελα να του συμπαρασταθώ και το'κανα. Αργότερα όμως, που άρχισα να εξαντλούμαι, το'κανα από υποχρέωση απέναντι σ'έναν πολύ καλό μου φίλο. Δεν ήθελα να πηγαίνω στο νοσοκομείο. Ήθελα να κάτσω σπίτι μου, μπροστά στον υπολογιστή μου και να καώ στο ίντερνετ. Ήθελα όλη αυτή η ιστορία να τελειώσει αμέσως ή να μην είχε αρχίσει ποτέ.