Έχω πάρα πολύ καιρό να γράψω και έχουν συμβεί αρκετά πράματα.
Αρχές Γενάρη 2007 τα'φτιαξα με τον Χρήστο. Ένας τύπος 32 χρονών, αλλά στο μυαλό ήταν πολύ πιο κοντά στην δική μου ηλικία. Φαινόταν ότι δεν ήταν τόσο ώριμος όσο ένας κλασικός 32χρονος. Ούτε ήταν μορφωμένος όσο ένας κλασικός 32χρονος. Γενικότερα, έχει περάσει δύσκολη ζωή, οπότε σκεφτόμουν ότι όλη αυτή η δυσκολία που έπρεπε να αντιμετωπίσει του άφησε μικρά ψυχολογικά προβλήματα. Σαν κατάθλιψη ένα πράμα. Κάθε φορά, λοιπόν, που μου έλεγε ασυναρτησίες και δεν μπορούσε να δομήσει τον λόγο του, σκεφτόμουν ότι φταίει που είναι τόσο αγράμματος. Και κάθε φορά που τον έβλεπα να απομονώνεται, να κάθεται κάπου επι ώρες και να μην κάνει τίποτα, χωρίς να δίνει καμία εξήγηση, σκεφτόμουν ότι φταίει η κατάθλιψή του. Που να'ξερα όμως...
Τελικά, μετά από 4 μήνες σχέσης, μαθεύτηκε ότι ο Χρήστος είναι πάσχει από σχιζοφρένεια. Η μάνα του, κάποτε, τον είχε στείλει με το ζόρι σε ψυχιατρείο. Κανόνισα, λοιπόν, μια μέρα να την συναντήσω και να συζυτήσω μαζί της. Να την ρωτήσω πώς έφτασε σ'αυτό το σημείο.
Έκατσε και μου τα'πε όλα. Το ιστορικό του Χρήστου είναι αρκετά βαρύ...
Πλέον, τα'χω χαλάσει μαζί του, αλλά λυπάμαι, γιατί είναι ένα πάρα πολύ καλό παιδί (και ίσως αυτό να τον έχει σώσει από το να γίνει ενδεχομένως επικίνδυνος ή βίαιος σε κάποιο επεισόδιο), με φρόντιζε πάρα πολύ και είχαμε μοιραστεί πολλές στιγμές, περνούσαμε ωραία. Αυτό που με πνίγει είναι ότι αυτή τη στιγμή δεν μπορώ να βοηθήσω. Δεν μπορώ να κάνω τίποτα, ώστε ο Χρήστος να γίνει καλά... Γιατί αυτός χρειάζεται ειδικό. Εγώ ιδέα δεν έχω, ούτε από ψυχολογία, ούτε από ψυχιατρική. Κι αντε να βρει τώρα αυτός έναν καλό ψυχίατρο στην Ελλάδα.
Πάντως, από τότε που δημιουργήθηκε πρόβλημα με τον Χρήστο, σαν να έχει καλυφθεί το πρόβλημα με τον Γιώργο. Πλέον, όταν μου περνάει απ'το μυαλό αυτό το άτομο, μου βγαίνουν θετικά συναισθήματα. Δεν σκέφτομαι όλα τα άσχημα που περάσαμε, αλλά όλα τα ωραία που θα έρθουν, όπως για παράδειγμα, ότι θα'ρθει το καλοκαίρι σώος και θα πάμε μαζί διακοπές, ότι τελικά τα κατάφερε στη μάχη ζωή-θάνατος, ότι οι κόποι μας γι'αυτόν άξιζαν.
Βέβαια, στη ζωή μου αυτή τη στιγμή δεν είμαι τελείως καλά. Μάλλον, δεν άντεξα και τον καρκίνο του Γιώργου και την σχιζοφρένεια του Χρήστου. Με βοηθάει, όμως, η σύμβουλος και κάθε μέρα πάω καλύτερα.
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
5 σχόλια:
Πιστεύω πως κάποιες φορές μετράει η πρόθεση και όχι απαραίτητα το αποτέλεσμα.
Έκανες οτι μπορούσες/ένιωθες και για τους 2.
Βtw δεν κατάλαβα την τελευταία παράγραφο :ο
Όσο το κοίταξα, έχω ελαφρά κατάθλιψη και γι'αυτό κλείνω ραντεβού με μια σύμβουλο για ψυχολογική υποστήριξη. Αυτό εννοώ στην τελευταία παράγραφο.
Και τα αίτια της κατάθλιψης, εγώ θεωρώ ότι είναι οι δύο διαδοχικές άσχημες κατατάσεις που πέρασα. Η πρώτη είναι η ιστορία του Γιώργου που ανέπτυξε καρκίνο και η δεύτερη είναι η ιστορία του Χρήστου με την σχιζοφρένεια.
Παρεμπιτόντως, ευχαριστώ. Με ενθάρρυνες μ'αυτά που έγραψες. :)
Αν και καταλαβαίνω οτι ταλαιπωρήθηκες από αυτές τις ιστορίες, μήπως το παρελθόν αντί να σε βοηθάει στις τωρινές σου αποφάσεις (εμπειρία), περιπλέκει κάπως τα πράγματα;
Με το να "ξαναζείς" καταστάσεις και συναισθήματα απο παλιά υποθέτω οτι υποθηκεύεις το μέλλον. (Υπάρχει διαφορά αναμέσα στο "θυμάμαι" και "ξαναζώ")
Αν ήμουν στη θέση σου, (γνωρίζοντας όσα έχεις γράψει σ'αυτό το blog) θα ένιωθα ικανοποιημένος με τον εαυτό μου για όσα μπόρεσα και έδωσα, παρά κατάθλιψη.
Ίσως τώρα είναι μια ευκαιρια να αντιληφθείς τις πραγματικές σου ανάγκες. Να κυνηγήσεις την ευτυχία μέσα απο τη ζωή σου και όχι από τη λύση των προβλημάτων των άλλων.
Καλή δύναμη :)
Ευχαριστώ :)
Σωστά όσα έγραψες. Όχι όμως εύκολα στην εφαρμογή τους...
Πάντως, προσπαθώ και σιγά-σιγά καταφέρνω και να νιώσω καλύτερα με τον εαυτό μου, αλλά και να αποκομίσω όσο το δυνατόν περισσότερα απ'αυτή την εμπειρία, για να προχωρήσω με πο σταθερά βήματα στο μέλλον (πω πω, πώς τα λέω έτσι... :P).
Δημοσίευση σχολίου